Mozz@r€ll@

Radiohead - No Surprises

2011-05-23T21:26:00.002+03:00

Ben öyle bir hayat istiyorum ki, hiç kimse bana karışmasın; kimsenin istekleriyle hareket etmeyeyim. İstediğim şeyi istediğim zaman yapayım; insanlar bana yargılar cümleler, bakışlar göndermesin. Kafama çekiç gibi laflarıyla bir şey çakmaya, beynime kendi istedikleri gibi yaşamak zorunda olduğumu sokmaya çalışmasınlar. Öyle bir dünyada yaşasam ki, sevdiğim insanla mutlu olabilsem hep, hiç kimseyi umursamadan yaşayabilsek. Ve istediğimiz şeyi yapıp, istemediğimiz şeyleri yapmayabilsek. Keşke.

Uzun zaman olmuştu, biraz dolmuştum sevgili okuyan. "Tekrar selam mı?" diye sorma; bilemiyorum. Sana iyi günler ama.

m.b. 23.05.2011

One More Time

2010-10-20T23:24:00.003+03:00

Zaman insanı kırıyor, döküyor, bazı şeyleri alıp götürüyor bizlerden. En önemlisi geçmiş geri gelemiyor. Ama aynı zaman alıp götürürken, yeni bir çok şey de katıyor. Bu da bizlere geçmişteki hataları düzeltme şansını sunuyor. Zamanı yeterse istediği herşeyi düzeltebilir kişi.

Ben iyi dersler çıkardım, şimdi geri döndüm ve düzeltiyorum geçmişi. Kapatamıyorum tamamen, ama deniyorum. Yeni anılarla üzerini örtüyorum geçmişteki acı anların. Daha mutlu olamam!

m.b. 20.10.2010

Bir Günün En Güzel Hali

2010-03-28T23:00:00.003+03:00

Bir kelimeyi düşünün; en sade, en yalın, en eksiz haliyle bir kelimeyi düşünün. Öyle ki, bu yalın haliyle çok çekici, çok hoş, göz dolduran ve esrarlı bir hali var kelimenin. Çünkü kendine özgü, çünkü sadece kendine karşı sorumlu: hiçbir beklenti yok, hiçbir zorunluluk, çaba, boşa uğraşma falan yok. Çünkü bunu bekleyen bir ek yok.

Lakin, kelime aslında tek başına güzel olduğunu zannederken ve eklerle anlamını kaybetmekten korktuğu için yalnız başına dillerden dillere dolaşırken, aslında yalnız kalmamasının daha hoş olabileceğini kavrıyor. Çünkü onunla beraber kullanılan bir başka sade-yalın-hoş bir kelime geliyor yanına, başına ulayı veriyor kendini, ve yepyeni, ahenkli bir ses, bir nefes yaratıyorlar. Beraber çok güzel bir şey katıyorlar dile ve dünyaya.

O yüzden bilin ki, en güzel hali bir kelimenin, ona ulanabilen bir başka kelimeyle oluşturduğu bileşik kelimedir.

Bu yüzden bir günün en güzel hali, onu birlikte geçirip, bir uyum yakalabildiğiniz kişiyle güzel olabilir sadece.

m.b. 27.03.2010 - 00:16

Imagine!

2010-01-26T00:26:00.005+02:00

Benim bir dileğim var. Şu anda bunları söylemek aptallık belki, belki yanlış bile yaptığım. Ama söylemezsem, daha da içimde durmayacak, tutamayacağım.

Fotoğraflara bakmaktaydım, hem kendi bilgisayarımda, hem facebook'ta. Sadece bana ait olanlara da değil; fotoğraflar geçmişten anları saklamışlar, ben de bakıp biraz düşündüm üstlerine. Gelen giden, başımızdan geçenlere, ve hatta başkalarının başlarından geçenlere. Mesela, lise yıllarından fotoğraflara baktım. Ne güzel ama ne çocukça günlermiş. Sonra üniversite yılları ve değişip bambaşka bir hayat. Bu arada çevremde olanlar, onların hayatları, onların geçmişleri, geride bıraktıkları...

Sonra düşündüm ve, kabul ediyorum, biraz korku düştü içime. Tabii ki güven denen duygu her şeyi çözüyor. Arkadaşlarına, ailene, sevdiğine ve hatta güvenin olmalı. Ama bazen öyle bir fotoğraf çıkıyor ve sana öyle şeyler anlatıyor ki... Sonra düşünüyorsun; acaba ne olacak? Geçmişten günümüze kaynak yapan fotoğraflar, gelecekle ilgili şüpheyi, belirsizliği dürter içindeki. Halbuki istersin çokça, umut edersin, ama yine de bilemezsin. 1 dakika sonrası meçhulken, kendinin de bir fotoğrafta, hele hele elle tutulur gözle görülür bir kanıt gibi değil de, sanal olarak varlığının olabileceği düşüncesi... insanı delirtebilir aslında!

Ben işte, öyle olmak istemiyor. Eskiden mutlu olunan fotoğraflarda, sonra yalnız olmak istemiyorum. Arkada bırakılan, silinen, unutulan, unutulmak istenen, değersiz kabul edilen... Çünkü benim bir hayalim var; onu gerçeğe çevirmek için de bir ömrüm ve hırsım. Çünkü aslında varlığım ancak peşinde koştuğum, çabaladığım, hırsla çalıştıp uzandığım hayalime ulaştığımda anlam kazanabilir. Ancak bu tek başına gidilebilecek, dayanılacak bir yol değil.

Her zaman, ama her zaman, bir kitap arasında kalmadan, sanallıkta bitirilmeden, bir dilek mumunda nesnelleşip ama onun gibi kısa ömürlü olmadan, 'birisinin' olduğu gibi şimdi, eskiden mutlu mesut pozlar verirken sevgiyle, şimdi tek başına kalmadan, hep hatırlanacak ve hep yanı başında yer alacak şekilde olmak gerek sevdiğin herkesle! Çünkü sonrası kötü, sonrası hayal kırıklıkları dolu. Sonrası yok belki de. En azından, şu anda göremiyorum ve görmek istemiyorum sonrası nasıldır.

Aptallık da olsa, saçmalık da, umurumda değil: ben bir gün geride bırakılan bir 'şey', bir anı olarak kalmamayı diliyorum! Ben tek dileğimi hep seninle, her zaman zaman karşılıklı mutluluk ve anlaşmayla geçirmek istiyorum!

m.b. 26.01.2010

Zaman Her Şeyi Değiştirebilir

2009-12-15T21:36:00.003+02:00

İnanırsınız, ya da inanmazsınız; bilemem. Birazdan söyleyeceklerime gülüp geçebilir, "Hadi ordan!" diyebilir, ya da tam tersine inanarak, "acaba benim için de olabilir mi?" diye düşünebilirsiniz.

Bu blog'daki yazılarıma ilk başladığım zamanlar, yazımlarımda sitem ettiğim, "Neden?" diye sorular sormama sebep olan kişiyle alakalıdır bu durum. Henüz 'çocuk' olduğumuz bir zamandan kalan, ilk günden bu yana birbirimize "İyi ki varsın" diyebildiğimiz, birbirimizi kıracak sözler ve davranışları aramıza soksak da, gene de kopamadığımız biriyle alakalı bu durum.

8 yılın bizlerde neler değiştirebildiğine dair çok fazla kanıt bulabileceğiniz gerçek bir dostluk, arkadaşlık öyküsüdür bu. Arada kısa sürelerle kırılıp bükülen, fakat vazgeçmeyen, vazgeçemeyen bir şey bu. Hala bakışlarıyla beni benden alan ve beraber toprakta kalabildiğim birisidir O.

Candır O, canım O...

m.b. 15.12.2009

Açık Mektup

2009-10-08T22:33:00.002+03:00

Sevgili okuyan,

Eğer bu blog'un daha önceden okuyucuysan veya ilk defa girip aşağıdaki yazılara şöyle bir göz gezdirdikten sonra "ee, daha" diyecek olursan, bundan böyle -buradan daha sık olarak- AntikMotifler isimli, mottosu " Geçmişle Bugünü Buluşturan, Hayata Dair Renkli Bir Yayın." olan siteden de ulaşabilirsin!

Saygılarımla...

m.b. 08.10.2009

2009-09-28T12:08:00.002+03:00

1 Eylül ve Nev-i Zade Geceleri

2009-09-01T09:59:00.003+03:00

İstanbul semalarında görülmekte olduğu üzere, yeniden gri, yağışlı, toprak kokulu havalar başlamış bulunuyor gün itibariyle. Sabah adadan motora bindiğimde, hem gece yağan yağmurun arda kalan ıslaklığından, hem de denizdeki vira babam ağ çeken balıkçılardan belli olmuştu, ama İstanbul'a inince iyice belli oldu.

Yağmur yüzünden kayıp kaza yapan araçlar, belli bölgelerde yoğunlaşabilen toprak kokusu, ekşi sözlük'teki entryler...

Bugün aynı zamanda Nazi Almanyası'nın Polonya'yı işgal etmeye başladığı, daha sonrasında Dünya Barış günü olan bir gün. Belki bu akşamdan, belki yarından itibaren haftada en az 4 gün balık yenilmeye başlanacak gün aynı zamanda. Çingene palamut, hamsi, deniz levreği, mezgit... Allah allah, yeme de yanında yat, özledim valla. Bütün yaz, zıpkınla yahut oltayla tutulan ama bünyedeki bir tek dişin bile kovuğuna yetmeyen tad, geri dönmekte.

Aynı zamanda çocukluk zamanlarında, öğretmen annenin evladısı olarak, zorunlu yaz tatili bitiş günüydü. Lakin mütekayit öğretmen annenin artık benden daha fazla tatil yapıyor olması, hatta adada benden daha çok kalmak istemesi kana dokunur oldu. O kadar yıl kıskançlık yaratıcı nazireler yapınca, şimdi cevaben geri dönüşü oluyor, fakat, yav ben o zaman daha velettim.

Adalar'da ayrılık zamanının iyice hissedildiği gündür aslında 1 Eylül. Zaten Amerika-Kanada'da yaşayanlar Ağustos'un 15'inden beri ayrılmaktaydı, şimdi bu daha da hızlanacak. Yavaşça sessizleşecek ada, martılar harici ses kalmayacak. Çocukların cıvıltıyı aşan, zamanla kulak tırmalayan sesleri bir bir yok olacak, gelecek Haziran'a kadar. Leylekler kafileler halinde yurdumuzu alçak basınç edasında kara bulutlar şeklinde terk ediyordu; artık son sürülere gelmiştir sıra. Yani, sarı denen ama insanları grilere-siyahlara bürüyen sonbahar resmi olarak geldi.

Ve son 1 Eylül bilgisi olarak, geçmiş yıllardan gelecek yıllara kalır mı bilinmez dostluğu olsa da, kararsız ve lakin ısrarcı kişiliği her daim fark ettirici mandalina kızın doğum günü bugün. Kendileriyle 'ayrı cephelerin' kavuşamaz 'düşmanları' olsak da, kendileri iyidir, hoştur, güzel insandır geçmişten hatırlanıldığı kadariyle. Dünyaya gelişi sebebi hasılasıyla, tüm dünyaya kutlu olsun, mutlu olsun. Kızın günü bile süper: dünyaya barış getirilen günde, balığın balıkçıya aş verdiği günde, toprağın can bulduğu günde...

***

Dün gece yine bir Galatasaray gecesi oldu, takım fırtınaydı, gelenek değişmedi. Yıllar sonra 4'te 4 yapıp, ligde fırtına gibi esmeye devam ediyoruz. Takımın yeni ve güzel hali, transferlerin yıllar sonra işe yarayacak futbolcular üstüne yoğunlaşıp, şimdilik çok da iyi olmuş gibi durması, takımın da futbol oynamayı hatırlaması, biz taraftarı da etkiledi. Geçen yıl başlayan tezahürat, "Nev-i zade geceleri" her hafta daha da güzel gelir oldu kulaklara. İnşallah, nice galibiyetler, bir çok başarılar ve kupalar gelir, hem İstanbul'u hem Avrupa'daki maç yapacağımız şehirleri Nev-i zade geceleriyle inletiriz.

Not: Bu takıma mor cidden yakıştı.

m.b. 01.09.2009

Aşklar İçinde

2009-08-28T16:03:00.002+03:00

Denizin en az yeri bir köpüğü başlatıyor
Yürüyorum kumların çakıllarin yanı sıra
Yüreğimde bir sancı keskin bir akasya kokusundan
Avuçlarımda bir yanma
Büyüyen bir ürpertiyim sanki, kayıp gidiyorum üstünde sabahın
Oldu olacak
Eğilip bir taş alıyorum yerden, fırlatıyorum denize
Ufacık bir gülüş geçiyor suyun üzerinden
Bir çocuğun gülüşü gibi
Aşkların, nice aşklarin ayrılık günü gibi
Bir sokağın ucunda kaybolup solan
Daha çok solan, aşkların solgunluğu suyun üzerinde
Korularda yoğun bir erguvan sisi.

Hisarlı balıkçı ağlarını ayıklıyor
Ağları pembeden hüzne giden
Dip sularında mercanlar gibi koyulaşan
Kirpiksiz gözleri böyle daha güzel
Çil basmış yüzünü bütün
Parmakları capcanlı, pavuryalar gibi
Merhaba, desem bir kucak balık atacak önüme
Biliyorum atacak
Böyledir memleketimin yoksul halkı
Bir onlarda rastladım bu cömertliğe
Istavritler kıpır kıpır dibinde sandalının
Balık dedin mi, oynamaz gözleri hiçbirinin, tertemiz bir resim gibi bakarlar insana
Günlerce bakarlar, bıraksan yıllarca bakarlar belki
Gözlerin gibi senin, yıllardır unutamadığım
Ve bu yüzden olacak düşünmedim şimdiye kadar bir balığın ölebileceğini.

Hızar sesleri geliyor yakından, güneşin döndüğünü görüyorum
Çınar yapraklarının arasında yeşil yeşil
Yeşille sarı birlikte dönüyor
Denize düşüyorlar kırıla kırıla
Bir örtü oluyor düşündügüm her şey denizin ve asfalt yolun üstünde
Gözyaşları bir örtü, onurla cesaret bir örtü
Senin upuzun gövden -kapkara saçlarınla-
Daha da uzun şimdi bir örtü olarak
Denizin kıvrımlarında aşka hazırlanıyor
Göğe düğmeler gibi yapışmış kirazların altında
Yıllar var ki unuttuğumu sanırdım bu örtüyü ben
Sevgiyi bilmezdin de ondan, sevişmeyi bilirdin yalnızca
Birtakım sözler de bilirdin, niye saklamalı, en ustalıklı sözlerdi onlar

Ama bak
Kaybolup giderdi herbiri, karşılaştılar mı bir yerde şiirle
Aslına bakarsan en güzel aldanmaları yaşadık seninle biz
Hatırlıyorum da öyle.

Tepelerde otlar yakmışlar, kuzular dolaşıyor dumanların arasında
Bir kızla oğlan geçiyor, birbirilerine iyice sarılmışlar
Kızın ağzında ince bir dal parçası
Dalın ucunda bir tomurcuk, ağzıyla dudaklarıyla beslemiş sanki onu
Öylesine bilmek istiyorum ki ne konuştuklarını, ama duymaktan korkuyorum gene de
Söyle, en son nerde görmüştüm seni
Böyle dumanlar vardı gözlerinde, boynunda bir de
Şimdi gene var
Bileklerinde, bileklerinin renginde
Dudaklarında, dudaklarının
Gözlerinin dolar gibi olması renginde ve
Yorgunsan bir kıyı kahvesinde dinlenirkenki
Üşüdügün, başını omzuma koyduğun, sonra elele
Bir aşkı yaşamak, bir aşkınn bilinmesinden bambaşka değil miydi
Ve bu ikisini ayıran duman, yani bir aşkı bizim yapan
Bu dumanların hepsi gibi varsın şimdi de
Acele etme yoksun belki
Ben herşeyin bir bir yok olmasına o kadar alıştım ki
Ve her şeyin bir bir varolmasına o kadar alışacağım ki
Bilirsin neler için çarpmıyor bir yürek.

Küçüksu çayırını şantiye yapmışlar
İşçiler beton döküyor, demir eğiyor, zift kaynatıyor
Vakit öğleyi geçti çoktan, yemeklerini yemiş olmalılar
Coca-Cola’ya doğrayıp ekmeklerini
İşçilerimiz, yarını kuracak olan işçilerimiz
Ben görür müyüm bilmem, ama kuracaklar mutlaka
Coskuyla çakacaklar her çiviyi, türkülerle dökecekler betonu
Ve onlar
Onlar, diyorum sadece
Bir yolculukta karşılıklı konuşan adamların
Parmak uçlarındaki sigaralar gibi şaşkın
Bilmeden ne yapacaklarını
Anlayacaklar ne kadar güçsüz
Ne kadar zavallı olduklarını
Vakit öğleyi geçti çoktan.

Bir tanker geçiyor şimdi de tam akıntının ortasından
Baştanbaşa gül rengi
Kimseler görünmüyor içinde
Neden görünmüyor, bilmiyorum
Yolcu uçaklarına, yük kamyonlarına, fabrikalara petrol taşıyor
Tanklara, savaş gemilerine, roketlere de
Yılların, yüzyılların
Bitmeyen vahşetini ateşlemek için
Sanki bu yüzden kimseler görünmüyor ortalıkta, utançlarından
Utancı bilerek yaşamak korkunç
Daha korkuncu da var:utancı bilerekten yaşatmak
Gördük hepsini işte, daha da görüyoruz.

Pembeye dönük bir aydınlık, yağıyor usul usul
Bir poyraz çıktı hafiften, kuzeye çevrildi teknelerin burnu
Ve güneş kaydıkça kayıyor batıya doğru, birazdan kan kırmızı bir gök buğulanacak
Birazdan kan kırmızı bir akşam yağmuru da dökülebilir
Neler olabilir birazdan
Bir uçak geçiyor yaldızdan bir iz birakarak
İçindeki mutlu yüzleri düşünüyorum
Bir hüzün basıyor gene, ne kadar istemesem de
Çabuk geçiyor
Nerede okumustum, hatırlamıyorum şimdi, biri mi anlatmıştı yoksa
Mahpusunu kıskanan bir gardiyani
Ve düşün sevgilim, mahpusunu kıskanan bir gardiyan düşün
Ne kadar acı bunlar
Kıskanıyorlar hepimizi ve kıskanacaklar
Güç iştir çünkü bir tarihi insan gibi yaşamak
Bir hayatı insan gibi tamamlamak güç iştir
Birazdan akşam olacak sevgilim Bütün heybetiyle akşam olacak
Sevgilim, diyorum, oysa kimsecikler yok yanımda
Bilmiyorum kime sevgilim dediğimi
Bildiğim bir şey varsa
O kadar yeni bir anlamda söylüyorum ki bu kelimeyi
Unutup birden zamanı ve yeri
Onunla bir günü kutluyorum coşarak
Onunla bir günü kutluyoruz sanki.

Edip Cansever

Yaşanası - Okunası - İzlenesi

2009-08-18T09:57:00.008+03:00

Hafta sonu, toprakla uğraşmanın insanı oyalayacağını, hatta mutlu bile edebileceğini keşfettim. Tırıs tırıs 'temiz çocuk' pozlarını bırakıp, bahçeye girmek, kazmasına küreğine kadar aletli aletsiz çalışmak, toprağa dokunmak bana göre olabilirmiş, bunu gördüm. Kişi bütün sinir stresi veriyor gerisin geri almamak üzere; bir rahatlıyor, bir farklı kalkıyor ayağa tekrar. Anlatması zormuş, ondan imkanınız varsa bir deneyin bence.

George Orwell Bin Dokuz Yüz Seksen Dört'te karakteri Winston'a dedirtir ki;

"Eğer bir umut varsa, proleterlerdedir."

Tamam biraz uçuk bir söz seçmiş olabilirim, özellikle yukarıda bahsettiklerimden sonra ancak amaç küçük bir bağ kurup, asıl konuya gelmekti sevgili okuyan. Londra'nın bambaşka bir boyuttaki geleceğinin hikayesinde, George Orwell'ın yarattığı Okyanusya ve Londra figürüyle, şu andaki dünya düzeni arasında çok büyük uçurumlar olsa da, benzerlikler de yok değil diyeceğim. Okumanızı öneririm, çünkü şu sıra benim elimde sürünmektedir. Benim 4 yıldır aklımdaydı, sonunda başladım. Biraz ağır aksak gidiyor ama, merakımı gidereceğim en azından.

Bir başka kitap önerim daha var; Sakallı Celal. Galatasaray Lisesi mezunu, bilgili, soyadından çok sakalıyla tanınan bir 20. yüzyıl aydınıdır kendileri. Aydın dediysek, ne o zamanlardaki aydınlara benzer, ne bu zamanki. Bence -galiba yazara göre de öyleydi- Celal Yalnız kendi zamanının ve hatta bizimkinin çok ilerisinde bir kişiymiş. Melih Cevdet ve Orhan Veli'yi kendine hayran bırakabilecek kişilikte, ama asla kibirli olmayan Sakallı Celal'le tanışmanızı öneririm. Kitap, Permagon Yayınları tarafından basılmış, Orhan Karaveli tarafından kaleme alınmış.

Bu yaz okuduğum bir başka kitap Marc Levy'nin Özgürlük İçin adlı kitabıydı. Dizgide büyük hatalar yapılmış olsa da Can Yayınları ve anlattığı hikaye biraz klasik 2. Dünya Savaşı filmi senaryosunu hatırlata gelse de, Marc Levy'nin yazınını bir denemenizi tavsiye ederim eğer hala denememişseniz.

Kitaplar dışında sizlere şiddetle tavsiyem, Şubat ayındaki fragmanından beri dakika dakika beklediğim yeni Tarantino filmi Inglorious Bastards!! Kanın, şiddet ve vahşetin perdeden akıp gözlerinize sıçrayacağı bir film olan ve Tarantino'nun yıllardır çekmeyi düşlediği ancak kendini iyi anlatabilmek için beklediği film sonunda bu cuma vizyona giriyor. Brad Pitt'in Teğmen Aldo Raine'i oynadığı filmi mutlaka izleyin.

İyi haftalar olsun tatildeki veya çalışma temposundaki okuyanlar...

m.b. 18.08.2009

Hobaaa!

2009-08-03T23:02:00.003+03:00

Yavuz Çetin diyor ki;
"Herkesin derdi ayrı,
Herkesin derdi aynı,
Herkesin derdi kendine
bu dönemde.
Her dönemde..
70lilerde, 60lılarda.
Gesuntaytlarda... Hobaaaa!!"

Temmuz 1'den beri çalışmaktan kafayı sıyırıp köprüden atlamaya karar verebilirim her an. Yavuz Çetin'in katkısı malumdur. Söyleyenler olsa da, bu kadar çalışmanın sonucunda beynimin eriyeceğini falan, dayanmak zorundayım.

Bu arada, çalışmanın güzel yanları var; çok güzel yanları var hatta. Umarım daha da güzelleşir, sizlerle paylaşılır hale gelir bu güzellikler...

Saygılar efenim, "Hobaaaa!" der, bir Cherokee dinleyin derim..

m.b.
03.08.2009

2009-05-23T00:10:00.003+03:00

Dersler biter, sınavlar başlar
Geride zaman az kalır ancak daha vardır
Artık geride ne bıraktıysan onlarla uğraşmak adına

Tekrarlamak istersen geçmişteki
Ve bunu yapmanı teşvik edenler de vardır mutlaka
Hani yalnız olmadığını o desteği duyarsın da
Lakin içinden gelmez hani ya
Bazı şeyler vardır artık adı ne ise
Ve sen ne bıraktıysan geride

Biri iyi şeyler yap iyi şeyler başına gelsin der
Denersin ama saçma gelir
Biri beklersen O'nu gelir der
Ne gelen ne giden vardır
Bulmacalar puzzlelarda kafanı kaybedersin

Uğraşmaya değmez fazla bunlarla!

m.b. 23.05.2009

Adsız Bir Çiçek

2009-05-21T17:05:00.000+03:00

Rengini dünyaya ilk defa sunan
Adsız bir çiçek gibi parlıyorsa gözlerim
Sevgilim
Bana 'sen bir şairsin' dediğin zaman.

Yalnız sana yazıyorum bu şiiri
İstersen bir şiir gibi okuma
Çünkü her yıl yeniden yazacağım onu
Soğuklar başlayınca havalanıp
Millerce yol katettikten sonra
Güneyi tadan bir kuşun sevinciyle.

Ve yazmış olacağım bir de
Her dönemde her çağda
Sevdanın kendine özgü diliyle.

Edip Cansever

Bir Yemek de Bir Sanat Eseridir

2009-05-09T22:55:00.003+03:00

Sözüm vardı, hikaye-deneme yaz(a)mıyordum uzun bir süredir. Artık bir tekrar yapmanın vakti geldi dedim. Okuyanların beğenisine sunulur:

Yemek yapmak ne kadar sanatsa, o yemeği yemek de bir sanat. Çünkü ne insanlar var ki, bir emeğin, çabanın, saatler verilerek yapılmış bir eserin gözünün içine bakmadan löp löp götürmekte... Lakin, tadı-tuzu yerinde olduktan sonra, yedikçe bana zevk verdikçe, damağım bu tadı sürekli artan dozlar da talep ediyorsa, demek ki bu yemek benim dilimin-damağımın-zevkimin tebriklerini kazanmıştır. Hak edene hakkını neden vermeyeyim?

İşte bu yüzden aynısı bekliyor insan; bir aşçının hayatı her ürettiğinin deli gibi yenmesi ancak hiçbir geri dönüşü olmaması, para hariç. Bir şarkıcı güzel şarkılar söyler, alkış alır; bir tiyatrocu oyununu oynar, yahut bir film çevirir, herkesin diline pelesenk olur; bir fotoğrafçı tek bir kareyle dünyaya nam salar. Lakin benim gibi bir aşçı, ne işe yarar? Hele sonradan görmeler gelip de, ağızlarını iki karış açıp, eliyle ayağıyla, yağları damlaya damlaya yemiyorlar mı!.. Şeytan diyor, kapa restaurantı, sadece değerini bilenlere yap bu yemekleri. Ailene, arkadaşlarına, kendine, sevgiline... Satma, satıp da kendini bir hiçmiş gibi hissetme. Değer bilmezler için uğraşacağına, biraz parasız ve zar zor olsa da kendin için yaşa, ama...

Zaten "onca yıl okudun, ola ola aşçı oldun" diye babam söylenip dururken, bir de parasız hayata dönüş yapmak, şu an alamayacağım bir risk olur. Yemekler yapıp, onları satmaktan, para kazanmaktan, bir tebrik, bir tebessüm bile olsa alamasam da emeğimi bir fahişe gibi satmaya devam etmeliyim. Sonra nasılsa hayallere, isteklere vaktim kalır. Hem o zamana kadar Nişantaşı'nda yeni bir akım doğar, galeri-restaurantlar falan diye bir isim bulurlar, özel yemekler diye 10 liralık yemeği 40 liraya kazıklarlar, ben de o tip bir işe girerim hemen.

Bir taneniz dönüp gülümsese, gelseniz de elimi sıksanız, yahut sırtımı sıvazlasanız ve "Elinize sağlık" deseniz ne olur sanki? Bu kadar zor değil bunu söylemek; bir günde bundan kaç kat fazlasını gerekli gereksiz söylüyorsunuz. Biriniz de her gün geldiğiniz şuranın sahibine bir teşekkür etseniz olmaz değil mi! Yiyin, tıka basa, cepleriniz dolana, mideniz taşana kadar yiyin efendiler; Hiç bir şey beklemem artık sizden!

m.b. 09.05.2009 Tekrar yazmam için bu kadar destek olan dostuma ithaf ediyorum.

"Mete Bey Böyle İstedi"

2009-05-02T19:07:00.002+03:00

Sevgili okuyan,

Blog yazıları artık sıkıcı birer aktivite halini aldı sanki. Eskiden yazmak için zaman ayırırken, şimdi kaçacak delik arar oldum. Hele hele yoğun isteklere rağmen bunu yapıyor olmam da yanlış ama... Belki uzun bir süre çabalayıp, çok da ilgi çekemenin verdiği bir hayal kırıklığı var, ancak bu seferlik, biraz sipariş usülü bir yazı yazmam lazım. Birileri House'un parmağını görmekten sıkılmış çünkü.

Öncelikle, "Benimle Gel!"den bahsedeyim. Yönetmeni Atilla Mete Araz olan kısa film, Fırat Üniversitesi Kısa Film Yarışması'nda 182 film arasına kalmasına rağmen bir ödül alamadı ve eve geri geldi. Ama olsun diyoruz; bu ilk kısa film denememizde emeği, katkısı geçen herkese teşekkür ediyoruz yine de. Bu sayede, bize bu macerada devam etme cesareti verdiniz. İkinci film için senaryo çalışmalarına başladım aslında, ancak çekmek için bu yazın biraz stajsız, tatilsiz geçmesi gerekebilir.

Vizelerin ardından 1 Mayıs tatilimizi yaptık, şimdi pazartesi başlayacak ve sınavlarla 6 hafta sürecek son viraja girdik. Sonra tatil yahut staj yahut da filmler... Bakalım. Ama bu arada, sinemadan uzak kalmamaya çalışıyorum. En son The Reader'a gittim ve sizlere de öneririm. Kate Winslet neden sonunda Oscar'ı almış, buyur görün. Bu hafta size bir önerim de, Devrim Arabaları olacak, ülkemizdeki iyi tiyatrocuların ortak performansını görmeye bile değer bence.

14 Mayıs yaklaşıyor, biz Depeche Mode'a hazırız. Sizleri de santralistanbul'a bekleriz.

Bunun dışında, başka bir isteğiniz Mete Bey:)

Saygılarla okuyan...
m.b. 02.05.2009

House-ism

2009-04-02T16:54:00.004+03:00

Gregory House. Dünyanın en manyak, en uç, en uçuk fikirli ama bir o kadar da şanslı, cazip, akıllı, sinir bozucu doktoru. Kendileri tam bir alaycılık üstadı olup, dünya üzerinde alt edemeyeceği bir şey olmadığını zanneden, lakin bacağındaki ağrı ve bu ağrıya sebep olan insanla bir türlü başa çıkamayan, kafası güzel insan.

Tam bir Rock & Roll hayranı, Vicodin bağımlısı, g.tlükte üstüne kimsenin olamayacağı bir pislik. Ama zekasına gölge düşürmeden, insanlara değer vermiyor gözükse ve herkesi "yalancı" ilan etse de, onları kurtarmak için deli gibi kafa patlatan bir insan.

İzlemeniz şiddetle, zevkle ve acıyla tavsiye edilir. Amerikan Fox 'un 5. sezonunu yaşayan dizisi, her izleyeni doktor olma dürtüsüyle uyaracak, ileri safhalarında topallamanıza bile sebep olacak.

Come With Me!

2009-03-23T21:24:00.003+02:00

Sevgili okuyucu,

Seni çok ihmal ettiysem kusura bakma. Ancak, bu ara biraz yoğunum. Önemli şeyleri bir bir gerçekleştiriyorum hayatımda. Lise yıllarından kalma bir hayal, şu an Elazığ Fırat Üniversitesi'nde, izlenmeyi ve umarım beğenilmeyi beklemekte...

Yıllardır bir fikirdi, sonunda gerçekleşti. Kendi emeğiyle insanın bir şeyler yapması cidden çok hoş; ama bunu gerçekleştirecek dostları olması ve aynı isteği, aynı heyecanı paylaşabilmesi daha da güzel.

Neyse, uzatmayayım; Fırat Üniversitesi'nin düzenlediği Kısa Film yarışmasına katılmış bulunuyoruz ilk kısa filmimizle. Yönetmeni Mete Araz ve senaristi bendeniz olan bu kısa görsel denememizde, belki süper bir iş, amatörlüğün en uç noktasında bir ürün çıkaramadık. Ama kısa bir sürede, en azından 'yaşanabilir' şartları yaratarak güzel bir iş çıkarmaya çalıştık. Umarım, sizlerle de çok yakın bir zamanda buradan paylaşacağız bu filmi; "Benimle Gel!"i.

Düşünebilirsiniz; "İstanbul'da o kadar yarışma varken, neden Fırat?" diye. Haklısınız, ancak ilk çalışmanın daha fazla şansı olabilir düşüncesiyle, daha az filmin katılacağı ve yarışacağı umuduyla da biraz Fırat Kısa Film Yarışması'na katılıyoruz. İlerleyen zamanlarda ve projelerde, umarım kurtlar sofrasında biz de yerimizi alacağız. Ve umarım, çalışmalarımız ödül kazanmasa da, insanların hoşuna gider, güzel eleştiriler alabiliriz.

Bunların dışında okul hayatı, staj ve hatta part-time iş bulabilme çabaları sürmektedir efendim. Yeni fikirler, yeni senaryolar da denenmekte tarafımca. Lakin yardım etmek isteyen, katkıda bulunmak, "Ben de övülmek isterim!" diyen varsa, de haydi buyursun yanımıza. Kalemini, kamerasını yahut mikrofonunu alsın, olmadı oyuncumuz olsun. Arkadan geçen adam olmak isteyenlere bile kapımız açık.

Sinemayla da ilgili bir not: Eğer hala görmediyseniz, Yedi Yaşam (Seven Pounds) ve Milyoner süper filmlermiş. Bu yoğun aradan vakit bulup sonunda gittim, kaçırdıklarımı da bir şekilde bulup izleyeceğim (örn: Gran Torino, Revolutionary Road...).

Son olarak; çok uzun zaman önce birisi bana Before Sunrise ve Before Sunset'i izlememi söylemişti. Kaç yıl geçmiştir aradan, ancak sonunda ben izleyebildim ve anladım ki kim söylemişse haklıymış. Hakikaten süper 2 film. Mutlaka, acilen izlemeniz önerilir efenim.

Saygılarımla...

m.b. 23.03.2009

Elazığ'ın Gakkoşlarıyız

2009-03-13T21:58:00.002+02:00

Sevgili okuyanlar,

Yakın bir zamanda Benimle Gel (Come with Me) diye bir kısa filmin gişe rekorları kırdığını görebilirsiniz. Kendinizi hazırlayın. Çünkü film, fazla iddialı olmasa, kendince yürekli ve istekli genç bir ekibin çalışmalarıyla yayınlanmak üzere. Umarım, bir kaç ödül de alıp, Elazığ'daki ilk yarışmasından sonra İstanbul'da, kurtlar sofrasındaki payını da alacak.

En yakın zamanda size linklerini verip, bu güzel denemeyi paylaşacağım.

Saygılarımla...

m.b. 13.03.2009

"J'ai Rappellé Exactement"

2009-03-08T01:38:00.003+02:00

Nedendir bilinmez, ne yazacağımı unuttum. Bir şeyler vardı aklımda, yazayım demiştim, sonra nedense geçti gitti. Doluydu içim, her zamanki gibi kusmak gerekirdi diye düşündüm, söyleyip kurtulayım dedim, ama yok. Sanal ortama bir saçmalık daha eklemeye ne gerek var? Demek ki değersizmiş, umursamamak gerekirmiş.

Her ne kadar hatırladığımı söylesem de başlıkta, hatırladığım değersiz şeylere değer biçmeye çalışmanın boş olduğudur. Ondan zamanınızı almayayım. Paris Je T'aime'in DVD'sini, torrentini, bir şeyini bulun ve izleyin. Feist'in sesini içinize çekin, Natalie Portman'a aşık olun... "parce que je t'aime beaucoup Paris!" Mutlu olursunuz, Dr. House reçetelidir.

Saygılarımla...
m.b. 08.03.2009

Bir Çiçek

2009-03-06T23:43:00.001+02:00

Bir çiçek duruyordu, orda, bir yerde,
Bir yanlışı düzeltircesine açmış;
Gelmiş ta ağzımın kenarında
Konuşur durur.

Bir gemi bembeyaz teniyle açıklarda,
Güverteleri uçtan uca orman;
Aldım çiçeğimi şurama bastım,
Bastım ki yalnızlığımmış.

Bir başına arşınlıyor bir adam mavi treni
Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

Cemal Süreya

2009-02-15T16:54:00.002+02:00

Ben, bugün 'doğduğum günkü' çocuğum. Yazıldığım tarihin bir parçasıyım.
İster hayat sürsün, ister dünya dönsün. Ben o tarihte kaybolup gitmemeye karar verdim artık.

m.b. 15.02.2009

ÜMİT ÖZGEN İÇİN

2009-01-24T02:28:00.002+02:00

http://www.ntvmsnbc.com/modules/habervideo/video.asp?CatID=48&cbVideo=10145&cbQuality=1

Bilmiyorum duydunuz mu, ilginizi çekti mi, yahut önemsediniz mi? Ancak Ntv'de Çarşamba akşamı, Okan Bayülgen'le Sade Vatandaş programını izlemenizi, nasıl bir ülkede yaşadığımızı kendinize hatırlatmanızı ve bir ailenin sadece bir başka çocuk hayatını kaybetmesin diye sıkıntılarını gözardı edip konuşmalarını izleyin lütfen.

Sadece sorumlu olsun olmasın, insanın vicdanına seslenmeyi amaçlayan bu program sonunda Ümit adına, bir şeyler yapabilmeyi; en azından yapabilmeyi isteyeceğinizi düşünüyorum. Daha 21 yaşındaki bir çocuğu Uludağ gibi bir lüks tatil merkezinde bile kurtaramıyor olmanın, ne kadar aciz ve korkak ve bürokratik olunduğunu görmenizi isterim.

Allah rahmet eylesin Ümit için.. Ailesine, arkadaşlarına ve yakınlarına baş sağlığı dilerim. Ancak, babasının sözleri de kulağımızda kalmalı bence.

Saygılarımla...
m.b. 24.01.2009

2009

2009-01-02T01:25:00.002+02:00

Sevgili okuyanlar,

Sizlere sağlıklı, mutlu, ekonomik anlamda daha ferah bir yeni yıl diliyorum. Umarım 2009 sizlere umutlarınızı elle tutulur planlar hatta gerçekler haline getirmeniz için daha iyi şanslar sunar...

Saygılarımla..

m.b. 01.01.2009

Soykırımdan Soykırıma Fark Mı Olur?

2008-12-30T17:09:00.008+02:00

***Hiçbir dinci, çıkarcı veya ekstremist bir gruba ait olmadan, onlara çıkar veya destek sağlamadan veya hiç bir eylem kaygısı olmadan, yazmam gereken iki kelime var İsrail'le ve BOP'la ilgili... ***

Cumartesi günü şiddeti yeniden doruğa çıkan ve 20. yüzyıldan 21. yüzyıla da taşan az sayıdaki siyasi-askeri sorunlar silsilesine karşı Dünya tekrar sessiz. İsrail aşırı güç kullanarak ve kullanmaya devam edeceğini göstererek kurunun yanında yaşı da yakıyor ve suçlu-masum demeden katliamlara girişiyor. Evet, Hamas, Hizbullah daha bir çok terrörist yapılı topluluk savaş tamtamları çalmaktan çekinmiyor, Usame Bin Ladin nifak tohumları ekmeye devam ediyor ve Dünya'yı terörle sarsmayı sürdürüyorlar. Lakin, her şeyin bir adaplı cevabı olması gerekmez mi? İnanmasam da, umarım Birleşmiş Milletler ABD'nin Orta Doğu planlarından etkilenmeyi birazcık bırakıp, İsrail'e dur diyebilir. Yoksa giderayak Bush yönetimi Obama'nın ve Dünya siyasetinin kucağına çok büyük bir bomba bırakıp gitmiş olacak; artık kimde patlarsa...

Ayrıca yıllardır Dünya'nın utanç duyduğu, yaşandığı ve yaşanmasına göz yumduğu için her zaman da suçlu hissetmesi gereken Nazilerin Musevi Soykırımı'nın masumları şimdi aynı muameleyi bir başka halka nasıl yapabilir? Kendi aile büyüklerinin acıları üstüne, kendileri nasıl benzer acıları yaşatmayı hak görür? Acaba geçmiş yaralarının bir intikamını mı alıyorlar bir şekilde! Yanlış halk, yanlış coğrafya değil mi? Yahudi'ye, Ermeni'ye yapılınca Soykırım da, Filistin'de, Irak'ta yapılınca mı adı değişiyor ve "Terör Odaklarına Misliyle Cevap Verme" oluyor?

Şu da ayrı ilgi çekici meseledir: Cumartesi öğleden sonra, Taksim'de alelacele toplanan kalabalık nasıl bir kalabalıktır? Caddenin ortasında şahadetler çekip bağıran bu gruptakilerin hepsi acaba aynı istekle, İsrail'i protesto etmeye mi yoksa başka bir işe mi gelmiştir? Yukarıda, Paris'te ki sessiz protestoyu görünce, insanın sorası geliyor "Bu insanlar neden sakin ve sessizlerken, bizimkiler ayı ve çığırtkan?" Bir başka dikkatimi çeken noktaysa, 1 Mayıs 2008'de, yapılacağı günler öncesinden belli olan ama 'nedense' bir türlü izin alınamayan İşçi Bayramı'nda polisin takıntığı tutumla, bu izinsiz protestoda polisin -tabiri caizse- 'pıs kedi' konumunda sadece izlemesi arasındaki fark nereden ileri gelir?

O gün İstiklal'de yürürken, aklıma bir resim ve düşünce takıldı bir an: Acaba bu kana susamış İsrail yönetimini, neredeyse aynı kana susamışla durdurmak isteyen, cihat çağrıları yapanlar bir 6-7 Eylül olayına daha mahal verirler mi?

m.b. 30.12.2008

Politika ve Film

2008-12-27T01:27:00.003+02:00

Uzun süren suskunluğu boazacak bir yazı yazmam gerekiyordu, o da ancak Boğaç Erozan'dan aldığım IR 215 dersini birazcık anlatmaya çalışmakla olur diye düşünüyorum.

Şahsen bir ekonomi-işletme öğrencisi olsam da, uluslararası ilişkiler dersleri, siyasi tarih dersleri hep ilgimi çekti ve bu dönem başında ders seçimi sırasında yine böyle bir ders buldum. Dersin adı "Politics and Movie"ydi ve IR 112 gibi, 20. yüzyıl Türk siyasi hayatını çok güzel anlattığına şahit olduğum, her alan tarafından önerilen ve derslerinin kapasitesi ilk günden dolan Boğaç Hoca tarafından veriliyordu. Ders, dünyadan bir kaç ülkesindeki, bir kaç önemli değişimi filmlerle anlatıyordu. İlgi çekici geldi...

Dersin ilk gününde gördüm ki, aslında bu ders hiç de tahmin etmediğim şekilde, bildiğimiz ülke ve konuları değil, farklı örnekleri gözler önüne seriyordu. İlk derste Boğaç hoca, "Yunanistan, Şili, Güney Afrika, Kamboçya ve İran konularımız olacak. Şimdi hepiniz bir kağıt alın ve bu ülkeler hakkında bildiklerinizi yazın." dedi. Utançla söylüyorum ki, ben çok da bir şey bilmiyormuşum. Şili'de Pinochet'yi, Güney Afrika'da Nelson Mandela'yı, İran'da da -yakın zamanda bir kaç kez izlediğim Persepolis sayesinde- İslam Devrimi'ni biliyormuşum. Fakat bildiklerim, o kadar kısıtlıymış ki, haftalar geçip ilk dönemin sonu geldiğinde, bugün sınavda anladım ki, çok şey fark etmiş.

Kamboçya'da Khmer Rouge rejiminin 20. yüzyılın en korkunç terörünü yarattığını; Yunanistan'daki Cunta'nın aslında Ecevit yüzünden son bulduğunu ve Lambrakis'in ölümüyle sonuçlanan olayları; Şili'de Allende'nin nasıl öldürüldüğünü ve stadyumların nasıl birer işkence merkezi olduğunu; Güney Afrika'da 1994 yılına kadar süren ırkçı ayrılıkçılığın boyutlarını ve İran'da devrimin nasıl bir karşı devrime dönüştüğünü gördüm. Bu sayede, ilk sadece 4-5 satır yazabilirken, bugün tam 5,5 sayfalık 2 essay yazabildim. Keşke, herkesin imkanı olsa da, faşizmin sadece Auschitz'le sınırlı kalmadığını, Tuol Sleng'de yaşananları, La Moneda'nın nasıl yerle bir edildiğini, ve Amerika'nın gücü elinde tutmak ve komünist hareketleri yok etmek için neler yapabildiğini öğrenebilse herkes.

En azından bazı linkler verip azıcık bilgi vereyim ilgilenenlere:
Yunanistan Cunta Rejimi (1967-1974):
http://en.wikipedia.org/wiki/Greek_military_junta_of_1967-1974
Şili Askeri Müdahele, Salvador Allende ve Augusto Pinochet:
http://en.wikipedia.org/wiki/Salvador_Allende
http://en.wikipedia.org/wiki/Augusto_Pinochet
http://en.wikipedia.org/wiki/Chile_under_Pinochet
Güney Afrika'da 1948'den 1994'e kadar süren Apartheid rejimi:
http://en.wikipedia.org/wiki/Apartheid
Kamboçya'da Khmer Rouge (Kızıl Khmerler) rejimi:
http://en.wikipedia.org/wiki/Khmer_Rouge
http://en.wikipedia.org/wiki/Norodom_Sihanouk
http://www.tuolsleng.com/
http://en.wikipedia.org/wiki/The_Killing_Fields
İran'da devrim, Pehlevi Hanedanlığı ve Humeyni rejimi:
http://en.wikipedia.org/wiki/Iranian_Revolution
http://en.wikipedia.org/wiki/Pahlavi_dynasty
http://en.wikipedia.org/wiki/Ruhollah_Khomeini

İzlediğimiz filmlerin listesi ve filmler için linkler:

"Z" (Costa Gavras)
http://www.imdb.com/title/tt0065234/
Missing (Costa Gavras)
http://www.imdb.com/title/tt0084335/
A Dry White Season (Euzhan Palcy)
http://www.imdb.com/title/tt0097243/
The Killing Fields (Roland Joffé)
http://www.imdb.com/title/tt0087553/
Persepolis (Vincent Paronnaud & Marjane Satrapi)
http://www.imdb.com/title/tt0808417/

m.b. 27.12.2008

Une Belle Histoire

2008-10-30T00:20:00.000+02:00

Sevgili Okuyan,

Uzun süreden sonra bir şey yazmak gerekti. O da her takip ettiğim yazarın belirttiği gibi, düşüncenin tekrar suç olduğu, ses çıkarmanın yasaklandığı...

Güya çok seslilikten, demokrasiden dem vurup da, sonra hem ses çıkaranı dövdürmeyi, dava açmayı, hakaret etmeyi, küfür etmeyi, çamur atmayı, "sizinle aynı görüşteyim, yalnız benimle aynı görüşteyseniz" demeyi marifet sayanların elindeyiz. Bundan böyle, düşündük diye suçlanır, 'gözaltında kaybol'abiliriz. Çünkü her birimiz 'potansiyel suçlu', 'potansiyel anarşist'iz.

missmarttle'ın belirttiği gibi, artık Google'ı, Radikal'i, üniversitelerin internet sayfalarının kapanması da işten değildir.

Yeni 'Cumhuriyet'e-dikta-etme-amaçlı-rejimimiz hayırlı olsun! 85. yılında Türkiye Cumhuriyeti'nin halinden memnun musunuz?

Neyse; uzun soluklu aradan sonra bir iki not daha:

Salı günü Cannes'da ve Antalya'da En İyi Yönetmen Ödüllerini alan, Nuri Bilge Ceylan'ın Üç Maymun'unu izledim. Güzeldi, oyunculuk da görüntü ve ses yönetmenliği de iyiydi. Fakat hep hissettiğim metin boşluğu vardı bu filmde de... Alışamadım galiba Ceylan filmlerine. Ama öneririm, gidin, görün!
Haftaya cuma (7 Kasım) Çağan Irmak'ın sonunda şehre geri dönüşünü kutluyoruz. Mustafa Hakkında Herşey'den beri kıra-köye vermişti, Issız Adam'la farklı bir filmi sunacak gibi. Konusuyla, müziğiyle, oyunculuğuyla, mekanlarıyla gene etkileyecek bir film sizleri bekliyor bence... Bu da şiddetle önerilir!
Yepyeni Moleskine cahier'ler aldım Pazartesi... Umarım kısa bir süre içinde yeniden sürekli ve daha 'dolu', 'özgün' yazabileceğim...

Şimdilik saygılar sevgili okuyan...

m.b. 30.10.2008

Ben...Staj...Tatil...Bye!!

2008-08-21T09:08:00.000+03:00

Ancak geçen hafta sonu ulaşabildiğim Sezen Aksu'nun yeni albümündeki bir şarkıya takmış durumdayım efendim. Bu şarkıyı 'Menajer' zannedebilirsiniz ancak değil. O da kendince güzel, kendi içinde hoş fakat ben 'İzmir'in Kızları'na taktım. Kendisi ve hemşehrileri olan bayanlarla ilgili olan, azıcık da kendi gençliğinden bahseden, aile ilişkileri hakkında güzel anektodlarla bezediği şarkısı bence bu albümün en güzel şarkısıdır.

İzmir kızlarının anatomisi ve hal-tavır durumunu 4 dakikada özetleyen Sezen Aksu'yu tebrik etmek gerekir. Hiçbir topuk tıkırtısının bu kadar davetkar olduğunu veya bu kızlarımızın adamın çırasını yakacağını hatırlatmış oldu, sağ olsun. Başı da sağ olsun, magazin gündeminin bir kahramanı olan Cano'yu kaybetmiş.

Bunun dışındakilere gelince; yarın itibariyle staj bitiyor, tatil başlıyor. Staj bittiği için azıcık üzülsem de, her gün CNBC-e'deki reklamları dinleyip ezberleyemeyecek olsam da (Esen Pen, Esen Pen dışarıda sesler sürerken / Tabi araba o ara asrye geçiyo / Baba, Merkez Bankası büyümeyi kontrol ediyormuş!...), tatile çıkma fikri de oldukça cezbedici.. Biraz sinemaya gitmek, azıcık yüzmek, ben bu yaz bronzlaşmak -tekrar-, kendimle de uzlaşmak, arkadaşlarımla zaman eritip, eğlenmek-gülmek-yemek istiyorum. Malum, geçen kış-ilkbahar dönemindeki Domino's hareketleriyle yükselen Kilom endeksi, yazın verdiği rehavet ve düzenlilikle düşüşe geçmiş, Vadeli Kilom'da da sert düşüşlerle endeks eski seviyelerine geri dönmüştür. Tekrar abartmadan karnımı doyurmak, kar realizasyonu yapmanın vaktidir -bayağı pis borsacı oldum.

Yılın ikinci tatiliyle kendimi toplayıp, yeni eğitim-öğretim sezonuna hazırlanacağım umarım. Bütün yaz çalışıp biraz da dinlenmeyi hak ettim sanırım. O yüzden sizlerden izin istiyor, Eylül ayı içerisinde tekrar görüşmeyi umuyorum. Saygılarımla sevgili okuyan...

m.b. 21.08.2008

366

2008-08-15T12:39:00.001+03:00

Hayat kısa,
Kuşlar uçuyor.

cemal süreya

Havadisler

2008-07-31T13:13:00.000+03:00

Herkese selamlar, sevgiler...

"Arada sırada" önceliklerim arasına düşmüş olan blog işini daha da aksatmadan, Temmuz ayının ikinci girişini yapayım dedim. Havalar iyi, hayat iyi. Şu an Global Menkul Değerler'deki ikinci stajımdan ses veriyorum.

AKP kapanmadı bildiğiniz üzere, bu yüzden 4 gündür eşek gibi çalışıyor, tempo manyağı oluyorum. Stajyer bile olsam, şubenin hızına bir şekilde ayak uydurmalıymışım gibi hissediyorum ve ben de koşuya katılmış buluyorum kendimi. Öğle vakti gelip de yemek yiyince -karnımdaki tatlı huzurunda katkısıyla- bir yorgunluk, bir mahmurluk çöküveriyor omuzlara ki, sormayın gitsin. Şimdi bir yastık olsa, ne uyurum ne uyurum!

Bu tempo içinde ne arkadaşlarımı görebiliyorum, ne bir kendime vakit ayırabilmişliğim var. Lakin geçen hafta sonu, yeni gömlek-pantalon alış verişimin ardından, hemen Batman-Kara Şövalye filmine koşturdum, iyi ki de gittim. Heath Ledger ölmese ne kadar iyi bir oyuncu olabilirmiş, ne ödüller alıp sinema dünyasına ismini kazıtırmış gördüm.

Güngören'deki olayları kınamadan geçmemek lazım! "Ne istediniz çocuklardan be caniler" demek var, ama biliyoruz ki cahilin-caninin-şerefsizin gözü ne çocuk görür, ne insan! Allah'ınızdan bulun! Cani demişken, güya 'eğitimli', 'diplomalı faşist doktor' Radovan Karadzciç sonunda yakalanıp mahkemeye gönderildi. Lakin diğer katiller? Diğer Sırp manyaklar? Karadzciç'in yakalanması üzerine Sırbıstan'ı karıştıran, sokaklara çıkıp yakalamayı protesto edenler? Avrupa'nın ortasındaki bu katliama ses çıkarmayanlar ne olacak? Onlar da bu yakalama sonunda ellerini temizlediler mi?

AKP konusunda da hayırlısı olsun: Başbakan ve kankaları ülkeyi talana, peşkeş çekmeye, altını üstüne getirmeye, orayı burayı satıp 'iş yaptık' demeye, laikliği ezip geçmeye, kadrolaşmaya, türbana, Anayasa Mahkemesi'nde alınan 6-5'lik sonuç sayesinde yola devam demeye hakları vardır!!! Tepe tepe kullanın bu milleti, biz buna layığız!

Hayırlısı olsun efendim! Kendinize özen gösterin, bu sıcak günlerde banyo yapmadan sokağa çıkıp, ter kokularınızla rahatsız eden kırolara dönmeyin! Sağlıcakla kalınız...

m.b. 31.07.2008

Bir Oradayım, Bir Burada

2008-07-15T23:50:00.000+03:00

Başlıktan anlaşılacağı üzere, şu aralar desktopumdan, kışlık evimden birazcık uzakta kalıyorum. Malum, staj dönemi denen şey, gündüzleri alıp götürüyor beni koştururken, akşamları da dinlenmek-eğlenmek için gidilen yazlıkta hiç de cazip olmuyor yazı yazmak. Lakin, bari bir ses vermek gereği beliriveriyor.

Buradayım -şimdilik- sağım, sıhhatliyim, mutluyum. Çalışıyorum, iğrenç reklamına rağmen AvivaSA'yı seviyoruz! (Kazandibi süper!)

En yakın zamanda görüşmek üzere, iskele alabanda!

m.b. 15.07.2008

"La Bello Vida"

2008-06-29T03:26:00.001+03:00

Bu yılın ilk tatilini yapmış bulunuyorum. Karpuz kabuğu denize düşmeden ben giriverdim, ondan azıcık da dondum. Fakat, soğuk su insanı cidden kendine getiriyor; hemen uyandım sanki. Sınavlar, finaller, 300 sayfayı tek gecede okuyup sınava girmeler falan kayboldu gitti. Her ne kadar, telafi etmem gereken bir ders ortaya çıkmış olsa da, pek takmadım tatilde olmanın verdiği ferahlıkla ve yüzmeye devam ettim.

Bütün yılın yorgunluğu ve Domino's pizzaları yok oldu gitti valla. "Benim göbeğim mi küçüldü, ne?!" diye kendimi avutuyorum. Olsun, iki daha yüzerim, açılırım gene. Bu daha ilk tatildi.

Tabii, Bodrum'a Haziran ayının ortasında gitmek biraz saçmalıktı, çünkü ortada insana rastlamak neredeyse zordu, fakat Türkiye-Hırvatistan maçı sonrası aslında kalabalık olabileceğini anladım Bodrum'un. Sakinliğin sayesinde, çok da güzel yerler keşfettim: Birincisi The Marmara - Bodrum... İnanılmaz genişlikte bir Ege manzarasının ayaklarımın altına serilivermesi, güzel yapılmış kahvemi de bir güzel bu deryaya karşı yudumlamam da üstüne tam oldu. İkincisi ise, D-Marin Turgutreis'in süper 'beach'i, Bluepoint! Marina'nın mendireğinin hemen dış ucunda yer alan bu mekan, hem güzel bir restoranı, hem güzel bir sahili, hem de güzel kavunlu frozen'ı sunarak gönlüme tahtını kurdu. Bundan sonra hep gidesim var!

Bunların dışında, tabii okul bitti ve ben 3. sınıfa geçmiş bulunuyorum (alkışlar!). Az kaldı sanki yav!? Türkiye A Milli Futbol takımı, göğsümüzü kabarttı, çok güzel ve efsanevi bir başarıyı yakaladı. Ekonomi sonunda -benim tatili de fırsat bilip- frenini patlattı. Sonumuz hayır olsun.
Hepinize sevgiler...

m.b. 29.06.2008

Hellooooo!!

2008-05-23T19:58:00.000+03:00

Uzun bir aranın, çokça biriktirmenin ardından, şimdi bir şeyler dökülmenin vaktiydi. Harflerle uğraşmayalı uzun zaman olduğunu aslında anlamıyor insan ama, fark edince de duramıyor, oturup iki kelam etmek istiyor.

Ben blog alemlerinde kayıpken, neler neler oldu: bir sürü albüm çıktı, bir sürü güzel film geldi geçti. Benim başımdan da bir çok vize, bir-iki tiyatro oyunu, bir de konser geçti(filmleri unuttum bile).

Öncelikle, bahsetmem gereken Sivas '93. Genco Erkal'ın bu sezon Dostlar Tiyatrosu sahnesine koyduğu bu belgesel oyunla, bu yıl mahrum kaldığım tiyatrolara geri döndüm. Anlamlı ve ders çıkarmalı bu oyunla, -finallerim yüzünden- Tiyatro Festivali'ne katılamıyor olmama rağmen kendimi oldukça sosyal ve aktif hissettim. İyidir!

Ardından bahsedeceğim şey bir İngiliz abinin İstanbul seyahati: Maxi Jazz Indigo'da hem dans müziğine doyurdu şahsımı, hem de dünyanın kanayan yaralarını bir defa daha getirdi gözümün önüne. Sağ olsun kendisi!

Pinhani "2007 Eylül'de çıkarıcaz" diye sitesinde duyursa da, yeni albümü ancak Nisan sonunda geldi. Ama beklemeye değdi. Albümün geçen albümden farkı yok diyemem ama, sanki biraz daha rock sound ağırlıklı. Hoş vallahi!

Lisem Saint Benoit bu yıl 225. yaşını kutluyor! Bonne Anniversaire diyoruz kendilerine... İnşallah 7 Haziran'daki Micro sınavının ardından kendisini Pilav Günü'nde göreceğiz. 2 yıl oldu, kapısının önünden dahi geçmedim. Ayıptır!

Galatasaray Şampiyon oldu, A Milli Takım İsviçre-Avusturya'da 15 gün sonra, Kraliçe Elizabeth geldi geçti, Başbakan'ın gözü bir acayip oldu, AKP'nin kapanma davasına az kaldı, petrol 135 doları buldu, havalar bu yaz daha mı bir sıcak, yarın da Bilgi Mayfest var Tarkanlı (ıyyyy)....

Çok şey vardı, çok şey de olacak gibi...

m.b.
23.05.2008

Allah'a Havaleli Her İşimiz

2008-03-16T01:31:00.001+02:00

Son zamanlarda güncel tartışmalara değinmemek en iyisiydi: fakat, dokundurmadan geçilmeyecek gibi son günlerdeki durumlardan ötürü. Siyasi, ekonomik ve sosyolojik açıdan Türk toplumu kesinlikle bir hatalar dizini... Yanlış üstüne yanlış, eksiklik üstüne eksiklik; her işimiz yarım yamalak, her işimiz Allah'a havaleli. 'Eşeğini sağlam kazığa' bağlamamayı adet edinmiş toplumumuz, maalesef kendisi adına birilerinin karar vermesine o kadar alışık ki, sesi sedası çıkmıyor ağzındaki dişleri bile sökülüyor olsa.

14 Mart Cuma günü gerçekleşen 2 saatlik grev, aslında bir 'hakedilmiş, hak' olmasına rağmen, 'sayın başbakan' haksızlık var diye inim inim inletiyordu ortalığı: Grev diye yapılan, hizmetten kaçmakmış da, halkın hakları gasp ediliyormuş! Efendi demiş, sen bizi mezara göm, emekliliğimizi umursama, sonra 2 saat için ortalığı ateşe ver... Gözlerinden öpmeli böylesini!

Bu grevle ilgili bir not daha; aynı süreçte Yunanistan'da da bu tip bir emeklilik düzenlemesine karşı gösteriler düzenleniyor. İki ülke arasında ise çok açık bir fark var: burada meydanlara inenler yaşını başını almış, işçi-memurlarken, orada üniversite öğrencileri... Yani, yasanın asıl muhattapları Türkiye'de uyurken, komşuda yaşıtlarım gümbür gümbür inletmekte sokakları. Bravo komşi!

Ekonomiye değinmek gerekirse iş gücünün üstüne, durum pek hoş değil. Dış borsalardaki dalgalanmaların hızı, artık iyice hissedilir olmaya başladı bizde de. Sub-prime ve mortgage krizi yurtdışındaki likiditeyi zora sokunca, FED ve Avrupa'nın çoğu merkez bankası Dolar fazlası yaratmak üzere ortak bir çalışmaya başlamış durumda. Bu yurtdışı için güzel bir haber ancak, acaba bizde ne olur? Bir de, ülkemizde Şubat sonuyla beraber iyice ortaya çıkan enflasyon faktörü, Avrupa'da da rekorlar getirdiğine göre, acilen önlemler almanın vaktidir. 3 Bakan'ın çıkıp, Küresel Isınma konusunda yaptığı açıklamaya benzer bir şekilde "Türkiye etkilenmez!" demekle iç piyasaların etkilenmemesi sağlanamıyor. Buna ne Unakıtan amcanın gücü yeter, ne hocaların, şıhların! Cuma akşamı olan gelişme de durumu biraz daha sıkıntılı bir hale soktu aslında. Her ne kadar AKP'yi kapatma davasının açılması, iç piyasaların kapanışından sonra duyurulsa da, Pazartesi günü durum ne olacak, merak konusu şimdiden.

Bu noktada siyasete de dokundurmak gerekirse, demokrasiyi istediği gibi yorumlayanlara, kendi kılıçları dönüp dolaşıp saplanmak üzere galiba. Eh, "Mizah bir kılıçtır, kime-ne zaman-nerede dokunduracağını bilmek lazım! Yoksa döner dolaşır, size girer!" denir Hacivat Karagöz Neden Öldürüldü'de... Doğru galiba.

Son olarak, bir şarkı sözü vereyim de, bu ciddiyetin altında akıllarda kalan sempati olsun:

Küçük bir kar tanesi onca yolu uçmuş,
Sonunda tam dilimin ucuna konmuş!

Siz de sıkıldıysanız bu mutsuzluktan; koşmaktan yorulduysanız; bilmek istemiyorsanız zorla gösterilen-öğretilen şeyleri; görmek istemeseniz de gözünüze sokuluyorsa hoşunuza gitmeyen şeyler, sadece isyan edin. Çünkü bunu yapabilirsiniz. Koyun değilsiniz!

m.b. 16.03.2008

NOT: 17 Mart gecesi How I Met Your Mother, 3. sezonun 12. bölümüyle devam ediyor. 25 Mart'ta, Redd Hayal Kahvesi'ne dönüyor ve 28-29 Mart'ta da Babylon'da Wax Poetic var.

Bazen Tek Çare Bir Hikayeye İnanmaktır

2008-03-06T23:38:00.002+02:00

Mevsimler günlere dönüşüp kuru yapraklar gibi sokaklarda çöp muamelesi görmeye başlayınca, süpürülüp bir kenara atıldığını fark ettiğinde tutunmak gerektiğini fark eder insan. Bir şeylere sıkıca tutunup en kuvvetli rüzgarın bile koparıp dalından uçurmaması için yapışır. Çünkü insan yalnızlığını, zevk almaya giderek alıştığı yalnızlığını fark edince, içindeki istek sönüverir.

Dokunmak ister bu yüzden insan; en uzaktaki hikayelere bile. Gerçek olmayacağını bilse de, yaşamak ister. Hayal olduğunu bilse de tatmak ister Zeus’un şarabını; var olmadığını bilse de Helen’in güzelliğine de dalıp, ölümü göze alabilmek ister. Galiba biraz da bu sayede, kuru-yaprak-yolculuğu çok daha eğlenceli geçer. Olmamış ve hiç olmayacak anlar kurar gözünün önünde. Hangi festival, hangi karnavallar böyle güzel olmuştur ki!! İnsanoğlunun ruhunu katarak yarattığı o güzel panayırlar, 40 gün 40 gece eğlenceler, daha önce yeryüzünde ne olmuştur, ne de olacaktır. Elbette bir ‘üzgün’ yeri vardır, ama hayaldir; o bile düzelir, bir başka mutluluğun kaynağına dönüşür. O andan bile umut çıkarır yalnız insan. Çünkü;

Yalnız insan merdivendir,

Hiçbir yere ulaşmayan! ***

Pek haz vermez bu insan çevresindekilere. Kısa bir süreden sonra kabak tadı verir, çevresi bir bir çekilir kendi kabuğuna. O da anlar sonunu, yağmur düşen bir camekanın önüne oturur, bekler sonunu. Bir kapıcının süpürgesinin ucunda sürüklenerek bitecek hayatının son anlarında en güzel hikayesine inanmaya devam eder ve yaprak kardeşlerine yaslanır son kez.

** Louis Aragon'un "Yalnız İnsan" şiirinden alınmıştır.

m.b. 06.03.2008

Farklar

2008-02-22T01:26:00.003+02:00

Uzun zamanlık bir aranın ardından okuyanlarla bu gece bunu paylaşmam gerektiğini düşündüm. Çünkü, belki onlar da sadece benim gördüğüm kadarını değil de, daha fazlasıyla bu farklılıkları, beceriksizlerle yeteneklileri başka yerlerde görüp 'fark etmişlerdir' dedim.

Dün gece yarısı, Abbas Güçlü'nün sunduğu Genç Bakış programı İTÜ'de, gündemi öğrencilerle tartışmaya açmıştı. Hüsamettin Cindoruk, Mümtaz Sosyal ve Ertuğrul Yalçınbayır'ın otorite konuşmacı olduğu programda, tahmin edebileceğiniz üzere, asıl tartışma gene Türban konusuna kilitlendi. Saldırgan tavırlı öğrenciler, ortamı devamlı ateşleyip durdular; tartışmayı devamlı bir sinir harbi haline getirmeye uğraştılar. Diğer yandan, konuştular ama ne konuştuklarının; bahsettikleri, ileri sürdükleri, iddia ettikleri şeylerle ilgili bilgileri olup olmadığını bir an bile düşünmeden anlaşılabiliyordu. Boş boş konuşmaktan, içi boş iddialarla, arkası boş savlarla biribirlerinin ve konuşmacıların düşüncelerine saldırmaya çalıştılar. Ama gerçekten boş bir kalabalık vardı. Soru sorması için konuşma hakkı verilmiş bir öğrenci, sözü dolandırdı, dolaştırdı ama bir türlü sadetinin yanına ulaşamadı. Ne dediğini bilmediğinden, gecenin bir yarısı beyni sulanmış olduğundan olsa gerek, konuşmayı beceremedi çoğu İTÜ'lü öğrenci. Gerçek sorunun Türban'dan daha önemli olduğunu, asıl onun tartışılması gerektiğini belirttiler başta; ama sonra kendileri unutup, Türban kavgasına çevirdiler işi. Hüsamettin Cindoruk'un "Yeni Anayasa için çalışma atölyeleri kurulsun, gençler de tartışsın, herkese ait bir Anayasa oluşsun" çağrısını bile duyamadılar bu yüzden. Geceden aklımda kalan, yaşıtlarımın çoğunun fikirsiz ve konuşma özürlü oldukları düşüncesi kaldı.

Bu gece de Show TV'de Ali Kırca'nın sunduğu Siyaset Meydanı var -hala da devam etmekte. Van'dan yayınlanmakta program ve konuklar Doğu'dan ve Batı'dan getirilmiş çocuklar. Konu, yine aynı konu bir önceki gecekiyle... Türkiye'nin gündemini bu çocuklar konuşsun diye akla gelmiş. Programı seyretmediyseniz şunu söylemem lazım: iki gece arasında gerçekten büyük bir fark var! Üniversiteli gençlik konuşma yetisini kullanamazken, bu çocukların büyük bir kısmı kendi boyunu aşan cümleler kurup, boyundan büyük ama tam da gerçek olan gündemi dile getiriyor. Bazı çocuklar bu programda da konuşamadı ama bu onların yaşıyla, şive sorunlarıyla ve çekingen tavırlarıyla çok rahatlıkla göz ardı edilebilir bir durum. Çocuklar Lise son sınıftan, ilkokul sıralarına kadar genişleyen bir skalada yer alıyor ve hepsi de, dün gece 'Türkçe Konuşamama' ve 'Derdini Anlatamama' dersi veren İTÜ'lü abi ve ablalarından çok daha umut verici gözüküyor. Gerçek gündemi bilip, hem o konuları, hem Doğu-Batı farklılığını konuşabiliyor, çocukluklarıyla bu farkın üstüne gidiyorlar.

Dün geceye göre, çok daha rahat bir uyku çekebilirim. Nasılsa konuşmayı bilen bir nesil daha var arkamda.

m.b. 22.02.2008

Düşünmeye Hazır Mısınız?

2008-01-29T22:28:00.000+02:00

Ulak yola çıktı. Sizlere haber getirmek için. Haber edip, sizi size getirmek için. Unuttuklarınızı, korktuklarınızı, sonunu bilmediklerinizi size demeye geliyor.

Çağan Irmak, iki yıl aradan ve meraklı heyecanların ardından yepyeni masalını çıkarmış bulunuyor. Sinema salonlarının son ve en güzel masalı olmaya aday Ulak, geçen Cuma günü vizyona girmişti. Üzerine laf etmeden, iki kelam söylemeden duramayacağımı fark ettim. Bu sebepten, Ulak'a yaraşır bir dille birşeyler karalayayım istedim.

Zaman-mekan derdi olmadan, ister deyin 100 yıl önce ister bugün; ister o köyde deyin ister bu köyde... Söylenenlere, dinlenenlere, hikayelere, gerçeklere ve rivayetlere dayalı olsun, yeter. Tam bir renk cümbüşü olsun, melodiler kulaklarda çınlasın, gördükleriniz kulaklarınızdan girenle buluşup, sizlere anlatsın. Desin ki, "Haksızlık, zülum, adaletsizlik, acımasızlık, geri kafalılık, cahillik sizleri korkutmasın. Çünkü insan, bilmediğinden korkar! Bilin ki ibret alıp unutmayın!"

Çetin Tekindor'un -bence geç fark edilmiş olan- beyazperdeye uygun yüzünü gördükçe, sesini duydukça, üstün oyunculuğunu keşfettikçe Çağan Irmak filmlerinde, insanın tekrar tekrar izleyesi geliyor filmleri. Önce Babam ve Oğlum, ardından Kabuslar Evi serisi ve şimdi de Ulak ile, gözlerimin aradığı bir oyuncu artık Çetin Tekindor. Filmin baş karakterini canlandıran Tekindor'a inanılmaz bir beceriklilikle el veren çocuklarsa, mükemmel performanslarıyla filmi taçlandıranlar. Hümeyra, Yetgin Dikinciler ve diğer tüm oyuncular da ellerinden gelen en etkili oyunculuklarını gösteriyorlar ve filmi tam bir karnavala çeviriyorlar. Müzikleri yine Evanthia Reboutsika tarafından hazırlanan, Çağan Irmak'ın hem yönetmen hem senarist koltuğunu yine tek başına üstlendiği ve Avşar Film-Şükrü Avşar tarafından finanse edilen Ulak, 2 saatlik bir sinema coşkusunu size bir kere daha yaşatabilecek olan bir film bence. Mutlaka dinlenilmesi gereken bir masal -tabii gerçekler masal oldukça bu memlekette, biz hikayelere masal demeye devam edeceğiz galiba.

Şimdi benim küçük masal notumu okuyup bitirdiğinize göre, zamanınızı merakınıza katın, size en yakındaki en iyi sinemaya koşup, Ulak'la tanışın. O sadece filmdeki kahramanlara gönderilmiyor çünkü Çağan Irmak tarafından: size de iki kelamı var. Size de verecek öğüdü, gözlerinizi cesaretle açacak bir hikayesi var. Nurdan bir köprüde bekliyor sizleri de, Hekim Zekeriya ile...

Bir deli rüzgar kalmış geriye,
o da Ulak'ın adını fısıldamış unutmayın diye.

Uğurlar ola!

m.b. 29.01.2008

Gwen Stefani...

2008-01-21T01:49:00.000+02:00

No Doubt'ın güzel sesi, solisti... Tam bir 'Rock Tanrıçası'... Hafiften de olsa, gönüllerimizin de güzeli. Don't Speak'le tam da en güzel çıkışını yapmış, klipte grup arkadaşlarını satmayan güzel. Sonrasında ise, solo kariyeri seçen veya seçmek zorunda kalan bir afet. Dünyanın en güzel bacaklarının üstünde tek başına durup, "En güzel şarkımı henüz söylemedim" dercesine ardı ardına hitler yaratan bir bayan.

Cumartesi gecesi tekrar duyunca o klip, geldi. Gwen Stefani'nin genç hali, Blue çağımızın aşkının güzelliği geçti şöyle gözlerimin önünden. Ne de güzel 'rockçımız'dın sen Gwen Abla! Ne güzel söylerdin, biz dinlerdik seni... Ruhumuzu ne güzel okşardı sesin; bir erkek olarak bile, senin nasıl aşk acısı çektiğini anlamamızı sağlardın! Senin acını paylaşıyor zannetmek bile ne keyif vericiydi.

İşte geçen gece, senin sesin beni o günlere götürdü. Dans partnerimle, ne de güzel uyum sağladık diye düşünürken eşlik ettiğin için; hayallerime melodini kattığın için tekrar teşekkür ederim.

m.b. 21.01.2008

O Köşe Ici, O Köşe La-bas! Hein?

2008-01-12T02:12:00.000+02:00

Aklıma geldi, şu şarkı sözlerini görünce bir yerde:

Et si tu n'existais pas,
Dis-moi pourquoi j'existerais?
Pour traîner dans un monde sans toi,
Sans espoir et sans regrets.

Liseye başlayalı daha 10 gün olmamıştı ki, hazırlık sınıfındaki Profeseur'ümüz Mme. Aznif, Saint Benoit'nın o meşhur 'Phonétique'lerinden biriyle gelmiş, bize Joe Dassin'i ilk kez dinletip, "İşte, Fransızca öğrendikçe, buradaki sözleri anlayacaksınız." Kaç ay uğraştık öğrenmeye bu şarkıları... Daha bir hafta öncekinin sözlerini anlamaya yeni yeni başlamışken, bir başka şarkı gelirdi de hep: Tombe la neige, Aux Champs-Elysées, Que Je T'aime, La Vie en Rose, Milord...

Ne güzel zamanlardı. Hala bir yanıyla bir 70ler hüznü havasına bürülü bir lisede unutulmaz, anlatılamaz 4 yıl geçirmek ve her gidişimde o büyük bahçesindeki kuru yaprakların arasında dolaşmak, bu şarkıların tekrar kulağıma çalınmasına sebep oluyordu kısa sürede öncesine kadar(uzun zamandır gitmediğimi fark ettim -gene- bir uğramak lazım). Mme. Aznif'i, M. Breux'yü, Mme. Coma'yı, M.Eric'i, Gülfer Hoca'yı ve onların içinde olduğu günleri hatırlayınca; 9 ve 10'da bahçedeki sınıflarda olup, en güzel manzaraya sahip olmayı; 11'de hem büyük bahçeye hem de Cennet'e yakın olup her yere yetişiyor olmayı; Biologie'de asla verilen 'mots-clé'leri ezberlemeyip, her sınav öncesi aynı kopya stresini yaşamayı; Kırmızı Saha'da hentbol oynamayı; eskrimi; ve okulunda her duvarına sinmiş o ilginç kokuyu hatırlamak, o kadar hoşmuş ki! Mezun olmadan anlamamak güzelmiş: çünkü onu özleyince tadı çıkıyormuş. O Fransız tadı!

Fransızca'yı sevmeyebilirsiniz, Fransızları da... Ama Fransız Chanson'unda bir şeytan tüyü var: kendini sevdiriyor işte. Anıları, geçmişleri, Fransızları ve 'Fransız'cıkları hatırlatıyor. Aslında bu okullardan çıkan insanlar, ne demeye çalıştığımı daha da iyi anlayacaktır.

*Uzun zaman ara vermek zorunda kaldım blog'a. Final dönemi ve yoğun programlarla dolu bir yaşamın kapısındaki birisinin sorumlulukları arasında blog maalesef geri planda kalmaya mahkum oldu. Tekrar özür sevgili okuyanlar... Saygılar

m.b. 12.01.2008

Seal Buraya, Aydın Doğan Havaya

2007-12-29T00:08:00.000+02:00

Tahminen yılbaşına kala kala 3 gün varken, bu Seal muhabbeti nereden çıktı demezsiniz? CNBC-e, bu yıl da değişilmez yılbaşı kutlamasında, Victoria'nın güzel kızcağızlarını Türk erkeğinin gözlerine sokacakmış. Bikiniler, gizli ve tertemiz çamaşırlı bayanlar podyumda süzülecek; aynı zamanda da çocukluğumuzun pek baharatlı çıtır kızları, bugününse umutsuz ev annelerini andıran İngiliz bayanlarımız Spice Girls ve sesine kurban olunası Seal abimizin şarkılarıyla gözlerimize olduğu kadar kulaklarımıza da kıyak geçecekmiş CNBC-e. Sağ olsun, düşünmüşler, iyi de yapmışlar... Yılbaşını evde geçireceklere bir önerim olsun...

Yazının asıl nedenine gelmeli aslında: Başta konu dışına saparak, biraz rahatlatayım, ciddi işleri geriye bırakayım istedim... Sevgili okuyanlar, biliyorsunuz 2007 yılında gazetelerimizin televizyon reklamlarında bir patlama yaşandı. Sürekli kampanyalar yapıldı, biribirlerine ve bazı kişilere taş atıp durdular. 'Haklılardı, değildi'yi konuşmak için yazmıyorum bu yazıyı. Bu yazı, son günlerde sizlerinde görmüş olduğunu tahmin ettiğim bir reklamla ilgili. Görmemiş iseniz, buyrun:

Milliyet gazetesi, bilindiği üzere Doğan Yayın Holding'e ait, takdir ettiğim bir gazetedir. Ben de Milliyet okuyorum. Reklamda da vurgulandığı gibi, Milliyet gerçekten de yolsuzlukları, dolandırıcılıkları, istismarları belki de en açık ve tarafsız iletmekte olan gazete. Bundan ötürü, gazetemle gurur duymaktayım da! Fakat, aynı şirketin diğer gazete ve yayın kuruluşlarındaki kayırmaları, hükümet baskısıyla yapılmış işleri ve alınmış kararları, yıllardır çalışmakta olan büyük ve dürüst bir yazarını hükümettekilerin isteği üzerine kovmaktan çekinmeyen bir şirketin diğer gazetesinin nasıl bu kadar düzgün kalabildiğini anlayamıyorum! Acaba ben mi kanıyorum? Tarafsız sandığım gazetem de Aydın Doğan'ın diğer işlerini kotarmak pahasına bir gün Emin Çölaşan gibi, Ece Temelkuran'ı kovacak mı? Yahut, iktidar baskısına yenilen editörler, makine kapatacak mı?

Umarım Doğan Yayın Holding, gazetelerini tamamiyle hükümet emrine bırakmayacağını reklamındaki gibi kanıtlar!

m.b. 28.12.2007

"Hoist the Colours!"

2007-12-25T02:06:00.000+02:00

Bu aralar sürekli yaşanan bir 'circulation' içerisinde kaybettim kendimi. Blog'u da, yazmayı da boşladım. Okuldan ve gezmekten vakit kaldığında yaptığım tek bir iş var: DVD izlemek. Her akşam en az bir film... Bazen günün boşluğuna göre, 24 saatte 3 film arka arkaya. Ardından da CNBC-e...

Ama en azından boşa gitmiyor vakit. Yani, caddede boş boş dolaşmaları, arkadaşlarla içip kafa bulup her telden konuşmanın, batak ve amerikano ortamlarında kendimizi kaybetmenin dışında, boşa gitmiyor vakit. Evet, biraz fazla açık oldu ama, ne yaparsınız sevgili okuyanlar: bu yıl başlayan bu hastalığı size şöyle özetlemek isterim: Eylül ayında okulun açılması ile, her 4 kişinin oluşturduğu bir masada mutlaka iskambil kartları oldu ve her 4'ü tamamlama da biz batak döndük. Okulda sanırım adım 'Batakçı Çocuk'a çıkalı 2 ay oluyor. Muhasebe hocamız bile, artık alıştı, her gördüğünde takılmadan geçmiyor, derslerde laf atıyor(tabii biz iyi öğrencileriz, mid-term'ü iyi gelmese okulda biraz zor oynardık onun önünde). Bir de tabii amerikano var ki, aman Allahım! Saatler sürüyor, devamlı birinin tamamlama tehlikesi... Neyse, eğlence için güzel şeyler. Nasılsa sıkılma vaktimiz gelecek yakında.

DVD konusunda dönmek istiyorum. Kasım 25'ten beri izlediğim filmleri saymam lazım sizlere:

Eternal Sunshine of the Spotless Mind
Mutluluk
Pirates of the Caribbean - At World's End
Cuore Sacro
Saturno Contro
Motocycle diaries
Scarface
From Hell
Secret Window
The Sheltering Sky

Tabii ki hepsini ilk izleyişim değil! Bazıları ilk kez ama, bir çoğunu da sinemada izlemiş bulunuyorum. Kaçırdıklarımı yakalamış bulunuyorum sadece: izlediklerimi tekrar izleyerek o anki hazzı tekrar alıyorum yahut.

Göze çarpan bir nokta, Johnny Depp olabilir; evet Johnny Depp'in oyunculuğuna hayranım! Bunun yanında devamlı arkadaş çevresinden gelen yeni filmlerle beslenmey-beslemeye devam ediyorum. Yaşasın DVD, yaşasın gençlik!

"Cockroaches!"

m.b. 25.12.2007

"El Fuser"

2007-12-15T02:43:00.000+02:00

İki hayat, arada bir ortak bir amaç uğruna birleşiyor, bir süre birbirine paralel giden bir yol misali uzanıyor ufka doğru, ardından da ayrılıyor zamanı gelince...

Ama o yolculuklar, bazen insanı beklediğinden daha fazla değiştirebiliyor. Her şeye veya tek bir şeye olan bakışı, bu sürede esniyor, gevşiyor, yumuşuyor, yahut sertleşiyor, kabalaşıyor, duygusuzlaşıyor. İnsan kitaplardan öğrendiklerinden, tanıdıklarından çok daha fazlasını ancak yolculukları sırasında öğreniyor. Kendini bu şekilde geliştiriyor.

Ama en önemlisi, insan yolculukta kendine eşlik eden insana daha bir bağlanıyor: aradaki bağlar, yollar ayrılmış olsa da, yeni yolculuklar başka yabancılarla yapılsa da, arada hep anılardan kurulu güzel köprü kalıyor.

m.b. 15.12.2007

Artık Melek Değilim!

2007-12-05T00:33:00.000+02:00

Ben bırakıyorum artık bu işi. Yazdım istifa dilekçemi, kabul edilir edilmez gideceğim buralardan. Yok onun derdine koş, yok bunun hastasına yardım et, yok şunu yap, yok bunu yap… Hep ayak işleri! Tam güzel bir iş çıkıyor, bir insanın yanına gönderiliyorsun: pat! O insanın isteğine bağlı olarak tekrardan sürgün yiyorsun angaryaya. Ben yoruldum artık. Çıkarıp atmak istiyorum sırtımdaki kanatlarımı…

Ne bu böyle: hep iyi ol, hep düzgün davran, hep “kibar ol, insanlar seni iyi bilsin” hali nereye kadar? İşte bakın, buraya kadarmış. Yetti artık: ben insana insan gibi davrandıkça, o benim tepeme çıkıyor. Ayı olmadan, şeytandan şeytan davranmadan sözün de geçmiyor, işin de olmuyor: sevilmeyen adam oluyorsun bir anda. Seni kurtarıcısı olarak görürken ilk karşılaşmanızda o zavallı insancık, zamanla senden sıkılıyor. Hep iyi olmak, insan doğasında ters tepiyor. İnsanlar, biz melekleri seviyor, bayılıyor güya: ama iyilikten boğulunca o ‘en sevdikleri’ canlıdan bir anda soğudular mı, arkalarına bakmadan kaçıveriyorlar. Siz ki ona bir şans olarak verilmişken büyük patron, Tanrı tarafından, onlar sizi en adi pazarlıkların, en ucuz pazar tezgahlarının içine atıveriyor, tıpkı bir çocuğu oyuncağından sıkılıp onu kırması-paramparça etmesi gibi.

İşte bu yüzden, ben artık melek falan değilim! Bana melek diyenle de bundan sonra işim olmaz. Ben bildiğiniz şeytan kadrosundan, ‘tek ayakta kırk yalan’ söyleyenler sınıfından işe başvurdum, kabulü yakında gelir. Şimdi görün siz insan efendiler: kötülük nasıl olurmuş!

m.b. 05.12.2007

Durun

2007-11-19T00:53:00.000+02:00

Hayatınızı değiştirmeyi kimse için göze almayın! Çünkü aynı şeyi karşı taraf yapmadığında, sizin hayatınız alt üst olur!

m.b. 19.11.2007

Doğum-Günü-Çocuğu

2007-11-12T23:47:00.000+02:00

İnsanın bir yıl daha büyümüş olduğunun resmi bir kaydının yanı sıra, doğum günleri pek çok şey demektir aslında. Birçok dostun, arkadaşın, akrabanın görüşmesine, en azından bir kutlamasına mahal yaratmaktadır. Uzaklardan, taa Fransa’lardan, İsviçre’lerden kalkıp “İyi ki doğduuuun!” diyenler, “İyi yıllaaar!” dileklerini facebook vasıtası ile iletenler olur… Ya da aynı şehirde olunup da bir türlü görüşme fırsatı bulamayan arkadaşları kaynaştırır yine bu tip kutlamalar, dilekler. Çünkü mutluluktan uçmakta olan doğum-günü-çocuğu, her hatırlandığını görünce daha da mutlu olur. Tabii, facebook hatırlanmada bir yardımcıdır fakat buraya takılmaz doğum-günü-çocuğu! Güzeldir her ne olursa olsun. Doğum-günü-çocuğu mutlu olur; içi zaten tüm gün pır pırdır.

Doğum günü öncesi günden başlar bir telaş, bir tarifsiz karındaki hoşluk. Hele benimki gibi bir durumdaysa doğum-günü-çocuğu, yani Pazar akşamüzeri kalkıp da okula gider, Makroekonomi sınavına girerse, ardından da 2 sınavın daha yolunu gözlemekteyse, biraz sıkıntılı başlar gecesi… Ama arkadaşlarıyla güzel bir yemek yerse, manzarasına kurban İstanbulum’un en güzel yerinden şehri izlerse, rakısından yudumlarken, arkadaşlarıyla sohbeti koyulaştırabilirse, değmez keyfine hiçbir şey. Arka arkaya sürprizlerin patlamak üzere olduğundan haberi yoksa hele..!!

Gecenin ilk dakikasından başlayarak, en yakınları başlar kutlamaya doğum-günü-çocuğunu… Kardeşidir ilk arayan –her yıl olduğu gibi. Ardından ‘mon amie’si mesajıyla mest eder. ‘Küçük kız kardeş’ hemen ardından sıraya katılır. Gece süper başlar ilk dakikadan. Zaten kafa güzeldir hafiften. Ha öyledir hayat, ha böyle: ‘Koymaz bize bir şey!’. Doğum-günü-çocuğu’nun hediyesi, en güzel sürprizi hep aynı dilekleri duymuş olmaktır: Varlığının verdiği tarif edilmez hoş duygu! Çocuk ağlamamak için biraz zor tutar aslında bu anlarda kendini, ama alkolün etkisiyle ne yapsa yeri değil midir?

Ardından, bu güzel gecesinde doğum-günü-çocuğunu yalnız bırakmayan kader arkadaşları, makronun iğrençliğini bir kenara bırakmış, güzel yemekten sonra harika bir sürprize doğru doğum-günü-çocuğunu sürüklemektedirler… Bir anda, arabaya benzin alınırken, akıllı kızlar ortadan kaybolur, benzin istasyonunun marketinden pasta mahiyetinde Eti Brownie alırlar. Tabii elde bulunan imkanlar dahilinde, ‘pasta’ya mum dikilir: bildiğimiz büyük mumdur bu ama, bir anda, gecenin ilk 15 dakikasında yaşanılan şoklar, doğum-günü-çocuğuna yetmişken, en büyük bomba gelir: Pastayı Yıldız Parkı’nda, arabaların hemen yanında, yeşillikler içinde ortaya çıkarıverirler. Yağmur bir yandan yağarken, kimse aldırış etmez: doğum-günü-çocuğu daha bir mutlu olur: bu mutluluk onu sabaha kadar götürür.

Ardından sabahın ilk ışıklarıyla beraber, mesaj yağmuru başlar: eski arkadaşlar, liseden tanıdıklar, eski tanıdıklar, yeniler… Doğum günü her anıyla güzeldir.

En güzeli anı, varlığımın arkadaşlarıma vermekte olduğu duygulardan memnun olmaları ve bunu söylemeleriydi belki de. Bir de, bir not: Böyle yakındakiler arayıp sorarken, mesajlar mailler, facebooktan yorumlar yazarken, İzmir’den bir sesleniş gelir –ki günün en anlamlı laflarından ikincisi olur. İzmir’den seslenen Başak Ölmez, facebook’tan attığı mesajında, belki de ‘bugün doğum-günü-çocuğuna verilecek en güzel hediye ne olurdu’ sorusuna yapıştırmış cevabı –sağ olsun: Canım benim doğum Günün Kutlu Olsun / En güzel hediyen bu yeni yaşında seni üzmeyecek bir kelebek ! olsun umutları ile konsun gönlüne ...

Herkese teşekkür etmem lazım: unutmayan, beraber olan-olmak isteyip olamayan, ruhuyla her zaman yanımda olanlara… Mutluluk, varlık, sevgi siz ‘kardeşler’, dostlar, arkadaşlar, akrabalar, tanıdıklar, geçmişte kalanlar ve Başak, Pınar gibi yazar dostlarla güzel; anlamlı…

Doğum günüm kutlu olsun mu?

m.b. 12.11.2007

filmekimi 2007

2007-11-04T00:00:00.000+02:00

Ekim ayının sonuyla beraber, bir haftalık eğlencemiz, zevkimiz, sinemaya gitmeye adeta bizi zorladığını hissettiğimiz filmekimi'ni bitirdik. Ders programının ve öğrenci bütçesinin izin verdiği derecede bu renkli haftayı doldurdum ben de. Filmler hakkında okuyanlara bazı tüyolar vereceğime söz vermiştim; maşaallah, hepsi iyi filmler seçmişim, hepsine diyecek lafım var!

19 Ekim Cuma, 2 filmle başladı: Mio fratello é figlio unico (Abim evin tek çocuğu) ve galasıyla Persepolis! İkisi de kendi tarzlarında takdire şayan derim ben! Ödülleriyle göz kamaştıran her film güzel değildir fakat, İtalyanlar'ın sıcaklığını, kaosumsu hayatlarını, siyasetin bile aşktan üstün olamayacağını ve ailedeki bağların gücünü gösteren ilk filmim, 'Abim evin tek çocuğu' bence ödüllerin hepsini alsa yeriymiş. Persepolis konusunda bir şeyler demek çok isterdim: fakat malum, vizyona girdi. Çizgi-romanın İran'da geçtiğini, Şah Dönemi'nden nasıl bir değişiklikle İslam Cumhuriyeti'ne geçişin yaşandığını bir çocuğun anlatımıyla izlemek isterseniz, Türkiye'nin de yaklaşık olarak nelerle karşı karşıya olduğunu hatırlarsanız, bu film size çok şey öğütleyecektir. 'Gidin izleyin'den başka bir şey yazmayayım artık...

20 Ekim'de Paris'te 2 Gün'le devam edelim: Amerikalılar asla anlayamayacak mı Avrupalıları? Uzaylı mı bunlar? Evet, Fransızlar da pek normal değil fakat, bu con-conlar da pek bir gerizekalı... Biri Amerikalı biri Fransız olan çiftimiz, Avrupa'ya tatile gelmiş, aşklarını tazelemektedirler. Venedik, Roma derken kızımızın ailesi Paris'te yaşadığı için 2 günlüğüne de oraya uğrayan şaşkın ve gerzek çift, sonunda kavga eder. Hafif Türk erkeğini andıran Amerikalı kardeşimizin kıskançlık krizleri -pek de yersiz değildir ya, neyse- sonucunda Avrupa tatilleri zehir olur. Filmin anlattığı bir öyküsü, size katmasını beklediğiniz bir şey olmamalı. Biraz durum komedisi tadında: gülümsemek istiyorsanız, izlenebilir bir film. Ama öyle delisi olunmaz!

Ve üstüne konuşmaya değer son film: 25 Ekim Perşembe günkü Bobby! Robert F. Kennedy'nin öldürüldüğü günü, suikasti ve öncesini şöyle etrafından dolaşıp da gösteren, bu arada aslında Kennedy Başkan olabilmiş olsa, Amerika'nın neler kazanmış olabileceğini, neleri kaybettiğini gösteren film... Ünlü oyuncularla dolu kadrosuyla ve güçlü ayrık-senaryolarıyla hafif bir geçen yıl ki Paris Je t'aime havası yaşatan film, güçlü eleştirileriyle nasıl oldu da Amerika'da çekildi, anlamak zor! Başlarında bir maymun var ama gene de çatlak seslerin çıkmasına izin var demek!

Bu yıl filmekimi'nin bir güzel yanı da, gala filmlerinin neredeyse hepsinin ardı ardına vizyona girmiş olması bence. Geçen yılki filmlerden hala göremediklerimiz var. Paris Je T'aime'i de kaç ay beklemiştik. Demek ki geçen yılki ve bu yılki aşırı ilgi film dağıtım şirketlerimizin iştahlarını kabarttı. Hep böyle olur inşallah!

Şimdi gözümüz yollarda, Film ve Tiyatro Festivalleri'ni bekliyoruz efenim. Bakalım bu yıl kimler gelecek, hangi filmleri-oyunları izleyeceğiz!

m.b. 03.11.2007

Şehitler

2007-11-01T22:31:00.000+02:00

Şehitler, Kuvâyi Milliye şehitleri,
mezardan çıkmanın vaktidir!

Şehitler, Kuvâyi Milliye şehitleri,
Sakarya'da, İnönü'nde, Afyon'dakiler
Dumlupınar'dakiler de elbet
ve de Aydın'da, Antep'te vurulup düşenler,
siz toprak altında ulu köklerimizsiniz
yatarsınız al kanlar içinde.

Şehitler, Kuvâyi Milliye şehitleri,
siz toprak altında derin uykudayken
düşmanı çağırdılar,
satıldık, uyanın!

Biz toprak üstünde derin uykulardayız,
kalkıp uyandırın bizi!
uyandırın bizi!

Şehitler, Kuvâyi Milliye şehitleri,
mezardan çıkmanın vaktidir!

Nazım Hikmet Ran 1959

Asker Arkadaşı

2007-10-29T23:16:00.000+02:00

Öncelikle Cumhuriyet Bayramı'nızı kutlarım sevgili okuyanlar. Ardından da uzun zamandır 'gıcık' kaptığım bir insana hesap sormak istiyorum. Ne olduğu belirsiz, tanımlanamayan bir yazar bozmasına artık gönderme yapmanın vakti geldi bence!

Bu 'yüksek vasıflı-kendini beğenmiş' kişilik,"Türkiye'nin gazetesi" teması ile benim gazetem olamayacak, en önemli yazarının kellesini hükümete yaranmak adına feda eden Hürriyet'te yazmakta olan, Ahmet Hakan isimli insan evladıdır. 26 Ekim 2007 Cuma günkü yazısında, "Bir kabiliyet düşmanı" diye kaleme aldığı pasajında, Kevin Costner'a giydirmektedir. Hatta onu baş tacı edenlerin varlığından bahsetmekte, bu kişileri de bir güzel fırçalamaktadır. Zaten bu 'güzel' insan ne zaman birisine taksa giydirir de giydirir. İyi hoş da, bilip de giydirsen, amenna! Askerlik arkadaşın mı Kevin Costner senin Ahmet Hakan? Nereden tanır, nereden bilirsin? Bir sofraya oturmuşluğunuz, yemiş içmişliğiniz, iki laf etmişliğiniz mi vardır? Adamın başarısız olduğunu nereden biliyorsun be adam? Sana gelip "Ah Ahmet abi, ben neden bu kadar yeteneksizim?" diye ağladı mı? Kafasını omzuna koyup da " şöyle bir projem var Ahmetciğim" mi dedi? Nedir bu samimiyet?

Hayır, varsa bir tanışıklık da ona dayanarak yazdıysan, paylaş be adam. Yoksa totodan atmak kolay.

Yazıda, Kevin Costner'ın hiçbir işte dikiş tutturamamış olduğu, işte 'öylesine' bir müzik grubu kurup, ancak bu şekilde para kazanabildiğini yazmış Ahmet Hakan. Ayrıca Les Ottomans otelin de, bu 'düşmüş Hollywood starı' için bazı ayran budalalarınca kapatıldığını yazmış. Bir bilgim yok bu konuda; otel faturası kimin adına bilemem. Fakat, Kevin Costner'ın bu müzik grubundan aslında böyle yurt dışında tanınma gibi bir hayali olmamasına rağmen, yaptıkları farklı rock tarzlı müzikle beğeni topladığını belirmek isterim. Bunu Hürriyet'in kendi yayın kuruluşu Kanal D'deki röportajında belirtmiştir Kevin Costner. Ayrıca, biraz haber okuyan bir insan, sinemayla azıcık ilgisi olan bir entellektüel, bu adamın Su Dünyası ve Postacı filmlerinden sonra da filmlerde oynadığını ve hiç de 'düşmüş' olmadığını görebilir sanırım! Ama doğru; Türkiye'de sonradan entellektüel olduğunu iddia eden insanlardan olan bu 'çakma' entel Ahmet Hakan, bilemez.

Herkes hakkında atıp tutmak, bel atına vurmak kolay efendi! Adam gibi yazamıyorsan, yazarım diye dolaşma ortalıkta. Her görüşe saygılıyım: fakat okuyanlarını adam yerine koymayıp, onlara yalan yanlış şeyler yazan yazar bozuntularından asla haz etmedim! Unutma ki, hükümetler, patronlar ve şöhret gelip geçicidir: sana kalan, seni var eden şey okunmaya değen yazıların ve onları okuyanlardır.

m.b. 29.10.2007

Manifesto-4

2007-10-22T21:15:00.000+03:00

Arada sırada, barışın olabileceğine inandık hep. Yalancı baharlar gibiydi barışlar da: kısa süreli, hafiften adamın yüzüne gülümseyen-arkasından binbir dolap çeviren… Hala da öyle. Barış, bu dünyada insanlar oldukça, sadece bir ütopya olarak kalmaya devam edecek.

Kendini 'Hümanist düşüncenin', 'Komünizm'in yoluna adadığını iddia eden bir siyasi parti görünümü altında kurulup; ayrılıkçı-bölücü-kalleş emellerini sergilemeyi bir görev bilen PKK, tam bir faşistlik yapmaktadır kurulduğu günden bu yana. Nasyonalist bir ülke hayaliyle yanıp tutuşan birkaç hızlı solcu Kürt gencinin 1970’li yıllarda doğurdukları bu fikir, şimdi kendi fikir babalarını yiyip bitirmiş, günümüzde sadece adam öldürmek, köy basmak, mayın döşemek, pusu kurmak, kalleşlikle asıl toprağını, vatanını, milletini yaralamaktadır. Büyük abisine şımarıklıklar, muzur yaramazlıklar yapan küçük bir kardeş gibidir. Abisi ise, sessizdir, sakindir. Zaten malum, ‘ağa babası’ Amerika bir şey demeden hareket etmez. 'Otur' dendi mi oturur, 'kalk' dendi mi kalkar. Ama unutulmamalıdır ki, büyük abisi bir ‘ağabey’dir! Gençliğinde, bu alçak küçük kardeşin yaptığı gibi adice savunmaya kalkışmamıştır fikirlerini. Veya kendisinin üzerinde yaşamasına izin verilen bir toprak parçasına “Benim vatanım burası” diye sahiplenmeye kalkışmamıştır! Dedelerinden kalan, 830 yıldan fazla kendi ırkına ve orada kardeş olduğu ırklara ait bir toprak parçasını, emperyalist dünyadan söke söke almıştır. Kanını-canını vermiş, namusunu kurtarmıştır. Ama Anadolu, Anadolu insanının memleketidir, vatanıdır. Tarihte olan bir Kürt devleti var mıdır ki, şimdi 'Kürt Devleti' hayaliyle yanıp tutuşmaktadır bu bir dönem kıçına don alamayan terör örgütü ve yandaşları? Geçmişiyle de, kurduğu yönetimlerle de haklı olduğunu kanıtlar Türkiye. Hakkı olanı, hakkıyla savunmuştur. Gerektiğinde, gene savunacaktır da.

Anadolu halkı ne kadar sessiz, kavruk da olsa, çekingen de davransa, birleştiğinde önünde durulmaz bir seldir. Kenetlendiğinde ayırabilecek bir bomba; fikren, ruhen, kalben birleştiğinde ve yürümeye başladığında durdurabilecek bir ordu yoktur. Bunu unutan küçük kardeşe, artık bir şamar vurmanın vakti gelmiştir. Muzur çocuklar bazen sadece şiddetten anlarlar!

Türkiye artık gücünü göstermelidir. Her ne kadar bu müdahale, bir bataklığa dönüşen Irak’a bizi sokacak olsa; belki ABD gibi bizi de geri dönemeyeceğimiz bir yola sürükleyecek olsa da, her hafta 10’ar 15’er gencimizi kaybetmekten de bıktık. Belki komplo teorileri doğru: bu provokasyonlar Türkiye’yi ve ordusunu da Irak bataklığına çekip, içinden çıkılmaz bir denkleme dönüşen savaştan kurtulma çabasıdır ABD’nin. Yahut, Irak'taki savaşa 1 Mart tezkeresi ile taraf olmamayı seçmemize bir ceza kesiliyordur ‘Ağa babamız’ tarafından. Bunlar ve daha bir çok şey olabilir tabii ki... Dediğim gibi; bir başka ülkenin sınırlarına girmekten, savaşmaktan yana da değilim! Ancak artık ‘Dur’ demenin vakti geldi. “Hem askerlerinizi öldürürüm, hem de kaçırırım” diye ‘racon’ kesen bu şerefsiz faşistlere hak ettikleri cezayı vermemiz gerekiyor. Şehit analarının gözlerindeki yaşları artık ‘tamamen’ bitirmek, bu PKK sorununu bitirip, Kürt sorununu artık bir çözüme kavuşturmak zorundayız. İnsancıl yöntemlerle tabii! Faşistle faşist olmadan: demokratikçe, insanca!

Unutmayalım ki, şerefsizle şerefsiz olamayız. Biz bir ülkeyiz, milletiz. Kıytırık bir terör örgütü değil!

m.b. 22.10.2007

Seçimden Seçime

2007-10-21T01:42:00.000+03:00

Bir seçimden bir seçime, bakalım neler değişti -neler değişmedi ki?- :

Şarkılar daha manidar oldu.
Korkular daha bir bastırılır oldu.
Yepyeni kavramlar girdi hayatlarımıza: mahalle baskısı gibi, mutluluktan uçamamak gibi mesela.
Sonra insanlar daha bir kararlı oldu: 'dediğim dedik, çaldığım düdük'çü oldu herkes. Başbakan'ın Kasımpaşalı-eli maşalı hali, sanırım tüm topluma yayıldı -beni atlayarak.
Sokaklarda bakışlar daha da gerildi: düşmanca bakışlar, ters ters 'senin burada işin yok'lar... Sadece sokaklarda değil, sevdiklerimizde de oldu sanırım bu şey, aynı süreçte.
etc. etc. etc. Uzar gider bu maddeler ama...

Değişen pek çok şey var; fakat ben, fikirlerim, içim değişmedi. Değişmeye de niyetim yok! Çünkü, olumsuz bir değişmeye asla ihtiyacım yok!

Yarın kullanacağınız veya kullanmayacağınız oylar, umarım hayatlarımıza daha da zarar vermez! Meşru olmayan, danışılmadan-görüşülmeden, 'ben dedim, oldu'ya getirilen 'tüm' kararları bazılarının, artık başkalarına, 'masum'lara zarar vermez.

m.b. 21.10.2007

Caution!

2007-10-18T01:45:00.001+03:00

Sevgili okuyanlar,

Şimdi neler neler yazmak isterdim buraya. İçimde neler neler var. Ancak yazarsam başım belaya girer. Ne -artık olmayan- aşk hayatına dair, ne siyasete dair bir şey yazamıyorum. Saatlerdir, günlerdir PKK problemiyle ilgili yazılar yazıyorum, ama hepsi sertliği yüzünden, bu bilgi bombardımanının içinde kaybolacak ve unutulacak korkusuyla sonraya saklanıyor. Tezkere konusu da aynı şekilde. Konuşmak lazım ama, herkes konuşuyor ve neredeyse herkes boş konuştuğu için, bir de ben sizin kafanızı doldurmayacağım -şimdilik.

Borsa-Dolar-Euro-Petrol-Altın konusunda da söyleyecek çok şey birikmiş aslında ama, neyin ne yapacağı belli değil ki! Bu operasyon lafı her şeyi alt üst etti. Sanata gelince; tek umudum bu konuda! Cuma günü başlıyorum filmekimi'nde ilk filmlerime. En yakın zamanda da güzel güzel filmleri yorumlamaya çalışacağım sizlere -elimden geldiğince. Bienal diyen mi oldu? İşte o konuda kendimi tutamam! 'Sanat için sanat'ı anlarım. 'Toplum için sanat' yanlısı olsam da, artık alıştı bünye sanatçıların bu inadına: kabulleniyor rahatça! Fakat, 'küratör için sanat' yahut 'sanatçının sadece kendisi için sanat' nedir ya? İyimserlik beklentisiyle gidip, gıcık olmuş çıkmak istemiyorum ben artık! Bu yüzden de bu yılki Bienal'e düşmanlığımı açıkça ilan ediyorum. Küratör Hou Hanru'nun Atatürk ve Cumhuriyet Devrimi ile ilgili söylediği sözler konusunda da bir iki lafım var: Evet, sanatçı olarak ve öncelikle insan olarak düşünme ve fikrini beyan etme özgürlüğü var! Hatta bu fikirlerinde yanlış olduğunu iddia etmek de boşuna olur. Fakat bunu yaparken, siyasi-sosyal ortama, bunların hassaslığına da dikkat etmesi gerekiyor açıkçası. İnsan, böyle hassas olması gereken birinden, bunu beklemiyor.

Ahanda; asıl konuya geldi dayandı yazı! Siyaset... Konuşmayacağım. Zaten belliyim.

Diğer konuda ise, zaten hepimizin başından geçen, bir zamanlar geçmiş olan ya da geçmemesi için dua edeceğim bir bokluk sürmekte... Susuyorum, susacağım da. Ama bilin ki bu suskunluk, edecek lafım olmadığından değil; sadece geçmişe saygımdandır. Yoksa her gün masaüstüne yeni bir yazı ekleyip, "Yav bu da olmaz!" demekten hiç de hoşnut değilim. Acilen kafamı toparlamam lazım ki, düzgün yazılarla döneyim!

Daha fazla sizleri bu patlama olasılığı yüksek kalemle aynı ortamda bulundurmadan, kaçayım. Yoksa zehirlerim size de zarar verir.

Efenim, siz siz olun kendinize dikkat edin, saygılar...

m.b. 18.10.2007

Moda

2007-10-15T23:20:00.000+03:00

Bugün varsın, yarın yoksun.
Benim derdim, senin olsun.

Zamanlardan ne zaman, günlerden ne gündü, hava nasıldı hatırlamıyorum. Aklımda kalan az şey, bana sadece güzel olduğunu anımsatıyor. O günü anlatabilecek tek kelime sadece ‘güzel’ olur, o kadar… Batmakta olan güneşin varlığı, ileride bir yerlerde; denizin yanımda olduğu; tuz kokusunun, seyyar arabalardan yayılan keskin kestaneyle birleşip burnuma geldiği; sıcacık, az karbonat-az demli çayın damağıma acı tat verdiği; mutluluğun kalpten tüm vücuda yayılmasını sağlayan hormonların-kanın-zihnin gerginliği ve aynı andaki şaşkınlığı var aklımda… Tüm günlerin üstüne -tüm gecelerin de- bir ışık gibi doğan bir gün o gün. Aklıma da tam güvenemiyorum ya! Bu ara çok yanılıyormuşum gibi geliyor. Olan şeylerin, elimdekilerin ya da elimde zannettiklerimin olmadığını anlıyorum hiç olmadık anlarda. Yahut ‘oldu’ dediğim, kanıtlayabileceğimi sandığım, yaşadığımı zannedip, anılar defterime eklediğim her bir günün aslında olmadığını fark ediyorum. Belki de sadece yaşamak lazımdı o günleri diyorum; sadece yaşamak, sonra unutmak, balkabağına dönüşenleri bırakıp, elde kalanlarla devam etmeliydi yeni günde yola. O yüzden, gene emin olamıyorum: belki vardı belki yoktu bile. Belki sadece bir rüyaydı. Geceleri coşan zihnin yarattığı halüsinasyonlardı hepsi. Burnumdaki koku sandığım da, ağzımdaki tat da, kalbimdeki mutluluk da sadece birer yanılsamaydı: tıpkı zamanın aslında tamamen bir yanılsamadan ibaret oluşu gibi. Gerçeğin, dünya üzerindeki inanılacak tek kavram olduğu gibi.

Peki, insan beyni gerçekle hayal arasındaki o incecik çizgiyi kaybedince… Biliyor musunuz; insan o çizgide olduğunu, üstünde cambazlık yaptığını anladığı anda, herhangi bir tarafa geçmeye vakit bulamadan -gerek de kalmadan, rahatça- delirebilir. Çünkü hep sınırlar içinde yaşayan, etrafı hep tel örgülerle, elektrikli çitlerle, yüksek duvarlarla çevrili ‘ghetto’larda yaşamak zorunda bırakılan bizler, o korkunç ghetto’nun aslında sadece kendi kendimizce yaratıldığını anladığımızda zaten hiçbir sınıra, çizgiye ihtiyaç duymuyoruz. Elalemin kimliği de, çevrenin gözleri de, insanların sözleri de tınlamıyor. Çünkü gerçek mutlulukta zaman da, sınırlar da, sözler de yok oluyor. Başka bir boyutta oluyor yaşanan her şey; Moda’da, çay bahçesinde değil!

m.b. 15.10.07

Mor ve Ötesi – Aşk İçinde

Kış Ortasında Yandım

2007-10-11T22:58:00.000+03:00

'Nasıl’ diye kafanızda bir soruyla okumaya başlatmak istemezdim kimseyi. Fakat, havalar hala çok sıcak yav! Artık biraz yağmur, biraz su, biraz barajlara doluluk, barajlara az kuruluk… Belki yağınca da ‘ıslandım, çamur oldum’ diyeceğim de, olsun: yağsın. Biz de ona göre giyiniriz. Kış ortasında zemheri zürafası olmuş millet: herkes kısa kollularla, keten gömleklerle, şortlarla cirit atmakta İstanbul sokaklarında. Kabanlar, paltolar, kazaklar geçen yılı pas geçtiler, bari bu yıl işe yarasınlar. Hayır, insan sürekli t-shirt giymekten sıkılıyor; sanki başka kıyafeti yokmuş hissiyle, daha bir alış-veriş manyağı oluyor.

Bugün mesela; Ekim ayı etkinlik programımın tamamına yakınında yer alan biletlerin tahsilatını yapmam gerekiyordu. Yataktan kalkıp, camdan dışarı bir baktım soğuk mu diye… değil. Ama sıcak da denemez hani; vücutta hafif bir titremeyle karışık ürperme var, bunun kısa mahiyetli olduğu da apaçık! Ne yapmalı? Derken, saatin ilerleyişi göze çarpınca, ele geçen neyse, onlar giyinilip, bünye dışarı atılıveriyor. Koştur koştur Taksim’e fırlanıp, önce Hale Ablamız için Hayal’e, ardından filmekimi biletleri için Emek’e ve onun ardından da Babylon’a… Aç karna, uykulu bünyeye, yorgun beyne rağmen küçük bir İstiklal turuyla başlayınca insan, günü de bir entel-dantel geçiveriyor. Kalkıyor, gene aynı kültürelliği, keşmekeşi arıyor. Uykudan zorla uyanıp gelmiş olmanın verdiği ızdırap omuzlarda taşınsa da, arkadaşları bir bayram öncesi görmüş olmak, onların güzel haberleriyle mutlu olmak, sıcak-soğuk-ortaya-karşık havasıyla İstanbul’da bir tatil gününü daha biletlerime kavuşmuş olarak geçirmek, biraz kitap bakınıp, ‘Kasım’da ne yapsam’ı, ‘Acaba bir konser daha sığdırabilir miyim’i düşünmek, pek bir hoşuna gidiyor adamın. Bir de kahve içebilse, yanına bir tüttürük ekleyebilse… Neyse, oruç bitti.

Efendim, hepinize hayırlı bayramlar, güzel ve eğlence -çokça da sanat- dolu bir Ekim ayı diliyorum. Havalara da artık yalvarıyorum: sulara %134 zam gelmeden ve tabii bulutu aldanıp yanmadığımız, güneşe aldanıp donmadığımız günler için, biraz yağ! Yağ da, dolsun barajlar, sağlam kalsın bütçeler. Allah İMKB100 Endeksi’ne, İş Bankası Yatırım Fonları’na zeval vermesin, başımızdan eksik etmesin. Arkadaşlarla, sinemayla, konserlerle dolu bir ay: Bienvenue!

m.b. 11.10.07

Siz Bir’ezz’ Fazla Oldunuz!

2007-10-08T22:43:00.001+03:00

Hep sevgiliye, aşık olunana yazılmaz ki yazı. Devamlı bir “Ben şunu şu kadar sevdim de, o beni böyle sevdi de, ayrıca şöyle yaptı da, falan da fişmekan da…” diye aynı cümleler sokağında dönülüp durulmaz ki! Ondan dolayı, sürekli bir çabayla aslında bir arkadaşım hakkında da yazmam gerektiğini öğrenmiş bulunuyorum –başıma biraz kakıla kakıla.

Efendim, bu yazının ana karakteri olan –biz ona kısaca ezz diyelimJ- kişi, benim bu devamlı yazmamı sevse de, sürekli başkaları hakkında, başka konularda yazmamdan sıkılmış olsa gerek, artık biraz da kendini görmek istemiş bu sayfada. Diğer konulara ilgisiz olduğundan değil; bilakis Dünya gündemini çok da yakından takip eder. Hele aşk-meşk konularında, üstüne tanımam. Ancak, dediğim gibi, sanırım hep başkasının olduğu aynaya sıkılıyor arada okuyanlar, biraz da kendilerini görmek istiyorlar sözcüklerde. Şimdi lütfen sizler de başlamayın: hepinize nasıl yetişebilirim? Sırayla...

Kalbimizin Ege’de kalmasına sebep olan, hatta kalbimize ilk İzmir sevgisini aşılayan; ‘hacılamak’ deyimini bize ‘kesiklemek’ diye değiştirten; simide gevrek, ay çekirdeğine çiğdem diyen; sevgilisi olan sevgili kardeşimle birlikte, arabalarında beni arka koltuğa atıp, ardından bir anda çocukluğumdaki anneli-babalı araba muhabbetlerine giren ve benim ‘ulan, acaba bu bir deja vu mü? yoksa siz benim annem misiniz bayan?’ sorularını esefle sormama sebebiyet veren; evinde ne de güzel yemekler yapıp, zehirlemeden bizi evlerimize gönderen; “İstanbul’un yerlisi ben miyim, yoksa ezz mi?” diye sormama neden olacak kadar benden çok yer-mekan-alış veriş merkezi bilen; sadece bilmekle kalmayan, götüren, elimizden tutup gezdiren; içimizi ısıtan hikayelerle günümüze renk, sıcaklık, neşe, komedi, dedikodu, çok şip-şip bakışlar katan; benim hayatımda önemi gün geçtikçe artan ve artmaya devam edecek olan bir küçük Fransız Mademoiselle’idir O. Üniversite hazırlıkta, saf Anadolu erkekleriyle, cingöz İzmir kızlarının kaynaştığı noktadaki en önemli köprü olan; devamlı yanan sınıfta, biraz olsun serinlememizi sağlayan muhabbetin iki sahibi: ezz’e ve sevgilisi, aşkı, birtanesi kardeşime minnettarım efenim. Nedeni de malumdur, bilen bilir.

Kendileri, gecemin en karanlık, uykumun en güzel anından da çıkmıştır kulağıma; günümün en sıkıcı, uyuşuk anından da. Neden mi? Keşke bilebilseydiniz sesindeki canlılığın insanın tüm hücrelerini de titreştirip uyandırabildiğini. Ya da, en karanlık anınızda umut veren sözlerinin nasıl da işe yaramaya çabaladığını; yanınızda değil de, 800km bile uzakta olsa aslında sizin hep arkanızda bir destekçiniz olarak kalacağını bilebilseydiniz. Bir erkeğin nasıl dedikodudan hoşlanabileceğini bilebilirdiniz o zaman! Yok, kesinlikle bir suçlama yok burada: ezz, hiçbir şekilde kötülüğe itmiyor sizi. Siz onun yanında, kendinizi inanılmaz bir şekilde fiskos masamı muhabbetine kaptırmak ister buluyorsunuz.

Terkos’ta kaybediyorsunuz mesela kendinizi, ona t-shirt bakar bir halde buluyorsunuz. Yahut, Nişantaşı’nda bir ‘cafe’de, ‘Acaba hangi salatadan yesek ezz?’ diyorsunuz, hiç beklemezken dilinizden bunu. Veya, o ne kadar ‘with-out Mert’ kavramını yaratıp, ruhsal dünyamda düzeltilmesi güç yaralara neden olsa da, benim aşk hayatım için elinden gelenin ‘çoğunu’ yaptı –ben hiçbir şey yapmamışken bile. Aşşk Kafe’yi literatürüme sokup, ‘işte olay budur abi’ dedirtmeyi de bilmiştir kendileri. Cumartesi geceleri Okan’ı ‘msn’in iki ayrı ucundan izleyip, sonra Gürgen ve Okan yorumları yaptığımız sevgili bir arkadaşımdır ezz. O aslında, İzmir’in en güzel kızı değil; en güzel insanıdır da. Ayrıca da, Moleskine’ime girmeyi hak eden, az sayıda insandan birisidir. Çünkü ezz, kocaman kalbinde bana bile bir yer açmıştır.

Joyeuse anniversaire mon amie!!!

m.b. 08.10.2007

Kaçsam mı Acaba Tavandaki Delikten? Hazır...

2007-10-04T00:30:00.000+03:00

Hafif bir ışık süzülüyor, mesela mavi. Güzel de aydınlatılmışa benziyor ilk bakışta. İlk bakışta aşkı hatırlatır tarzda... Bir de tüy var, odamın zeminine inivermiş usulca, şimdiyse elimde. Karımsı beyazları hatırlatan, ‘küresel ısınma’dan önce biz. Beyaz güvercinlerin, melek arkadaşların diyarından gelmiş kılıklı. Hani, burada kalmadı ya artık o ikisinden de. Alıp başı, kaçıversem mi acaba?

Hani yapacak fazla bir şey de kalmadı sanki. Nasılsa çivi çakacak halimiz yok Dünya’ya da! Elbet gün gelecek, istemeye istemeye buyur edileceğiz bu deliğe. Elde madem imkan var, çıkıversem. Hem manzarası da güzelmiş. Boğaz’ın en fiyakalı mekanları, Taksim’in tüm deryaya lebleri ve hatta bilumum yalıdan-köşkten de güzel ortamı-manzarası-müziği var gibi. Geceleyin karşına ne tinercisi çıkar sokaklarında, ne sarhoşu atlar arabanın önüne. Sanatsa sanat; kralı orada. Tüm Bienal’lere, festivallere, sergi ve konserlere giriş beleş. Maçlarda tribün terörüne maruz kalmak da yok. Sokakta terörist saldırıdan korkmaya, ‘Yanımda bomba patlarsa’ telaşına, askere gidip şehit olmaya mahal yok. Siyasi görüşlerin çatışması yok; çatışıp anlaşamaması hiç yok. Burma’daki gibi, askerin Budist rahipleri hırpalamadan öte sindirmeye çabalaması yok. En önemlisi, badem bıyıklı başbakan ve onun biricik saz arkadaşları burma bıyık Abdullah’la, yumurtaların efendisi Kemal Abi yok. Puştların Bush’tu yok. Sahtekarlık yok.

Biraz melek nüfusu patlamış diyorlar ya; olsun. Hitler’iydi, Mussolini’siydi, darbecisi-devrimcisiydi derken, zapt edecek adam lazım. Halihazırda, burada kalanlar da istenmezken, gitmek lazım sanırım. Görüşürüz canlar, ben biraz yukarıdayım.

m.b. 04.10.07

Hayat Otobanda Gider

2007-09-27T01:30:00.000+03:00

Biliyorum, her acı kendi çapında büyüktür. Her yaşanan sıkıntı, kendince büyük sorunlar yaratır. Çünkü insan zordayken, acı çekerken, tüm vücudu ve kalbiyle acıyı hissederken, dünyanın en büyük sorunu o oluveriyor. Ne Afrika'daki açlar, ne savaşlar, ne katliamlar, ne küresel ısınma... dünya üzerindeki başka hiçbir şey, kişiyi ilgilendirmez, etkilemez oluyor sanki. Ve kişi, bu dış dünyadan kendini soyutlayıp iç dünyasındaki sorunu çözmeye çabalarken, aslında çok önemli detayları, çıkış noktalarını kaçırıyor. Sanki otoyolda gidiyor son sürat ve gitmesi gereken asıl yere dönmesi gerekirken, o yola, hızın verdiği tutkuya, çevresindeki ağaçlara dalıyor, tek tek her çıkışı kaçırıyor, menzilinden her saniyede yaklaşık 3,33 metre daha uzaklaşıyor.

Halbuki, ölüm var bu dünyada. Her şeyin sonu var ya; hani her ilişkinin, her aşkın, her güzel günün bir sonu var ya; bir son kullanma tarihi!.. işte, hayatın da bir sonu var. Doğumun da bir karşıtı, zıttı var. Bunu düşünüp, belki kendini biraz toparlayabilir insan. Gencecik yaşıtlarının, birer birer o otoyolda hız tutkularının kurbanı olup, bu dünyadaki mesailerine son verdiğini duyunca; ardında bıraktıklarının halini görünce; yakın olmasa bile arkadaşlarının nasıl bir anda yasa büründüğüne şahit olunca, insan kendine bir 'Dur!' çekiyor. 'Dur da, bir bak haline! Neler var, neler yaşadın ve yaşayacaksın, bilmiyorsun... tıpkı yaşayıp, yaşamayacağını bilemediğin gibi bir an sonrasında.'

Sen de duruyorsun. Düsturunu bozuyorsun, laflarını değiştiriyorsun. Yaşananları, geride kalanları orada, rahatıyla başbaşa bırakıp, devam ediyorsun. Yarın ne olacağını bilmesen de, ne yapacağını biliyorsun. Yaşamak böyle bir şey işte...

m.b. 27.09.2007

Uykusuzluk

2007-09-23T03:59:00.001+03:00

Daha doğru düzgün rüya bile görmezken, kalkıp da kabuslarla bu kadar içli dışlı olmak nereden çıktı ki? Uyandırıp uykumun en tatlı yerinde, bilgisayar başına, Yazılarım'ın başına oturtacak kadar ne var bilinçaltımda? Sorunlu muyum?

Olabilir, her şeyi değerlendirmek lazım. Belki yatmadan yememden olmuştur; ya da yaklakşık bir aydır hazmediğim bir durumun verdiği karın ağrısıdır. Belki akşamüzeri bir Honda HR-V cip görüp, acaba mı demem sonucu, arabayı bariyerlere 140 km/h süratle sokmak üzere kalmamdır bu insomniac halimin sebebi. Ya da, her arayıp da bulamadığım şeylerin verdiği rahatsızlığın, zihnimin en sakin kaldığı anda su yüzüne çıkması sonucu, gözümün önüne geçmişimden gelen, kaçmak için çabalayıp da bir türlü kurtulamadığım anlar yüzündendir.

Kafamı toparlamaya çabaladıkça, yeni bir güne kalkma hayaliyle dolu olma umuduyla yattıkça, karanlık gecenin bir köründe bağırarak, ne olduğunu, ne olduğumu, nerede ve ne zamanda olduğumu bilmeden uyan(dırıl)mak o kadar geriyor ki... sinirlerimin acilen alınıp, dinlenmek üzere nadasa bırakılmalıyım. Birisi bunda bana yardım edebilir mi? (Söylemeden geçemem; önceden denendi, işe yaramadığını görüyoruz.)

Travis çok rahatlatıyor: dingin bir sesle, ani ve anlamlandırılması zor uyanışın sonunda, kendine geliyor azıcık insan. Son albümlerini mutlaka dinleyin, böyle bir anınız olursa -olmaması en büyük duamız- yardımcı olacaktır.

Bazı şeylerden kurtulmanın yolu hep kaçmak mıdır ondan?

m.b. 23.09.07

Bitti, Başlıyoruz

2007-09-19T00:04:00.000+03:00

Sevgili okuyanlar,
Yaz tatili son buluyor... son günlerinin serinliğiyle, Eylül'ün kasvet yüklü ruh haliyle 2007 yazını da geride bırakıyoruz. Sizleri bilemem ama, benim için çok güzel geçmiş, şimdi bakıyorum da. Her ne kadar istemediğim, kontrolüm dışında bir çok şey gerçekleşmiş olsa da, bunların da olması gerekmiş. Bazı şeyleri, olduğu gibi kabullenmeli insan.

Örneğin, beni asla temsil etmeyen-etmeyecek olan insanlara, sadece daha kötü temsil ettiklerini düşündüklerimi engellemek zorunda kalıp oy vermek... Beni, aile yapımı, ülkemin de gerçeklerini temsil etmeyen bir gerici kökenlinin Cumhurbaşkanı olmasını engelleyememem gibi. Yahut da, çok isteyip de elde edemediğim öğrenim olanağım gibi; herkesin bana uymak zorunda olduğunu düşünüp, aslında herkesin farklı olduğunu ve bu farklılığın asıl güzel olduğunu unutmam gibi şeyler... istemim dışında gerçekleştiğine inanmayabilirsiniz; fakat tam da öyle oldu. Yoksa insan, bilerek ve isteyerek elindeki güzelliği kaybeder mi?

Neyse, olan oldu. Önemli olan artık, bu tatilin güzel geçmesi; staj yaparak bir 'stajiyer'lik safhasının ilk adımını tamamlamış olmak da. Kariyer planlarının en acemice, en saflık dolu adımını atıp, iş dünyasının acımasız sokaklarına ilk adımı atmış olmak hoştu. Yorucuydu, bazı noktalarda sıkıcıydı, alışılmışın dışındaydı, özlemin ağır basmasıyla çekilmezdi; ama gene de güzeldi. Sonrasındaki tatil de, anlatmaya değerdi ancak onu daha sonra, uzun uzun paylaşırız.

Şimdi okullar başlıyor. Pek dinlenmiş hissetmesem de kendimi, gene de başlasın artık. İstanbul tekrar dolsun, İstiklal canlansın, konserler başlasın, soğusun biraz hava, ponçiklerim kaybolduğu gibi bir daha da dönmesin, Bienal güzel geçsin, filmekimi hemen gelsin -ama güzel filmlerle-, ve tabii hepimiz, tüm sevdiklerimiz için daha güzel geçsin. Yazdan da, bundan öncesinden de.

Mutluluğunuz daha da artsın: çünkü insan sevdiğinin mutlu olmasından başka bir şey isteyemez bazen.

m.b. 19.09.2007

2007-08-29T16:31:00.000+03:00

kisinin uyaninca sevdigi insani yaninda bulmasi

Mahzun Durmak

2007-08-23T11:05:00.000+03:00

Sevdiğim insanlara
Kızabilirdim,
Eğer sevmek bana
Mahzun durmayı
Öğretmeseydi.

Orhan Veli Kanık

Kaynak: Varlık Dergisi, 1.11.1937

AŞK

2007-08-22T12:33:00.000+03:00

Şimdi sen kalkıp gidiyorsun. Git
Gözlerin durur mu onlar da gidiyorlar. Gitsinler.
Oysa ben senin gözlerinsiz edemem bilirsin
Oysa Allah bilir bugün iyi uyanmıştık
Sevgideydi ilk açılışı gözlerimizin sırf onaydı
Bir kuş konmuş parmaklarıma uzun uzun ötmüştü
Bir sevişmek gelmiş bir daha gitmemişti
Yoktu dünlerde evelsi günlerdeki yoksulluğumuz
Sanki hiç olmamıştı

Oysa kalbim işte şuracıkta çarpıyordu
Şurda senin gözlerindeki bakımsız mavi, güzel laflı İstanbullar
Şurda da etin çoğalıyordu dokundukça lafların dünyaların
Öyle düzeltici öyle yerine getiriciydi sevmek
Ki Karaköy köprüsüne yağmur yağarken
Bıraksalar gökyüzü kendini ikiye bölecekti
Çünkü iki kişiydik

Oysa bir bardak su yetiyordu saçlarını ıslatmaya
Bir dilim ekmeğin bir iki zeytinin başınaydı doymamız
Seni bir kere öpsem ikinin hatırı kalıyordu
İki kere öpeyim desem üçün boynu bükük
Yüzünün bitip vücudunun başladığı yerde
Memelerin vardı memelerin kahramandı sonra
Sonrası iyilik güzellik.

Cemal Süreya

100 - Melek ile Kelebek’in Masalı

2007-08-06T12:00:00.000+03:00

Bu blog'a, kendime ve bu blog'u takip edenlere, 100'üncü yazıyla bir hediye vermek istedim. Uzun zamandır dokunmadığım masalımsı hikayelerimde biraz sayfa karıştırıp, kirli suda yeni şekiller oluşsun diye döktüm içimden kağıtlara ne varsa. Biraz uzun oldu fakat tam 100 ayrı yazının ardından, bu uzun masal-hikayenin de yetersiz kalacağı, günü geçirmemizi sağlayan popüler kültürün elimizde erittiği bir buz parçacığı olacağını da unutmayalım… Hoş geldiniz!

Yağmur ülkesinin kralı, her anında yağmur yağan ülkesinde artık sıkıntıdan patlamakta; durağanlık, olağanlık, alışılagelmişin verdiği bezginlik ve sıradan hayatının verdiği kasvetli hava yüzünden oflayıp puflamaktaydı. Sarayı her ne kadar kalabalık da olsa, kardeşi ve eşi ve onlarca çalışan insan da olsa sarayda, kral da diğer saraylılar da bitkinlerdi bu kapanıp kalmışlıktan. Sürekli yağmur yağması yüzünden halk hep üzgün ve somurtkan, çiçekler hep solgun, hayvanlar hep saklanmışlardı kuytu köşelere. Uzun zamandır uçan bir kuş, koşan bir ceylan, avlanan bir aslan görülmemişti. Çünkü her yer suydu! Yıllardır aralıksız süren yağmur yüzünden artık tüm barajlar dolmuş, küçük ülkenin her yanı bir adayı andırır olmuştu. Yağmurlar yüzünden kimsenin bir şey yapası, yerinden kalkıp bir işin ucundan tutası yoktu. Hiçbir ülke, bir zamanlar stratejik önemi olan fakat devamlı yağmur yağması yüzünden eski parlak günlerini mumla arayan, ne bir verimli toprak parçası, ne bir madeni, ne de doğal zenginlikleri işe yaramaz haldeki bu krallığa savaş ilan etmiyor, bu yüzden tüm dünyada Totaliter sistemler, meşrutiyetler yıkılmışken, sadece ‘Yağmur Ülkesi’ olarak bilinen burada eski sistem yüzyıllardır babadan oğla geçip duruyordu. Zaten artık herhangi bir değişikliğe de gerek yoktu çünkü her şey aynıydı ve bu uzun süreli yağmurlar artık bezgin insanların değişime açlıklarını, geleceğe yönelik umutlarını alıp götürmüştü.

Günler hep karanlıktı: güneşin yüzünü bir zamanlar görmüş olan dedeler torunlarına masal anlatır gibi güneşten havadisler verir, şeklini, parlaklığını, sıcaklığını anlatır, torunlar da bu masalın gerçekliğine hiçbir zaman inanmazlardı. Büyüleyiciydi masal fakat hiç olmayan bir şeye inanmaları, hayatları boyunca hiç görmedikleri bir şeyi hayal etmeleri o kadar zordu ki o küçük, körpe mantıkları için... Güneş yüzyıllardır hep bulutların ardında, bitmek bilmez, dipsiz bir bardaktan boşanan yağmurun arkasında, varlığı bilinse de –en azından yabancı diyarlardan arada sırada uğrayanların anlattığından duydukları kadarıyla orada duruyordu- gökyüzünde olmalıydı. Gökyüzü bilimciler, neden böyle sürekli bir yağmurla karşı karşıya olduklarını anlamaya çalışmış, ilk yıllarında hep araştırmışlardı. Fakat hiçbir sonuca ulaşamamışlardı. Yoğun bulut tabakası ve elverişsiz çalışma gereçleri yüzünden bilim adamlarının da yapabileceği bir şey yoktu. Kral, bu araştırma için ülke dışına bilim adamları göndermek istiyordu fakat bunu yapacak mali gücü çoktan bitmişti.

Kralın dedesi zamanından beri süren yağmur, sokakların suyla dolmasına, her evin önünde dere kenarı misali bir görüntü oluşmasına, ulaşımın yüzme veya kayıklarla sağlanmasına sebep oluyordu. Önsezileri kuvvetli olsa gerek ki, kralın dedesi daha o zamandan böyle bir günün gelebileceğini hesaplamış ve krallığına eski bir kalyon getirterek, sarayından çıkınca ülkesini bu şekilde gezmeyi planlamıştı. Daha sonra oğlu ilk kez kalyonla dolaşır olmuş, torunu ise bu kalyon sayesinde tüm ülkeyi dolaşabilmişti.

Ülkenin nüfusu da son yıllarda giderek azalmaktaydı. Her yanı kaplayan sular, çok da hijyenik bir ortam sunmuyordu. İnsanlar hem açlık çekiyor hem de temiz suya hasret kalıyorlardı. Sebzesiz, etsiz geçen yıllar boyunca açlık tavan yapmış, yetersiz beslenme, yetersiz güneş ışığı, yetersiz bakım yüzünden yeni doğanların çoğu daha 5 yaşına gelmeden ya raşitizmden, ya açlıktan ya da sular içinde kaybolup ölüyorlar, genç nüfus bir türlü oluşmuyordu. Yaşlılar da birer birer ayrılıyorlardı aralarından. Yapacak bir iş olmadığı için insanlar yorulmuyorlardı fazla; fakat gene de beslenememek bitiriyordu. Son 40 yılda nüfus yarı yarıya azalmıştı ve kimse bir şey yapmıyordu. En ilginci de, insanların bu duruma bile tepkisiz kalıyor olmalarıydı. O kadar sıkıntıdan, dertten bıkmışlardı ki, yeni üzüntüleri umursamıyorlar, başlarına gelenlerden daha fazlası olamayacağı inancıyla her şeye sessiz kalıyorlardı. Açlık sadece çocukları etkilemese de, yaşlılar artık alışmış olmanın getirdiği bir refleksle fazla da bir yemek arayışları yoktu.

Ancak kral, ülkesinin ve kendisinin artık daha fazla dayanamayacağını düşünüyordu bu duruma. Ne kendisi, ne de halkı bu gidişle yaşamlarını sürdürebileceklerdi. Giderek artan oranlarda bir ölüm grafiğini görünce önünde, çözümü bulmak için hemen çalışmalara başlanmasını istedi. Çalışmalar zar zor sürüyordu çünkü çözümü bulabilecek eğitimli insanların hepsi ya ölmüş ya delirmiş, ya da yaşlanmış ve ne dediklerini bile bilmez olmuşlardı. Bu yüzden tek umutlarını birinin gelip onları kurtarması olarak görmeye başlanmıştı kral.

Yağmurların durması için topluca törenler düzenlendi. Tüm halk, bu küçük ülkenin tek büyük meydanının eskiden olduğunu bildikleri yere doğru sandallarıyla ilerleyip, meydana bakan evlerin çatılarında toplandılar. Kral, eşi, tüm soylular ve yağmurun durması için dua edecek olan ülkenin en ünlü din adamlarını taşıyan köhne kalyon da yerini aldıktan sonra herkes son bir umutla gökyüzünden durmasını istediler. Akşama kadar süren ayinlere rağmen yağmur hafiflemişti ancak. Herkes ‘acaba’ diye düşünerek evine döndü. Duvarları rutubet yüzünden yemyeşil olan, duvarlarından, döşeme aralarından otlar fırlayan evlerinde, yeni bir döneme yattıklarını ve uyandıklarında bu yeni dönemi kutlama heyecanlıyla dolu uyanacaklarını düşünen halk ve kralları, sabah uyandıklarında şimşeklerle ve gök gürültüleriyle sarsılan yataklarında umutsuzluğa son kez kaptırdılar kendilerini.

O günlerde, yolu üzerinde bu ülke de bulunan bir kafile yaklaşıyordu. Kafilede, ülkenin en büyük komşularından birinin, cumhuriyetin ilanından sonra gücünü kaybeden eski monarşik sisteminden kalma, göstermelik krallığın genç prensesi de bulunuyordu. Bu genç, güzel, alımlı prensesin geleceğinin duyulması bile, ülkede bir heyecan yaratmadı. Halk arasındaki görüş, bu kafilenin de diğerlerinden farksız olduğuydu: gelip geçen yabancılar...

Ama bu geçenlerin, kral için çok büyük anlamları vardı: hemen yanlarındaki güçlü ve eskiden büyük dedesinin ezeli düşmanı olan komşularına geri dönmekte olan büyük bir bürokrat, diplomat, politikacı, iş adamı, medya mensubu ve tabii ki güzel prenses. Bu kafileye ne kadar iyi davranılırsa, belki de ülkesinin bu içinden çıkılmaz duruma gelen haline bir yardım eli uzanır diye düşünmeye başlamıştı. Bunun için de elinden gelen tüm imkanlarını seferber etti. Kalyonunu ve ülkenin elindeki işe yarar haldeki tüm büyük tekneleri yola çıkardı. Özel muhafızlarını, aşçısını ve bu küçük çaplı armadanın komutanı olarak kardeşini sınır bölgesine uğurladı. Bu heyetin mutlaka sarayına da getirilmesini tembihledi kardeşine. Elinden gelen en iyi şekilde onları ağırlamak için tüm servetini dökmeye hazırdı kral: kaz gelebilecek tek umudundan tavuğu esirgemiyordu, esirgememek zorundaydı.

Kralın kardeşi, çocukluğundan beri saraylarının önündeki bulanık ve çocuk hayaliyle uçsuz bucaksız gözüken suya hayrandı. Abisi, tam bir prens gibi soylu ailesine yakışır evlatken, o tam bir ‘asi’ çocuktu. Anneleri ikisini de ülke için yeni krallar için yetiştirmeye çalışırken, küçük prens her bulduğu fırsatta eğitmenlerinden kaçıp bulduğu yüzeyi geniş tahtaları, yaprakları suda yüzdürüyordu. Matematik onun için sıkıntıydı, en sevdiği dersi yüzmeydi. Çocukluğundan böyle bir gün geldiğinde tek gerek duyulan kişi olacağı belliydi. Güzel prensesin yolunu tamamlamasını sağlamak, aynı zamanda güçlü komşu devletten bir yardım elde edebilmeyi de sağlayabilirdi. Çünkü genç prens oldukça yakışıklıydı. Pek bakımlı hali yoktu normalde, ama abisi yolculuktan hemen önce ona iyi bir bakım yapılmasını, saçlarının bir şekle sokulmasını, saçına karışmış sakalının düzeltilmesini emretti. Ve sonunda ortaya çıkan yakışıklının genç prensesi etkilememesi için hiçbir neden yoktu.

Öyle de oldu: genç kız daha görür görmez prenste kendisini etkileyen bir yakışıklıyı buldu. Yolculukları boyunca, kaptan prensin hep etrafında dönüp durdu: tıpkı prensin de prensesin çekiminden kurtulamayıp, devamlı bir nedenle onun yanına koşması artık kralın hesapladıklarının tutabileceğini umudunu da doğuruyordu.

O günlerde, kralın asıl hesabının ne olduğunu bilen kimse yoktu. Babası daha o çocukken bir sır vermişti. Kral dedesinin saraydaki büyücülerinden birisi, bir kehanette bulunmuştu: “Bir gün bu yağmurları durduracak bir olay olacak. Kimsenin beklemediği bir anda, çok normal bir durummuş gibi gözükecek ama o olay gerçekleştiğinde, bir kelebek çıkacak gökyüzünde. Bir melekte kelebek ışık alabilsin diye bulutları itip aralayacak ve bu felaketten kurtulacağız”. Babasına ne kadar sormuş olsa da kral, tam bir şey öğrenememişti. Sadece ölümünden birkaç gün önce prenses diye sayıklamıştı, tıpkı dedesinin de ölmeden önce tekrarladığı gibi.

Bu güzel prensesin yolunu değiştirerek ülkelerinden geçmesi üzerine, hafızasının bir kenarında unutulup duran şey tekrar canlandı kralın beyninde. Bu yüzden de, tüm ihtimamı göstermeye karar verdi. Kardeşinin de yardımıyla bu felaketten kurtulacağını ise, o da bilemezdi.

Başkente gelmelerine 1 gece kala korkunç bir fırtınaya yakalanan kalyondakiler korkudan ne yapacaklarını bilemiyorlardı. Şimşekler gemiye düşecek diye korkan aşçılar, tayfalar ve konuk heyettekiler dualar ediyor, saklanacak delik arıyorlardı. Kalyonun genç ve cesur kaptanı ise, hem mükemmel bir koruma içgüdüsü ile sevdiği kadını karaya ulaştırmak için, hem de hep isteyip -belki de- sadece bir kez elde edebileceği denizle düellosunun verdiği bir korkusuzlukla dümen başında mücadele ediyordu dalgalarla. Sert dönüşlerle, gemiyi parçalayabilecek dalgalardan kaçırıyor, ama bu arada geminin tüm sakinlerinin rahatsızlanmasına sebep oluyordu.

Yukarıda tek başına fırtınayla savaşan bir prensi yalnız bırakmak istemeyen prenses, bir yolunu bulup çıkmaması söylenen odasından kaçtı ve köprü üstündeki heybetli görünüşlü prense bir kez daha aşık oldu. Ve genç kaptan da hoşlanıp da bir türlü açılamadığı kızı görünce güverte de önce sevindi ama sonra bağırıp ona içeri girmesini emretti. Genç kızsa hiç duymazdan gelip, prensin yanına geldi. Güzel elbisesi yağmurdan ve sıçrayan deniz suyundan sırılsıklam olmak üzereydi. Prens, onun geri dönmeyeceğini ve gözlerindeki farklı bakışın aslında ona karşı duyulan bir saygının ve sevginin göstergesi olduğunu anlayınca, sırtındaki pelerini çıkarıp prensesin omuz başlarına bıraktı. Hafif birer gülümsemenin ardından, kaptan prens işine döndü ama aklı hep yanındaki prensesteydi.

Bir kerecik öpmek için, dudaklarına dokunmak, ellerini tutmak için her şeyini, en sevdiği bu gemi kullanmadan vazgeçmeyi hatta fırtınada kaybolmayı bile göze alabilirdi. Ama o zaman prensesi de kaybederdi sonsuza kadar.

Sabaha doğru, günün ağarmaya başlamasıyla iskele yanında geminin, fırtına artık yorulmuştu ve prens bitkinlikten bayılmak üzereydi. Gene de prensese bir şey belli etmemek için emniyeti elden bırakmıyordu. O anda, ufka bakan prensesin yanına gitti ve ellerini tutuverdi. Yorgunluğun verdiği cesaret ve umursamazlık sayesinde tüm gece hayalini kurduğu şeylerden birini yapmıştı. Sonra gözlerini gözlerinden ayırmadan, prensese doğru eğildi. İkisi de gözlerini yumdular ve dudaklarında ılık bir sıcaklıkla tüyleri diken diken oluverdi.

Geri çekilip gözlerini açtıklarında, prensesin ardından bir kelebek yükseldi havaya. Bulutlar arasından yeni günün turuncu ışıkları gemiye vurdu. Prenses ve prens birbirilerine bakarlarken, güvertedeki diğer herkes şaşkın bir halde iskele yönüne döndüler. Bu ülkede yıllardır görülmeyen güneşin ışığıydı bu. Bulutlar ayrılmakta, arasından yepyeni bir umut gibi doğmaktaydı güneş. Yağmur kesilmiş, gece boyu hırçınca dans eden sular uykuya dalmışlardı.

Prens ise, prensesten gözlerini alamıyordu. Her yer sarı kelebeklerle dolmuştu. Kalyonun yelkenleri sarı renge bürünmüştü. Üzerlerine doğan güneşle uzun süre sonra ısınıyordu kelebekler. Bir melek gelip mutluluk tozu döküyordu üstlerine, kimseye görünmeden.

m.b. 11.07.2007 – 02.08.2007

Kimi 'Say'malı?

2007-08-03T15:20:00.000+03:00

Başta belirtmeliyim: Sayın Cumhurbaşkanımız Ahmet Necdet Sezer'i böyle bir yazıda Ankara Büyükşehir Belediye Başkanı Sayın İ.Melih Gökçek veya başka herhangi bir siyasetçi ile kıyaslamak değil niyetim. Çünkü Sayın Cumhurbaşkanımız gibi olamaz hiçbir lider, politikacı... Ancak bir problem var ki, bizde herkes 'Sayın', herkes 'Kahraman', herkes 'En büyük' ve herkesle 'Türkiye gurur duyuyor!'. İyi de...

Bugünkü gazete ve internet sitelerinin haberlerine şöyle bir göz gezdirirken, bu yazıyı yazıp konuya bir de peynirimsi bir bakış açısı katmak istedim. Bu sayede hem fikrimi belirtmiş olurum, hem de belki okuyanlardan birisi de sesimi duyup nereye gittiğimizi, 'akıl' ile saflığın ve beceriksizliğin bir başkasına devrini, beyni kullanamamanın verdiği sonuçların nasıl üstten atılıp, sorumluluğun hep bir başkasına veya bir başka şeye atıldığının açık örneğini görür.

Efendim, ilk haber Ankara'nın en sevgili insanı, üst üste seçimlerde galip gelen Büyükşehir Belediye Başkanı Sayın İ.Melih Gökçek'le ilgili. Bildiğiniz gibi Ankara, ülkenin başkenti bu sıcak ve kurak yaz aylarında havanın ve siyasetin verdiği bunaltı yetmezmiş gibi 1 Ağustos tarihinden itibaren susuz da. 2 günde bir verilen suyla, sıcak yazın keyfini süremeden, evlerinde, iş yerlerindeler. Ve hepsi bir yana, akıllı, zeka küpü olduğundan kuşkumuz bile olmayan Sayın Belediye Başkanı İ.Melih Gökçek, bomba açıklamalarıyla gündeme damgasını vurmuş:

“Allahın bu kadar afet vereceğini öngöremedik. Allah isterse susuzluk biter” diyen Ankara Büyükşehir Belediye Başkanı, çare olarak okulların geç açılması önerisi kabul edilmeyince, belediye personeli dahil Ankaralıların tatile çıkmasını önerdi.(*)

Sayın Başkan haklı tabii: Yağmuru yağdıramaz -gene de bir ihtimal var da... şimdi yanlış anlayanlar olur. Ancak Sayın İ.Melih Gökçek'in atladığı bir nokta var: DSİ yaptığı açıklamalarda, çok önceden hazırlanmış projeler olduğunu, Gerede'den su getirilmesi projesinin sunulduğunu ancak bu projenin yerine Kızılırmak'tan getirilecek ve kalitesi tartışmalı su projesine daha fazla önem verdiği açıklandı eski DSİ Genel Müdürü tarafından bugün!(*) Şimdi, acaba burada Allah'ı mı sorumlu tutmak doğru Sayın Başkan İ.Melih Gökçek, yoksa acaba size bu projeyi bir an önce yapmanızı söylemeyenleri mi? Metro için daha çok bütçe ayıran görevliler mi suçlu yoksa? Tabii Sayın Başkan'ın keskin zekası, bu 'suçluları'n hepsini kurtaracak kadar güçlü: Ankaralıların tatile çıkmasını 'öneriyor'. Hatta işi olmayan belediye görevlilerini zorla, pardon Ankaralı vatandaşın vergi olarak, hizmet almak için verdiği paralarla tatile yollamayı düşünüyor. İşte: Keskin zeka küpüne zarardır sözünü hatırlatan bir durum. Vah Ankara!

Ankaralı seçmenler, siz bu kafayla giderseniz, başınızdaki belayla daha çok uzun dönemler boğuşur, susuz kalır, sonra da kalkar suçu -Allah'a- atarsınız. Utanın ve gidin tatile, paralar Sayın İ.Melih'tense.

Ve ikinci haber: Sezer’in devlete kazandırdıkları!(*)

"Görevi bırakmaya hazırlanan Sezer, veto kararları, kırmızı ışıkta beklemek, hastanede kuyruğa girmek gibi ilginç davranışlarının yanı sıra 7 yılda yaptığı tasarrufla da anılacak. Sezer 7 yılda Köşk bütçesinden 46 milyon YTL artırıp Maliye’ye ilan etti."

Tüm haber çok uzun olduğu için yer veremiyorum. Ancak kazandırdıklarını sadece 46 milyon YTL ile sınırlamamak lazım bence Sayın Cumhurbaşkanımız'ın! Devletin 1 numaralı adamının aslında vatandaşından farksız olmadığını hatırlattığı için kendisine çok büyük bir borçumuz var. Ayrıca gösteriş, şâşâ içinde geçen yaşam yerine ülkesinin ve insanlarının halini bilip, onlar aç yaşarken onların parasıyla eğlenceler düzenlemeyen; 'Ben'den veya herhangi birimizden bir farkı olmadığını, aynı ülkede doğup, aynı havayı soluduğumuzu, hepimizin bir anne-babaya sahip olduğunu, eşit haklara ve eşit bir söz hakkına sahip olduğumuzu bu yüzden de vatandaşının hakkına saygı duyup, trafikte kırmızı ışıkta beklemek, markette sıra beklemek nedir bilen; korumalarına vatandaş dövdürtmeyen; eleştirdi diye köylüye küfür edip 'fedaileri'ne parçalatmayan; yalanlarla milleti uyutup susuzluğun nedenini Allah'a havale etmeyen; çocuklarını önce tanıdık 'bursu'yla Amerika'da okutup sonra da gemiler almayan hatta oğlunun düğününü bile Cumhurbaşkanlığı Konutu'nda yaptırmayan; yardım edip, yardımını asla dile dökmeyen ve hiçbir prim beklentisi olmadan bu yardımları yapan; oturduğu koltuğa yapışmayıp, yeri geldiğinde kalkmayı da bilen; Anayasa ve hukuka bağlılığı ile Türkiye Cumhuriyeti'ni her türlü gerici-şeriatçı-tarikatçı tehditten koruyan; Atatürk ilke ve inkılaplarının aslında sadece birer söz değil, aynı zamanda bu milletin-ülkenin temeli olduğunu da hatırlatan;Nobel alabilmek için ülkesini satanlara yalakalık etmeyen; laikliğin temelinde tüm dinlerin dostça ve kardeşçe yaşaması da olduğunu hatırlatmak adına Musevileri ve Hristiyanları bayramlarında tebrik eden liderlere ihtiyacımız olan dönemde, Sayın Cumhurbaşkanımız Ahmet Necdet Sezer'e ne kadar teşekkür etsek azdır.

İşte Ankara'dan iki ayrı lider, iki ayrı 'Sayın', iki ayrı insan... Şimdi siz söyleyin, kimi 'Say'alım?

m.b. 03.08.2007

Baş Örtüsünün Gözleri 1-2 ve Üzerine Tartışmalar

2007-08-02T16:54:00.000+03:00

BAŞÖRTÜSÜNÜN GÖZLERİ-2

Seçimlerden hemen önce “Başörtüsünün gözleri” diye bir yazı yazmıştım. Soru şuydu:Başörtülü kadınlar, olmayanlara nasıl bakıyorlar?Bu bir soruydu. Yalın bir soru. Zannımca hiç hakikaten sorulmamış, cevaplanmamış bir soruydu. Oysa öfke ve hakaretle karşılandı. Bazı kadın köşe yazarları cevap verdiler. Yeni Asya’dan Suna Durmaz ve Gerçek Hayat’tan Halime Kökçe. Yazım üzerine Haber 7 adlı internet sitesinde çok uzun bir forum da oluşturulmuş. Hepsini okudum.

Varsayılan öfke
Önce Suna Durmaz’ın yazısı. Daha baştan “bağırıyor”:“Bizim açık ya da kapalı gibi takıntılarımız olmaz, olamaz da!”Hemen sinirlenmek de nesi? Size soru sorulamaz mı? Durmaz’ın yazısına sinen, “karşı tarafa öfke üzerinden kendini tarif etmeden saldırıya geçme” ruh hali, Haber 7’nin forumuna yazan onlarca kişide de var. Açık kadınlara bakınca ne gördüklerini hiçbiri söylemiyor, sadece kapalı kadınların kendilerine nasıl baktığına dair öfkeli önyargılarını aktarıyorlar. Sonra da bu önyargıları gerçek kabul edip, siz daha “Ben öyle bir şey düşünmüyorum” diyemeden başlıyorlar:“Sen zaten bizi cahil sanıyorsun. Sen zaten bizi şöyle ya da böyle görüyorsun”!İnsandan ve kadından başka bir şey gördüğüm yok başörtülü kadınlara baktığımda. Ama görenler varsa bile hâşâ! Söyleyebilirler mi hiç? Özetle şurada toplanıyor bütün yazılanlar:“Sen nasıl bu konuda soru sorarsın?”

Sus! Sorma!
Mesele şudur:Açık ve seçik bir biçimde bir ideoloji olan siyasal İslam öyle bir tuzağa düşürüyor ki insanı, çıkılamıyor olması tuzağa düşenlerin hatası değil. AKP’nin seçim zaferiyle taçlanan bu ideoloji, bir ideoloji olmasına rağmen üzerine tartışılamıyor. Bizim ideolojimiz, başkalarının ideolojileri tartışılabiliyor ama siyasal İslamla, bu ideolojinin sembolleriyle ilgili bir soru sorduğunuzda size “dinine küfretmiş” muamelesi yapılıyor ve siz de “inanç özgürlüğüne” inandığınız için susmak zorunda kalıyorsunuz. Yani hem İslami bir politika yürütülüyor hem de bunun politika olmadığı iddia ediliyor. Bu da müthiş konforlu bir alan elbette.

Vitrinin hesabı?
Kadınlar bu oyuna nasıl katılıyor? Savundukları cenahın kendilerini mücadele esnasında vitrine koyup sonra zafer kazanıldığında bu vitrini derhal “beyaz Türk” kadınlarla değiştirdiğini bile bile bu ikiyüzlülük konusunda hiçbir şey söylemeyen başörtülü kadınlar bu oyuna nasıl katılıyor?Gerçek Hayat’ta Halime Kökçe daha yazının başlığında sinirli:“Ece Temelkuran’ı nasıl tatmin etsek acaba?”Yazının devamında başı açık kadınların kapalı olanlarla aslında ne kadar iyi geçinebildiğini anlatıp bana da “ilaç niyetine başörtülü bir arkadaş edinmemi” tembihliyor. O konuda sıkıntım yok, yine de sağ olsunlar.

“İyi” açıklar sormaz
Fakat acaba “Öbür mahalleden arkadaşım var” argümanının faşizmin en uyuşturucu ve en klişe tezi olduğunu biliyorlar mı acaba? Kendileri de biliyorlardır herhalde birçok MHP’linin, “Benim de Kürt arkadaşlarım var” diye lafa başlayıp sonra da “iyi Kürtler-kötü Kürtler” ayrımını “meşrulaştırdığını”. Ya da kaç kez duymuşsunuzdur “Benim de Ermeni arkadaşım var, ama bu Ermeniler öyle değil...” diyeni. Yani “açık” olanlar, “kapalı” olmak konusunda soru sormadığı sürece “iyi açıklar” oluyorlar herhalde. Ama soru sorduğunuzda...Hakiki konuşma yönteminin birçok kanlı meseleyi insani şekilde halledeceğini düşünen, her türlü ezen-ezilen ilişkisine kalbinin derinliklerinden karşı biri olarak söyleyeyim:Hakikaten konuşmak insanın kendisiyle de konuşmasıdır. Kendi yargılarını da gözden geçirmektir konuşmak. Ben böyle samimi ve barışçı bir alana davet etmiştim başörtülü kadınları. Ama...

Ece Temelkuran - Milliyet 02.08.2007

BAŞÖRTÜSÜNÜN GÖZLERİ

Pazar günü yapılacak seçimler, seçim kararının verilmesinin öncesinden başlayarak Türkiye’deki laik-İslamcı kamplaşmasını uzun süredir olmadığı kadar keskinleştirdi. Sadece siyasi tartışma alanında değil, gündelik hayatımızda da ilişkiler gerildi. Ya da gündelik hayatta, iki kesim arasında zaten var olan gerginlik adlandırıldı, belirginleşti, itiraf edildi, hiç değilse kimi çevrelerde açık açık konuşulur hale geldi. Bu gerginliğin “vitrininde” elbette kadınlar var: Başörtülü olanlar ve olmayanlar...Kadınlar insanlık tarihinin “yumuşak hamurudur”. Bütün rejimlerde, bütün ideolojik projelerde onlarla biçim verilmeye çalışılır. Dolayısıyla bu toplumsal çatışmada da vitrinde olmaları, vitrindeki temsillerinin çarpıştırılmaları şaşırtıcı değil.

Kadınlar ne düşünüyor?
Ama meselenin kadınlar tarafı hiçbir zaman ve hâlâ yeterince konuşulamadı. Aralara giren temsilci erkek sözleri bu alanı o kadar toza dumana boğuyor ki kadınların bu konuda ne düşündükleri, kadın olarak ne düşündükleri pek söz konusu edilemiyor. Örneğin, “kapalı” olan kadının, “kapalı” olmayanı otomatik olarak “açık” hale getirmesi üzerine söz söyleyen pek olmuyor. Politik nezaket gereği susulan bir alan bu. “Açık” sözcüğünün bu topraklarda bir kadın için pek de hoş çağrışımları yok. Yani örtülü olanların örtüsüzleri “açık” hale getirmesi üzerinden kadınlar birbiriyle konuşmuyor. Ya da plajlarda tesettürlü olanların mayo giyenleri “çıplak” durumuna düşürmesi... Kapalı kadınları kapalı olmayanları erkeklerin tacizine açık hale getirmesi? Bunları da “birlikte yaşama miti” ile örtmeye çalışıyoruz ama pek de başarılı olamadığımız ortada. Benzeri meseleleri daha önce yazdım. “Örtüsüz” bir kadının “örtülü” kadınlar karşısında, yanında ne hissettiği üzerine birkaç kelam ettim. Ama benim takip edebildiğim kadarıyla örtülü kadınlar kendilerini örtüsüzler yanında nasıl hissettiklerini yazmadılar. Gerçek hayatta pek karşılığı olduğunu düşünmediğim “Bizi ötekileştiriyorlar” klişesini aşan sözler duyamadım örtülü kadınlardan.

Başörtülü kadınlar anlatmalı
Oysa yazan çizen başörtülü kadınların bunu anlatması lazım. “Açık” kadınlar hakkında ne düşünüyorlar? Fakat bunu “Biz bir şey düşünmüyoruz, bizim için insan insandır” şarkısını söylemeden, gerçekten, samimiyetle yapmaları gerek. Açık kadınlara bakınca ne görüyorlar? Kendilerine bakınca namuslu, dindar, hanımlar görüyorsa açık kadınlara bakınca ne görüyorlar?Bunu neden yapmak gerekiyor peki? İki kesimin samimiyetle, dibine kadar anlaşabileceğine inanmıyorum. Bunun gerekli olduğundan da o kadar emin değilim. Ama bu ve benzeri konuşmaları yapmazsak bu konuşmaları birileri ve genellikle de temsilci erkekler yapıyor. Kadınları, erkekler tarif ediyor. Adlandırıp kategorize ediyorlar. Oysa kadınları, örtülü de olsa örtüsüz de, kadınlar temsil etmeli. Bu seçimlerden sonra öyle sanıyorum ki toplumsal uzlaşmazlıklarımız başka bir biçimde önümüze gelecek. Ve o zaman başörtüsü meselesi şimdiye kadar konuşulmadığı bir biçimde konuşulacak. Kadınların hep birlikte bu alanda şimdiden söz alması gerekiyor.

Ece Temelkuran - Milliyet 20.07.2007

Tartışma için de Kadınlar tartışıp anlaşmak istiyor .
Karar kadınlarımızın!

Bir Zamanlar...

2007-07-31T16:23:00.000+03:00

Biz bir zamanlar her cuma akşamı televizyon başına geçer, bir ailenin dramına, mutluluğuna, sevincine, kavgalarına şahit olur, eski ahşap evlerinin küçük salonuna misafir olurduk. Kökenleri Sürmene olan bu aile, büyük dede-dede-baba-oğul gibi 4 nesli bir arada tutan, onların etrafındaki kadınları ve mahalleliyi içeren; yakın arkadaşlığın ne olduğunu; kardeşliğin neleri göze alabilmek olduğunu; aynı zamanda da delice sevmeyi, sevdiğin için ölebilmenin bile onurlu bir hareket olabileceğini; terk etmenin bazen ne kadar doğru, ne kadar gerekli olduğunu öğretmişti.

Tam 4 sezon boyunca, İstanbul'un en bakir kalabilmiş yerlerinden birisi olan Çengelköy'de geçen bu hikaye sayesinde, şimdi ben çok daha farklı durabiliyorum hayatta. Boğaz kenarında yürümeyi, arkadaşlarım için koşturmayı, kardeşim için bir şeyler yapabilmiş olmayı, sevgilimi düşünmeyi, onu özlemeyi, uzakta olsa da beraber olabilmeyi öğrenmişim alttan alttan. Hiç fark etmeden, Fiko bana çok şey katmış. Evet, dizilerin popüler kültürün birer aygıtı olduğunu biliyorum: fakat ben Süper Baba'nın hiçbir zaman reyting kaygısıyla yapılmış, birilerini meşhur etmek, birilerinin cebini doldurmak için yapılmış bir iş olarak görmedim. Süper Baba, bir 'iş'ti bence. Ahlaklı, sade, ama yeri geldiğinde gösterişini gene de mütevazi bir şekilde ortaya koyan, kadro kalitesi, senaryodaki kusursuzluğa yakınlığı ve en önemlisi halkla içiçe geçmiş olması sayesinde belki de bende bu izlenimleri bıraktı. Gene de, kendince edebiyat yapan birisinin yazısına konuk olduysa, hala akıllarımızda yer tutabiliyorsa, toplumun çok parçalı kesimlerinin herbirinde de hatırlanıyorsa bunun başarı olmadığını söylemek gaflettir.

Elimizde kalanın farkında olmaya çalışarak, bazı değerlerimize -çok istemesek de- popüler kültürden de örnekler katmalıyız. Sonuçta dünya her an ciddi, her an entellektüellikle veya her an acı ya da sevinçle geçmiyor. Geçemez de. Arada, Çengelköy'e gidip bir çay içmeli, çarşıyı şöylece gezmeli. Sokaklarında hala dolaşmakta olan dizinin ruhunu birazcık koklamak iyi gelir.

m.b. 31.07.2007
Not: Şarkı önerisi de Süper Baba'dan yana! "Yeni Türkü-Çengelköy Olur Masal"

Şeyh Bedreddin Destanı'ndan

2007-07-30T23:14:00.000+03:00

Yağmur çiseliyor,
Serez'in esnaf çarşısında
yağmur çiseliyor.
korkak
yavaş sesle
bir ihanet konuşması gibi.
...

Yağmur çiseliyor,
beyaz ve çıplak mürted ayaklarının
ıslak ve karanlık toprağın üstünde koşması gibi.

Yağmur çiseliyor,
Serez'in esnaf çarşısında,
bir bakırcı dükkanının karşısında
Bedreddin'im bir ağaca asılı.
...

Yağmur çiseliyor,
Gecenin geç ve yıldızsız bir saatidir.
Ve yağmurda ıslanan
yapraksız bir dalda sallanan şeyhimin
çırılçıplak etidir.
...

Yağmur çiseliyor,
Serez çarşısı dilsiz,
Serez çarşısı kör.
Havada konuşmamanın, görmemenin kahrolası hüznü
Ve Serez çarşısı kapatmış elleriyle yüzünü.

Yağmur çiseliyor.
...

Nazım Hikmet Ran

Mutlu musunuz?

2007-07-26T10:05:00.000+03:00

Bu soruyu toplumbilimci Prof. Yılmaz Esmer sordu insanlara; belli aralıklarla...
"Mutluluğunuza 10 üzerinden bir not verin" dedi.
İnsanlar "6" verdi mutluluklarına 1990'da...
2000'de 5'e düşürdüler saadet notunu...
2001'de kriz vurdu; "5"e indiler; sınıfta kaldılar mutluluk bahsinde...
Sonra aynı soruyu 2007'de sordu Prof. Esmer...
Bu kez "7.5"i gösterdi mutluluk barometresi...
Toplumun yüzde 86'sı az ya da çok mesuttu.
"Mutsuz"lar yüzde 13'te kaldı.
Prof. Esmer'e göre, nasıl 2002'de 3 iktidar partisini baraja gömen o kesif mutsuzluk ise, bu seçimde AKP'yi iktidara taşıyan da mağduriyet filan değil, bu saadetti.
Anlaşılan kişisel ilişkilerde olduğu gibi, siyasette de mutsuzluk iktidarsızlığa yol açabiliyor.
İktidar mutluluğu, mutluluk da iktidarı getiriyor.
* * *
Çoğunuzun aklından aynı soru geçiyor değil mi?
Nasıl olur?
Nasıl olur da "onca yoksulluk varken" ve huzur dersinde memleket cümbür cemaat bütünlemeye kalmışken insanlar karnede yıl sonu mutluluk notuna "7.5" verir?
Her 10 kişiden neredeyse 9'unun mutlu olduğu bir rüya ülkesinde yaşıyoruz da neden fark etmiyoruz?
* * *
Sorunun yanıtını önceki gece NTV'deki Neden'de Yeni Şafak yazarı Fatma Karabıyık Barbarosoğlu ilginç bir kavramla verdi:
"Hizalanma!.."
Barbarosoğlu'na göre ekonomik gelirle mutluluk arasında doğrudan bir bağlantı yok. Hatta ters bir orantıdan söz edilebilir:
Yani gelir arttıkça, mutluluk azalıyor.
"Dar gelirlilerin mutlu olması daha kolay" diyor Barbarosoğlu:
"Dar gelirliyseniz, dibe vursanız bile, o gün kaşıklayacağınız bulgur pilavınız ve yoğurt alacak kadar paranız varsa 'Çok şükür, bugün de karnımız doydu' der, huzur içinde uyursunuz. Dar gelirliler, kendileri gibi dar gelirli insanlarla bir arada yaşar, hizalanmalarını onlara göre yaparlar. Yanlarındaki yörelerindekiler kendileri gibi insanlardır; hiza bozulmadığından mutsuz olmazlar."
* * *
Gelir yükseldikçe bozulur hiza...
Ufuk çizgisi öndekilerden görünmez olur.
Beklentilerle birlikte büyür iktidar itişmesi; geride kalanların hırstan boynu tutulur.
Hep bir öndekini geçme, onun gibi giyinme, son çıkan cep telefonu modelini alma, komşudan daha iyi yaşama tutkusu, mütemadi bir eksiklik duygusuna ve dolayısıyla mutsuzluğa sürükler orta ve yüksek gelirliyi...
Değişen teknoloji, tüketim kamçısı, çoluk çocuğun baskısı, bu mutsuzluğu daim kılar.
"Bir lokma-bir hırka" bahtiyarlığının yerini "bir taksit bir taksit daha" işgüzarlığı alır.
Tatminsizlik, mutsuzluğa bulanır.
* * *
Her ne kadar televizyon, gecekonduluların hizasını bozduysa da, toplumun alt katmanlarında, üst katmanların anlamakta zorlandığı bir şükretme hali gözleniyor hâlâ...
Gelen politikacılara ahlayıp vahlasalar da, "Bugünümüz dünümüzden iyi çok şükür" diye teselli buluyor, "ötekiler"in getireceği kıtlıktan korkuyor ve belediye işçiliğinden gelen imam hatipli Başbakan'a bakıp "Başımızda bizim gibiler var" diye gururlanıyorlar.
Kıt kanaat de geçinseler, tevekkülle berhudar oluyorlar.
Velhasılı mutlulukta da geri kaldık çok.... Mesuduz, ama hâlâ "bulgur-yoğurt" çizgisindeyiz.
Hizayı çok bozmadan, daha yukarıda hizalanabilmeliyiz.

Can Dündar – Milliyet Gazetesi 26.07.2007

Deniz Baykal yazımda belirttiklerimi doğruladı

2007-07-25T09:18:00.000+03:00

Deniz Baykal dün bir basın toplantısı yaptı ve sorulan bir soru üzerine benim yazımdaki iddialara cevap verdi.
Dikkatle dinledim: Baykal yazımdaki temel iddiaların hiçbirini reddetmedi, “Hayır böyle şeyler olmadı” demedi.
Ortada tanıklar olduğunu bildiği için böyle bir yola sapmadı.
Sadece, belki de unutkanlık eseri olarak; “Ancak iki ay dayanırlar!” dediğini kabul etmedi
Oysa bunu söylediğini, hatta bu konuda iddiaya girdiğini oradaki herkes biliyor. Tanıklar var ve sanırım bu tanıklardan bazıları gerekli açıklamaları yapar.
Burada önemli olan şey şudur:
Deniz Baykal, Tayyip Erdoğan’la Beylerbeyi’nde niçin gizlice buluşmak ihtiyacını hissetmiştir?
Bu toplantı basından ve seçmenden niçin gizlenmiştir?
Bu toplantıda ne konuşulmuş, ne kararlar alınmıştır?
Bundan sonra uyguladığı politikalarda ve Tayyip Erdoğan’ı koşulsuz olarak başbakan yapma mücadelesinde bu buluşmanın etkisi olmuş mudur?

***
Deniz Baykal, Tayyip Erdoğan’ı TBMM’ye taşıma mücadelesini “demokrasi anlayışının gereği” olarak verdiğini belirtiyor.
Bu konuda tereddüt yok.
Ben de aksini söylemiyorum. Ama dün de belirttiğim gibi; AKP ile yapılacak her türlü işbirliği için CHP’nin öne sürdüğü bir şart vardı: Dokunulmazlıkların kaldırılması.
Bir Anayasa değişikliğine ancak bu şart yerine geldikten sonra destek verileceği belirtilmişti.
Acaba ne oldu da Baykal aniden bu şarttan vazgeçti.
İşin ince noktası burada. Eğer CHP daha önce seçmene söz verdiği gibi, dokunulmazlıkların kalkmasında ısrar etse ve bu gerçekleşmeden Anayasa değişikliğine destek vermeseydi, Erdoğan dahil olmak üzere birçok siyasi için akçalı konulardaki yargılama süreci devam edecekti.
Bu da manzarayı tamamen değiştirebilirdi.

***
Ayrıca bu “demokrasiyi uygulama” aşkı, anti demokratik birçok zorlamayla yapıldı. Siirt’in Pervari ilçesi Doğan Köyü’nde 706 seçmenlik üç sandıkta, kurallara tam uyulmadığı gibi sudan bir bahaneyle seçim iptal edildi. CHP’ninki de dahil üç milletvekilliği düştü. Yerine yapılan seçimlerde CHP seçime asılmadı ve AKP üç milletvekilliği kazandı.

***
Baykal’ın hayatı, parti içi mücadelelerde geçti. Bülent Ecevit’ten Erdal İnönü’ye, Altan Öymen’den Hikmet Çetin’e, Fikret Ünlü’den Murat Karayalçın’a, Seyfi Oktay’dan Mehmet Moğultay’a kadar çok sayıda kişiyle mücadele etti ve hayatını, kişiliğini bu kavgalar biçimlendirdi.
Dolayısıyla, soldaki rakiplerini tasfiye edip tek başına kalmak onun en büyük arzusu haline geldi.
2002 seçimlerinde bu şansı yakaladığı zaman çok mutlu oldu ve Erdoğan’ın sağda, kendisinin “solda” tek lider olduğu iki partili bir Türkiye’nin keyfini yaşadı.
Çünkü onun esas rakipleri sağcılar değil solculardı.

***
Benim için çok değerli olan binlerce okur mesajının yüzde 99’u bu yazıdan dolayı kutluyor.
Ama yüzde 1 oranında “Bunu niye daha önce anlatmadınız?” sitemi de var.
Sevgili okurlarımı temin ederim ki; Baykal’la Erdoğan arasında gizli bir anlaşma bulunduğunu, buna dayanarak Erdoğan’ın başbakan yapıldığını bu köşede en az on kez yazdım; Abbas Güçlü’nün Genç Bakış programı gibi çeşitli programlarda anlattım.
Ama bu yazıların ve konuşmaların hiçbiri dünkü yazı kadar yankı yaratmadı.
Bu günlerde Baykal çok tartışıldığı için yazı gündeme denk düştü.
Ama şunu da söyleyeyim: CHP’den istifa etmiş olmama rağmen, bu yazıyı seçim öncesinde yayınlayamazdım. Eğer böyle bir şey yapsam, seçimden sonra çok suçlanır hatta yenilginin sebepleri arasında gösterilirdim.
İnsaf sahibi herkesin bu tutumumu haklı bulacağını biliyorum.

***
Sonuç üzücü: Biz seçim öncesi Deniz Baykal’a, CHP’nin Türkiye’yi Avrupa Birliği’ne taşıyacak, vizyon sahibi, reformları hayata geçiren, demokratik, ezilen kitlelere sahip çıkan, yoksulları refaha kavuşturacak sol ekonomi programı uygulayan, Avrupa tarzı modern bir sosyal demokrat parti olması gerektiğini anlatmaya çalışmıştık.
Bu düşüncelerimizi kabul etmiş görünüyordu ama seçimden sonra ne yazık ki birden dümen kırdı ve partiyi çok dar bir alana kilitledi.
Sonuç ortada.
Yaşam biçiminin tehlikeye girdiğini hisseden milyonlarca temiz insan oylarını “kerhen” de olsa bu partide birleştirdi ama işte bu kadar oldu.

Zülfü Livaneli 25.07.2007 Vatan Gazetesi

Deniz Bey, o fotoğrafı çıkarıp bakmanın zamanı geldi!

2007-07-24T12:07:00.000+03:00

Seçimler öncesi CHP’ye zarar vermemek için bildiğim birçok konuyu içime gömerek sustum,
bundan sonra da bu parti ve liderine ilişkin hiçbir şey yazmayacağım.

Çünkü bir faydası olacağına inanmıyorum.

Ama bu konudaki son yazımda size bir tanıklığımı aktarmak zorundayım.

Bunu bir borç olarak görüyorum:

***

Deniz Bey lütfen hatırlayın:

19 Aralık 2002 tarihinde karlı bir Ankara gününün akşamında Mehmet Sevigen’in evindeydik.

Ben Cumhurbaşkanı ile görüşmeden geliyordum.

Abdullah Gül Başbakandı, Tayyip Erdoğan’ın ise Meclis’e girme umudu kalmamıştı.

Cumhurbaşkanı Sezer bir gün önce, Tayyip Erdoğan’ın “milletvekili olmadan başbakan olma”
önerisini reddetmişti.

Türkiye’nin kaderi o akşam o evde değişti, çünkü siz “Tayyip Erdoğan başbakan olacak!” diye tutturdunuz.

Sizi “Çok tehlikeli bir oyun bu!” diye uyaran parti dışından önemli şahsiyetlere kızdınız, “Hayır!”

dediniz “İki ay dayanamaz. Göreceksiniz iki ay dayanamaz.”

Sizin bu iddianıza karşılık ben ne dedim: “Erdoğan herhangi bir kişi değil, bütün tarikatların

birleşerek Erbakan’ın yerine seçtiği siyasetçi; arkasında Amerika, Avrupa desteği de var.

Program Türkiye’yi ılımlı İslam cumhuriyeti yapma programı. Sizin dediğiniz gibi iki ayda

gitmeyecek; tam tersine, bu odada bulunan herkesin siyasi hayatını bitirecek.”

İki ay dayanamaz iddianızı, “görüşleri gereği IMF ile anlaşma yapmaz, ekonomiyi zora sokar ve dayanamazlar.” tezine oturttunuz.

Ama bunların hepsi bahaneydi çünkü siz iki partili rejimin işinize yaradığını anlamış ve seçim sonuçlarına sevinmiştiniz. Çünkü size ana muhalefet partisi lideri olmak ve soldaki rakiplerinizi

yok etmek yetiyordu. Bu iş birliğini daha sonra da sürdürdünüz.

O zaman ben sizin Tayyip Erdoğan’la seçim öncesinde Beylerbeyi’nde gizlice buluştuğunuzu

ve bir anlaşma yaptığınızı bilmiyordum.

Bu gecenin tanıkları var: Önder Sav, Eşref Erdem, Mehmet Sevigen, Bülent Tanla, Yaşar

Nuri Öztürk.

Belki bazıları sizden korkar ve tanıklık etmez ama bir kısmı da bu sözlerin doğru olduğunu

açıklar. Yani tanıklar var. Ötekiler de söylemese bile içten içe bunun doğru olduğunu bilir.

Siz de bilirsiniz.

Tartışmanın sonunda dediniz ki: “Bu gece birbirimizin fotoğrafını çektik. İki ay sonra çıkarıp

bakalım. Ama rotuş yapmadan. Hangimiz haklı çıkmışız?”

Şimdi, 2007 seçimlerinin ardından o fotoğrafı cebinizden çıkarıp bakın Deniz Bey.

Ve düşünün; Meclis grubunda “Erdoğan’ı başbakan yapıyor diyorlar. Evet yapıyorum.

Var mı itirazı olan!” diye bas bas bağırmanıza değdi mi?

Erdoğan’la Beylerbeyi’nde gizlice buluşmaya ve size oy veren milyonları hiçe sayarak

gizli anlaşmalar yapmanıza değdi mi? (Deniz Bey, biliyorsunuz ki bu gizli buluşmanın

da tanığı var.)

Başbakan olmak, elbette Erdoğan’ın demokratik hakkıdır. Ama bunun için olağanüstü

çaba harcamak CHP’nin birinci görevi değildir. Üstelik dokunulmazlık kaldırılmadan.

Bir milletvekilinin mazbatasını iptal ettirip, Anayasa’yı değiştirip, grubu baskı altına alıp,

Siirt seçimlerini es geçip Erdoğan’ı meclise sokmak ve dokunulmazlık zırhına kavuşturmak için verdiğiniz canhıraş çabanın yüzde birini partiniz için verseydiniz sonuç bambaşka olurdu.

Size o gün söylediğim gibi, Türkiye’nin kaderini değiştirdiniz.

Deniz Bey; sözlerimde en ufak bir çarpıtma varsa çıkıp söyleyin. “Öyle değildi. Böyle

konuşmadık.” deyin.

Genel Sekreterinizin ve en yakınlarınızın tanık olduğu bu konuşmayı inkâr edin.

Ya da başınızı önünüze eğin ve tarihin hakkınızda vereceği yargıyı düşünün.

Deniz Bey; çok ağır şeyler yazdığımın farkındayım. O akşamki tartışmaya kadar bir

dostluğumuz vardı, bunları yazmak istemezdim.

Ama hem duruma doğru teşhis koyamamanız, hem de aşırı derecede inatçı olma huyunuz

yüzünden hepimizi tehlikeye attınız.

Tayyip Erdoğan’ın yüzde 34 oyla meclisin üçte ikisini ele geçirmesinin manivelası oldunuz.

Daha önce Refah Partisi’nin belediyeleri ele geçirmesi de sizin oyları bölmeniz sayesinde gerçekleşmişti..

Tayyip Erdoğan’ların ve yine çok yakın dostunuz olan Melih Gökçek’lerin en büyük şansı

sizdiniz.

CHP’nin ise en büyük şanssızlığı oldunuz.

Bu ülkenin sola şiddetle ihtiyaç duyduğu bir dönemde, bütün uyarılarımıza rağmen partiyi sağa çekmekte, Kürtlerden, Alevilerden, solculardan ayırmakta ısrarlı oldunuz.

Erdal İnönü, Hikmet Çetin, Murat Karayalçın, Fikri Sağlar, Ercan Karakaş, Mehmet

Moğultay, Seyfi Oktay, Celal Doğan ve daha birçok sosyal demokratla el ele tutuşup

halkın karşısına çıkmanız gerekirken; eski MHP’lileri, eski ANAP’lıları, idamla yargılanmış

sağcı militanları parti vitrinine çıkarmakta ısrar ettiniz.

Size defalarca “Bir şeyin aslı varken kopyasına kimse bakmaz!” dememize rağmen, sol

politikaları değil, MHP çizgisini tercih ettiniz.

Sağcıları ve sekreterinizi Meclis’e sokarken, İsmet Paşa’nın Avrupa Konseyi’nde komisyon

başkanı olma başarısını gösteren torunu Gülsün Bilgehan’ı Meclis dışında bıraktınız.

İnanın ki bunları yazarken samimi olarak üzülüyorum. Keşke haklı çıkmasaydım, keşke

sizin tahminleriniz doğrulansaydı diyorum ama durum ortada.

Yazık oldu Deniz Bey, hem size, hem partinize, hem de size inanan temiz yürekli sosyal

demokratlara.

Artık bundan sonra istifa etseniz de bir etmeseniz de.

Bad-el harab-ül Basra!

Zülfü Livaneli - Vatan Gazetesi 24.07.2007

Suçlu Bulundu!

2007-07-23T22:40:00.000+03:00

Evet, seçimlerde CHP'nin aldığı yenilginin, AKP'ninse başarısının müsebbibi bulundu sayın okurlar: Yırtık Sayfalar ismindeki blogu ile yazılar yazan, ancak bu yaz aramızdan kaybolup, ABD'nin bir ucunda para kazanma savaşı veren sevgili yazar dostumuz Pınar Hanım'mış sorumlu!
Biliyorum, şok edici ancak ne yaparsınız! Şimdi herkes onun peşindeymiş:

Deniz Baykal, Rodos'a yüzüşü sırasında yanında onu görmek istiyormuş; malum sorumluluk paylaşımı.
Sayın Başbakan da oy kullanmadığı için, yırtık sayfalarında kendisi eleştirip yermediği için müteşekkir imiş, en yakın zamanda kapısına kömür kamyonu dayatacakmış.
Devlet Bahçeli de, manyak milliyetçiliğine kurban gidecek halkı uyarmadığı için kendisini tebrik etmek isteyenler kuyruğunda yerini ayırtmış -kendi yerinde ülkücü dostlarımız varmış sırada. Aman dikkat, hepsi Polat Alemdar zannetmektelermiş kendilerini!
Mehmet Ağar ise, sesi kısık bir şekilde de olsa konuşmak için telefon ediyormuş sürekli: ancak bizim Pınar Hanım cevap vermeye çekindiği için açmamış, her seferinde suratına kapatınca adamın sinirleri alt-üst.. Ağlamış ve "İstifa ediyorum ulan o zaman!" deyip bırakmış görevi.
Cem Uzan'sa, İbrahim Tatlıses'e şarkı bestelemesini emretmiş: gelecek seçimlerde oyunu alabilmek için adamcağız yine erkenden başladı çalışmalara. Bu arada bir söylentiye göre, Başbakan'la Hakan Uzan'ın arasını bulması içinde yoğun bir mesaj trafiği varmış ama bizim Pınar Hanım yüz vermez!
Bülent Arınç da, Pınar Hanım'ı arayıp, sesini kestiği için tebrik etmek istemiş ama duyduğumuz haberler hiç hoş değil! Ayıp Pınar Hanım: her ne kadar gerici de olsa, örümcek kafalı da olsa, kendileri bir eski Meclis Başkanı'mızdır! Yakıştıramadık.
Mesut Yılmaz da kutlamalar sırasında tam havaya ateş edecekken Pınar Hanım aklına gelmiş, silah gerisin geri bele! İşte biz böyle liderler istiyoruz.
Ayrıca Mustafa Sarıgül de oyunu kullanmayan Pınar Hanım'a davette bulunacakmış: "Gelin, sosyal demokratların sesi olalım Pınar Hanım!" diye innetecekmiş ortalığı... Ne demokrat olur ya Pınar Hanım'dan!
Baskın Oran, evine kapanmış, "Ah o benim öğrencim olacaktı..!" ile başlayan cümleler kuruyormuş. Hiç yakıştıramadık hocam.

Bakalım siz gelince ne yapacaksınız Pınar Hanım! Sizin yüzünüzden, ABD ve Koray sevdanızdan memleket İran oluyor! Bir oy kullanmadınız diye değil: hiçbir şey yazıp okuyanlarınızı, bizi aydınlatmadığınız için. Esefle kınıyoruz... Böyle de olmaz ki canım..! Ben burada blog tarihimin yazı rekorlarını kırıyorum, siz bir naçizane yorumunuzla katılmıyor, fikir vermiyor, aydınlığınızı paylaşmıyorsunuz. Utandık, üzüldük, kapandık. Anamızı alıp gidiyoruz ülkeden, siz takmayın. Bari yanınızda yer tutun da biz de kaçıp gelelim 'Ana'mızla! Yoksa birileri bu sefer dillerini daha da fazla uzatacak, ellerden kazalar çıkar olacak.

'Partinin tadı kaçtı' Pınar Hanım! Döndüğünüzde, ülkeniz sizi yeni çehresi, İran modelli İslam Cumhuriyeti ile karşılarsa şaşırmayınız! Gene de öpücükler, iyi tatiller, iyi işler. Bol bol bahşiş vere Allah! Enişteye selamlar...

m.b. 23.07.2007

Kısa Bir Aradan Sonra

2007-07-23T13:38:00.000+03:00

"Halklar hak ettikleri gibi yönetilirler."
Winston Chuchill

Efendim, hafta sonu hepimizin malumu, güzelce parmaklarımız boyandı, vatanadaşlığımızın gereklerinden birini yerine getirdik. Dikkat çeke çeke bir taraflarımızı yırttığımız talihsiz olay galiba gerçekleşti(ilk tahminlerimiz bu yönde). Artık gerisi 'Allah kerim'...
Sözlükte bile iktidarı ele geçirmeye başlayan topluluğun güzel birliği ve etkilemeleri ile Türk solu, Türk ulusalıcılığı, Türk merkez sağı ve biraz da Türk milliyetçileri çok şey öğrenmelidir: AKP, annelerimizi götürmemiz için -daha çooook- emir verir; kabadayı Başbakanımız yurt içine esip yağar, taş taş üstüne bırakmaz, diktatör gibi hareket eder, ama dışarıda kedi gibi süklüm püklümlüğüne devam eder. Bush abisi Kuzey Irak'taki teröristlere Humvee'lerle silah taşır, bizim kıçımın kabadayısı susar gene!
Halkımız hak ettiğini biliyor demek ki, istediğini yaptı.
Gene de elimize kolumuza sağlık: Belki birisi Rodos yolunda Poseidon'a yem olur, birisi attığı urganla boğulur, birisi de devam edeceğini sandığı yolunda tökezler.
Hayırlısı olsun!

m.b. 23.07.2007
Not: Mücadele asıl şimdi başlıyor! (Ben gene de annemi alıp gitsem mi? Malum..!)

Sandıktaki Canavarlar

2007-07-17T13:58:00.000+03:00

Efendim, bildiğiniz gibi bu hafta sonu, Pazar sabahı itibariyle oylarımızı iyi olduğunu düşündüğümüz, politikalarını beğendiğimiz partilere veya kişilere atacağız. Sonrasında da sabaha karşı kimin ipi göğüslediğini, kimlerin Türkiye'nin Meclisi'nde yer bulduğunu, milletin sesi olma hakkını kimlerin kazandığını öğreneceğiz.
Fakat anlaşılan, alışıla gelinen o ki, bu meclise girip, halkı temsil etme hakkı kazanacaklar da, halkı sömürmekten başka bir iş yapmayacaklar! Sağcısı-solcusu, mecliste kaldığı sürece 'voliyi vurmak' dışında bir şey düşünür mü... sanmam! O meclisteki çok çok küçük bir onurlu, şerefli veya aptal azınlığın dışında herkesin amacı ülkeyi peşkeş çekmek; cebini doldurmak; 'Milletvekili dokunulmazlığı' zırhını kullanarak, her pisliği yapıp üstüne hiçbir şeyin sıçramamasını sağlayacaklar büyük bir ihtimalle. Bunu söylemek için de, kahin olmaya falan gerek yok: herkesin gördüğü şeyi anlatmakla elime bir şey geçmez belki. Fakat gene de kulaklara su kaçırmaya çalışmanın, okyanusta kıyıya bir tane daha kulaç atmanın bile bir faydası vardır!
Bu yüzden demek isterim ki: sizi yönetenlerin, sizler tarafından bu göreve atandığını; tek söz sahibinin siz olduğunuzu; onlara görev verildiği gibi görevin alınabildiğini de unutmayalım! Ne bir Bakan, 'Hızlı Tren' yapıyorum diye, insanları denek gibi kullanabilsin ve sonrasında da hiçbir şey onun yüzünden olmamış gibi pişkin pişkin yerinde kalabilsin; ne de yıllardır bir partinin başına geçip, onu sonsuza kadar yöneteceğini zanneden zihniyet devam etsin! Veya, Meclis'i kabadayılıklarına, aşiret ağalıklarına, teröristliklerine, şeriatçılıklarına, din istismarcılıklarına, emek-inanç sömürücülüklerine, milliyetçilik adına katilliklerine ve bilumum niteliklerine son vermeliyiz!
Politik olsak da olmasak da, gücün sadece bizde olduğunu unutmayalım!

m.b. 17.07.2007

Az Önce Bir Adam...

2007-07-13T12:17:00.000+03:00

Bir insanın iş sahibi olabilmek için neredeyse yalvarmasına sahne oldu az önce ofis. İnanılmaz, korkunç ve acı vericiydi. Sanırım biraz fazlaca insanî davranıyorum, ya da tecrübesizlikten... Karşısında İnsan Kaynakları Uzmanımız o kadar serin kanlıydı ki; sanki her gün olup da, umurunda değilmiş edasında bir tavırla, adamcağızın tüm hayallerini yıktı.
55 yaşında bir adam, sadece para kazanmak için iki büklüm olup durdu: ne gurur, ne onur, ne diklik... ellerini midesi üzerinde kavuşturmuş, iki de bir eğilip uzmanın iyi bir şey demesini bekledi: ama yaşının büyüklüğü ve işin gerektirdiği profesyonel bilgiye sahip olmaması yüzünden kabul edilmedi! Gereken profesyonel bilgi ne biliyor musunuz? Bu bilgilerin hangi iş için ve ne kadar maaşa olduğunu duyunca şaşıracaksınız. Çünkü adam sadece yıkama yapmak için başvuruyordu! Satılacak ikinci el arabaların iç-dış temizliği için bilmesi gereken şeyler vardı: örneğin kullanılan kimyasallar nelerdir, pasta-cila nasıl yapılır, vs. Bir de, günde ortalama 10 saat ayakta duracaktı.
55 yaşında bir adam, biraz önce önümde para kazanmak için yalvarıyordu! Asgari ücret için! Evet, ilkokul mezunu olması belki bir eksiklik; evet, belki taksicilikle kariyer yapmış olması bir dezavantaj; ama adam sadece yıkama yapmak istiyordu ve kabul edilmedi! Belki evde karısı hastaydı, çünkü adam "Benim işe ihtiyacım var, ne olursa da yaparım!" diye girdi ofise. Bir erkek, bir insan sanırım sadece bir yıkamacılık için bu kadar yalvarmazdı ihtiyacı olmasa. Ama adam yalvardı ve kabul edilmedi.
Ah ülkem; daha kendi evlatlarına bakamıyorsun, bir de gidip elin Afrikalısını-Arabını-Pakisini doyurayım diye koşturuyorsun! Sen önce kendi Sosyal Güvenlik Sistemi'ni düzenlesen de sonra uğraşsan Dünya'nın ferahı için? Hiç istemesem de, belki bu biraz düzelir diye AB'ye destek verecek noktadayım sanırım...
Saçları ağarmış bir adam, gözlerinin altı torba torba olmuş bir adam biraz önce yalvardı iş sahibi olabilmek için, fakat..!

m.b. 13.07.2007

"People should not be afraid of their governments. Governments should be afraid of their people!"

2007-07-07T13:55:00.000+03:00

Kahramanlar vardır: düzeni, alışılmış olanın rahatlığını ve tabii sömürüyü noktalamak için; sonunda da kendi inandıkları düzeni, yaşam tarzını oturmak için çalışırlar. Özgürlük-demokrasi-barış-bağımsızlık eğer sizler için bir anlam taşımıyor ve olduğunuz halden memnunsanız sözlerim size değil. Sizler 'otsal' hayatlarınıza ve kör gözlerinizle görmeye devam ediniz. Ama eğer yapılanları biliyor; hükümettekilerin hatalarını benim gördüğüm gibi görüyor; devletlerin katliamlarına, savaşlarına sessiz kalmak istemiyor; yanlışlara karşı benim durduğum gibi duruyorsanız, sizedir bu laflarım...

Alan Moore'un ünlü çizgi-romanı V for Vendetta'da da anlatıldığı gibi, totaliter rejimlerden, baskıcılıktan, egemen sınıfların diğerlerini ezmesinden-yok etmesinden, farklılığın düşmanlık olarak algılanmasından dem vurmak istedim, hele hele ülkemiz için önemli bir kavşak gelmek üzereyken, vatandaşlarımızın önüne...

Bu dünya üzerinde yaşamanın yolu, asla bizlere okullarda öğretilen; televizyon ekranlarından empoze edilen; bangır bangır bağırtılıp, her köşe başında gözümüzün içine sokulan 'örnek' hayatlar değildir. Hür iradelere sahip, kitlesel bir güç olduğumuzu ve bizim sayemizde hükümetlerin-yöneticilerin bir yere geldiğini unutmayalım. Onları aslında sadece sistemi sürdürmeleri, kitleselliğimizin koruyucusu olmaları için seçtiğimizi; insanları kırıp geçirmek-korkutmak için seçmediğimizi unutmayalım! Onlar sadece biz arkalarında oldukça, destek verdikçe yaşayabilirler. Bizim, yani toplumun desteği olmadan hükümetler birer hiçtir.

Bunu hükümetler de çok ama çok iyi bilirler. Bu yüzden göreve gelir gelmez halkı dolandıranlar, seçim vakti yaklaşınca en şirin, tadına doyulmaz hallerini takınıp, kendilerini en güzel ambalajlarla sunarlar seçmen önüne... Unutmayı bilirsek, bu güzel paketi alır, başımızın üstünde dolaştırırız. Ama eğer yapılanı unutmaz, gücü verdiğimiz gibi almayı bilirsek, o içi boş iğrenç pakete tekmeyi atar, kendi kendimizin sözünü dinlemiş oluruz. Tabii ki, teşbihte hata olmaz: kimseye çizgi-roman veya filmdeki gibi bir şey demiyorum! "Gidin, anarşist eylemlerle bu saçma düzeni yıkın!" demek değil benim yukarıda bahsettiklerim. Evet, devrimler kanlı olurlar genelde; ama ancak toplumun tamamen sahip çıkmadığı devrimlerdir bunlar. Herkesin istediği şeyi almak için illa kan dökmeye gerek yoktur.

Unutmayalım ki, bu ülkenin kimsenin veliliğine, gözetimine, kontrolüne ihtiyacı yoktur! Türkiye büyük-güçlü-yenilmez bir ülkedir demiyorum. Ama bizlerin ve geleceğimizin üzerinde bizden başka kimsenin söz hakkı olamaz! Bu nedenle, hesaplaşmamız gerekenlerle hesaplaşalım; değiştirmemiz gereki değiştirelim. Bunu da hiç bir kuruma-kuruluşa-kişiye bağlayıp, yine aynı şeyleri yaşamayalım. Birlik ancak fikirlerin ortaklığı ile olur. Fikirler bir şey hissedemez, sokağa çıkıp avaz avaz bağırmaz, hükümetlere darbeler yapıp onları görevden indiremez. Fikirler, insanlar kullansın diye birer perspektif sunar: bizler bu perspektifleri kullanarak bizleri sömürenleri durdurabiliriz. Ülkeyi peşkeş çeken hükümetleri; din üzerinden politika yapıp halkı birbirine düşürenleri durdurmamız şart!

Siz siz olun, elinizdeki gücü unutup, kendinizi bir hiçmiş gibi konumlandırmayın kafalarınızda...

The Future Is Ours!

m.b. 7.7.07

Kulede Cinayet

2007-05-13T03:05:00.000+03:00

Şu soğuk, kasvetli ve arkası hiç kesilmek bilmez yağmurlu havası İngiltere’nin canımı o kadar sıkıyordu ki! Devamlı karargahta tıkılıp kalmak, geceleri ayaza dönen havada nöbet tutup el ve ayaklarımın soğuktan acıyla sızlaması, bir de ev özlemi… asker arkadaşlarımla ne kadar Amerika’daki hayatlarımıza yakın bir yaşam sürdürmeye çalışsak da, ailemden, küçük çiftçi kasabamdan ve oradaki dostlarımdan uzakta olmak canımı yakıyordu. Tek avuntuyu amcamın üç ay önceki ziyaretinde getirdiği yeni fotoğraf makinemde buluyordum. Çocukluğumdan beri, hep bir özlem olarak kalmıştı fotoğraf çekebilmek içimde. Ancak bir çiftçi ailenin, dördüncü ve son oğlu olarak, hem maddi durumumuz buna izin vermemişti hem de ailemin benden beklentileri daha büyüktü. Ben okuyacak ve büyük bir asker olacaktım. Ağabeylerimin hayta halleri ve okuldan soğuk olmaları, babamın son umudu olan bana daha fazla özenmesi, ama bu arada eğitimim haricinde hiçbir şeye izin vermeyen despot bir yönetime sevk etmişti. Ama şimdi, bu yalnızlığımda o kadar iyi bir dost olacaktı ki bana bu makine. Her ne kadar gürültülü ve eski bir model olsa da, filminin her sarılışında bana hep bir şeyler söylemeye çalıştığını düşündürmüştü.
Amcam bu armağanı getirdiğinde, karargahımıza çok yakın bir kasabada gençliğinin bir dönemini geçirmiş olduğunu anlatmış olduğunu hatırlattım ona. Gidip gitmeyeceğini de sordum: bu kadar zaman sonra, acaba o günlerin anılarını gözleriyle görecek mi diye merak etmiştim. Amcam, orayı görmeyi çok istediğini söyledi yarım ağızla. Ama zamanı olmadığını, işleri olduğunu ve onları halleder halletmez, Amerika’ya geri döneceğini, o kasaba ziyaretinin de artık başka bir zaman gerçekleşeceğini söyledi. O Aralık günü, amcamın bana getirdiği armağanıyla bir armağan vermeyi kafama koydum. En yakın zamanda izin alıp, o kasabaya gidecek ve fotoğraflarla amcamı o kasabanın anılarına sokacaktım. Ve bunu üç ay sonra, soğuk Mart ayının bir Salı günü yapmak üzere yola koyuldum. Karargahın bulunduğu kasabadan trene binip, amcamın kasabasına gidecektim. Birbirine benzer İngiliz köy ve kasabalarının arasından geçip, sonunda kepir küpür yollu bu kasabaya öğle saatlerinde vardım. Yaklaşık iki yıldır İngiltere’de olmama rağmen kendimi hala bir turist gibi hissediyordum. Bunda boynumdaki fotoğraf makinesinin katkısı olsa da, karşıma çıkan her insanın suratındaki o soğuk bakışlar neden olmuştu. Ben aldırış etmeden, oyuncağımla beraber kasaba sokaklarını gezdim ve fotoğraf makinemin deklanşörüne arka arkaya basmaya başladım. Meydandaki kiliseye ve kulesini tekrar gördüğümde, kasabanın kuşbakışı bir fotoğrafını çekmeye karar verdim. Dolaşmaktan yorgun düşen, koşmaya, talimlere alışık bacaklarıma son bir kuvvetle yüklenip, bu köhne kilisenin tahta merdivenli kulesine tırmanmaya başladım. Yukarıda beni kötü bir şeylerin beklediğini hiç düşünmeden, sakin sakin fotoğraf makineme yeni bir şerit film takıyordum, tırmanmayı sürdürürken bir yandan. Biraz sonra yukarıdan gelen ayak sesleri üzerine elimi çabuk tutup, bir başkasının bu kulede ne yaptığını merak ettim. Acaba bir başka turist de benim gibi bu kasabayı gezmeye mi gelmişti?
Rüzgarın tüm gücünün , ahşap kulenin içine girmesiyle oluşan korkutucu ses ve yukarıdan gelen ayak sesleri, biraz da germekteydi beni. Alfred Hitchcock filmlerinden çıkmış bir sahneyi andırıyordu mekan ve durum. Belki askerliğin verdiği cesaret ve görev bilinci yüzünden, hiçbir korkuya mahal vermeden hemen yukarıdakinin kim olduğunu anlamam gerektiği düşüncesiyle kulenin tepesine vardım. Şık giyimli, elmacık kemikleri diğer tüm vatandaşlarında olduğu gibi al al olan genç adamı görünce içim biraz rahatlar gibi olmuştu. Ancak bu gencin ayak seslerinin, aslında kuleden atlamak üzere atıldığını fark ettim hemen ve sakin hareketlerle adamın beni görebileceği bir yere doğru ilerledim. Beni fark edince durdu. Şişman bir patates çuvalını andıran, nefes alış verişinde beni bile titreten bir hırıltı çıkaran ve bu nefeslerinin göğsünde acılara neden olduğu yüzüne yansıyan bu adam yüzünü hafifçe bana çevirip baktı boş bir ifadeyle. Kendini bir açıklama yapmak zorunda hissetmiş olmalıydı ki, bir iki anlamsız cümle kurdu ağzının içinde. Ben söylediklerini anlayamamış olsam da, acı çektiği ve bana başta gülünç gelmiş ola şişmanlığından ötürü duyduğu rahatsızlığı, benim de huzursuz olmama neden oluyordu. Acaba sarhoş mu diye düşünerek ona birkaç soru sormaya başladım. Malum, bu İngilizler içmekten daha güzel bir şey yapamazlar.
Yavaşça, hareket ettiğimi fark edemeden yanına yaklaştım bu şişkonun. Kendince hala mırıldanmakta, sorularıma tam ve açık cevaplar vermekten kaçınıyordu sanki. Kulenin balkonundaki, oldukça eski ve bu genç adamın ağırlığını taşımayacağını anladığım korkuluklardan aşağıya bakmak için çok tehlikeli bir yerde durmaktaydı. Bu mesafenin kısalığı beni ürkütmeye başlamıştı. Bu genç İngiliz’in niyetini aşağı yukarı tahmin ediyordum ama artık apaçık ortaya çıkıyordu. Gene de telaşa kapılmadan ve onu da korkutmadan, belki tehlikeyi fark edememiştir diye ceketinden sakince fakat sıkı bir şekilde kavradım onu. Daha fazla ileriye gitmese iyi olacağını da söylemeyi eksik etmedim. Genç adam, bu sözlerim üzerine hafifçe geriye düşer gibi bir hareket yaptı ve o anda, ilk kez suratını tam manasıyla görebildim: Suratı devamlı olarak tiklerle sarsılıyor, sanki arka arkaya depremler yaşayan bir toprak parçasını andırıyordu. Bu beni daha da rahatsız etti. Bir şeyler tersti.
Bir anda, ne kadar şık giyinmiş olsa da, bir köylü kabalığını koruyan adam bağırmaya, bana aşağı inmemi emretmeye başladı. Onun işine karışmamamı, kendi işime dönmemi tavsiye etti. Ben ona yardıma çabalarken, onun bana bu denli bağırması biraz yüreğimi kırdı ve kulenin balkonunda çıkıp, içeri, merdiven sahanlığına girdim. ‘Ne hali varsa görsün’ diye düşünmeye başlamıştım artık. Sonra kırgınlığın zamanı olmadığını hatırladım: sonuçta adam kendini öldürmek istiyor olabilirdi. Benim görevim, her ne kadar düşmanlarla savaşmaksa, bir o kadar da insanları korumaktı. Adama doğru döndüm ve fotoğraf çekmeyi bitirene kadar ayrılamayacağımı, bunun için müsaade istemeyeceğimi de açıkça belirttim. Bakışlarını tekrar benden tarafa çeviren bu şişko domuz, eğer intiharının sorumlusu sayılmak istemiyorsam, burada çok da vakit geçirmemem gerektiğini haykırdı bir anda suratıma.
Bir anda olduğum yerde hiçbir şey yapamadan, öylece kasılıp kaldım. Suratın her yanı birbirinden bağımsız eden bu şişko et torbası, az önce adeta çemkirmişti suratıma. Sonra benim söylediklerimi tekrarlamaya başladı, alaycı bir ses tonuyla. Ve neden bu kulenin tepesinde olduğunu söyledi tekrar ve açıkça. Adamın şişman haliydi onu bu kulenin tepesine, balkon korkuluklarının dibine kadar getiren.
Bense bu anda kafamı toplamaya, kızgınlığımı bastırıp onun bu kötü ruhsal haline bir yardım edebilmek için sözler bulmaya çabalıyordum. Şişmanlığından bıkmış olduğu, bezmiş gözlerinin içlerinden belliydi. Onu ikna edip, aşağı inmesini sağlamalıydım ve bunun için ona elle tutulur şeyler söylemem gerekiyordu. Kilo verebilmesi sonucunda belki de ölümün gereksizliğinden bahsettim. “Amerika’da bilim çok daha hızlı ilerliyor; bizim bilginler mutlaka ilaçlar bulmuştur ve bu problemi çözebiliriz” diye onu kandırmaya çalıştım. Fakat adam anlaşılan her yolu denemişliğin verdiği yorgunlukla sözlerime cevap bile vermedi. Sadece kısa ve ciddi bir gülüşle, benim onu kandırmaya çalıştığımı bildiğini anlattı bana. Bu yardım çabalarımı, ilk baştaki alaycılığımın bir devamı sayarak, intiharı ciddi anlamda bir cinayet süsüne uydurmak fikriyle dolmuş olmalıydı aklı. En azından iki de bir bana dönüp bakan pis sırıtışlı suratından bunu anlayabiliyordum. Ama sonra acıdı bana ki, tekrar kuleden inmemi tavsiye etti. Son söylediklerimde gerçekçi olsam da, demek ki inandıramamıştım artık onu kendime. Son bir ricada bulundu: ‘Bırak da şurada son anlarımı yalnız başıma geçireyim.’
Bense, elimden geldiğince işimi uzatmaya, fotoğraf çekimlerimi film bitene kadar sürdürmeye kararlıydım. Çünkü eğer ben gidersem, bu adam kendini aşağı atmaktan bir an geri çekileceğe benzemiyor. Bunun için de, suratıma bir anlamsız ifade vermeye çalışarak, birkaç fotoğraf çekmem gerektiğini ve bunları çekmeden gitmeyeceğimi söyleyip, sanki ona aldırmıyormuşum edasıyla, fotoğraf makinemi kurcalamaya devam ettim. Zaten takmış olduğum filmi acaba değiştirdim mi diye küçük çantamda film aramaları yaptım, bir şeyi unutmuş gibi oyunlar oynadım… Bu andaysa şişman İngiliz genci korkuluklara tutunmuş, vücudunuysa ileri vererek uzaklara bir yere gözünü dikmişti. Beni beklediği belliydi ama o bir daha üstelemedikçe ayrılmamaya karar vermiştim. Yoksa bir ölüme seyirci kalmış olacaktım.
Ben fotoğraf çekmeye daha yeni başlamıştım ki, adam kendini geri çekip, bana acele etmem için seslendi. Bense, o anda ellerime hakim olamadan devamlı olarak makinenin kapağıyla oynamakta, birine ses duyurmanın, yardım çağırabilmenin yollarını aramaktaydım. Eğer bu adamı durdurmaya tek başıma kalkışırsam, hiçbir şansım yoktu. Adamın cüssesi, hele de böyle bir durumda beni bile zorlardı. Kulenin etrafında turlar atıyor, birisinin gelip de bu intiharı durdurmama yardım etmesini beklemekten başka çarem yoktu çünkü aşağıya haber veremiyordum. Bağırsam, adam korkacak ve atlayacaktı. Aşağı inip haber verecek olsam, gene aynı… keşke bir not yazıp aşağıya atabilsem diye düşünürken, anı defterim aklıma geldi. Hemen adamın arkasını dönmesiyle, anı defterimden bir sayfaya not yazdım. Bunu düşündüğüm gibi, fotoğraf makinemle aşağıya sarkıtacaktım ki, birisi bu notu görecek ve yardıma gelecekti. Bu intiharı durdurmayı artık kendime görev edinmiştim ve durdurmadan, intiharı engellemeden bu kuleden ayrılmayacağıma dair söz vermiştim kendime.
Makineyi kapaklı kutusundan ayırdım ve sanki makine hala kapağın içindeymiş gibi kapatıp, adama fotoğrafları çektiğimi, amcamın bu fotoğrafları görünce çok sevineceğini çünkü gençliğinde onun da burada yaşadığını söyledim. Gitmeye hazır olduğum da her halimden belliydi artık. Ancak ben yeniden aynı konuya dönmeye kararlıydım: “Benim gidişim, sizin atlamanız ve intiharınız anlamına gelmiyor tabii, değil mi?” Şişman genç, artık biraz daha sakin tavırlar ve bir o kadar yumuşak bir sesle konuşmaktaydı ama kararının değişmediği açıktı. ‘Peki ama şimdi ne yapacağım’ diye düşünürken, makineyle beraber uzattığım notun birisi tarafından alınıp da yardım için birinin gelip gelmediğinden emin olamıyordum. Bu genci kulede yalnız bırakmak da, hala çok büyük bir tehlikeydi. Ona tekrar düşünmesini sağlamak için bir kahve içmeyi teklif ettim. Keşke çay deseydim; bu İngilizler kahve değil, çay severlerdi. O zaman geri çevirmeden gelirdi belki. Ama kahve içme teklifimi nazikçe geri çevirdiği için, şimdi elimde onu durdurabilme şansı da kalmamıştı. Bu bahaneyle birkaç dakika daha kazanmıştım; acaba notu alan birisi olmuş muydu?
O anda ben yardım gelmesi için içimden dualar ederken, adamın gözleri makinemin içi boş kapaklı kutusuna odaklanmıştı. Ben fark ettiğimdeyse, artık çok geçti. Genç adam “Kameranıza ne oldu?” diye sormuştu bile. Kutunun kapağını açarken bundan sonra ne yapmam gerektiğini düşünüp duruyordum. Makineyi notla beraber aşağı uzatıp, adam arkasına dönmeden işimi bitirebilmek için acele etmiştim ve kapağı kötü kapatmıştım. O anda, çabucak şaşkın rolüne girdim ve kaybolmuş olabileceğini söyledim. Hemen kulenin balkonunda bir yere düşürmüşüm gibi aramaya başladım.
Ancak şişman İngiliz durumdan kuşkulanmıştır. Zor ve büyük çabalar sonucu sakinleştirdiğim genç adam tekrar telaşlandı; yüzü tekrar seğirmeye, sesinin tonu sertleşmeye ve yükselmeye başladı. Balkonun görebildiği tüm korkuluklarını gözleriyle taradı, sonra kapıya doğru hızlıca yönelip, merdivenlere doğru kulak kabarttı, gelen giden var mı diye kontrol etti. Olmadığını anlayınca, tekrar korkuluklar yanındaki yerine döndü. Bense bu arada, fotoğraf makinesini arama yalanından vazgeçmiş, onu tekrar sakinleştirmeye çabalıyordum. Yeniden ceketinin kuyruğundan onu kavradım ve şiddetle geri çekmeyi denedim. Tüm ağırlığımı geriye vererek, gücümün sonuna kadar onun düşmemesi için tutuyordum. O ise, tüm ağırlığını bırakmış, ellerimden kurtulup düşmek için uğraşıyordu. Neyse ki kiloları, onun geri dönüp ceketini tutan elime ulaşmasını engelliyordu. Ancak ağırlık giderek artmaktaydı. Tüm gücümle asılmama rağmen, yavaş yavaş elimden kayıyordu ceket. Ve ceketle beraber ben de, korkuluklara doğru kaymaktaydım.

m.b. - 29.04.2007

Fotoğraftaki Sevgili

2007-04-17T01:21:00.000+03:00

Parmağım tetiğe o kadar kolay basıverdi ki az önce. Hiç çekinmeden, hiç korku duymadan, karşımdakinin insan olduğunu bile düşünmeden, yapmaya alışık olduğum bir işi tekrarlıyormuşçasına, öldürdüm kalleş herifi. Üzülmek mi? Niye ki… bana söz vermişti o. Vuracaktı patronumu. Sözleşmiştik, yapacaktı. Ona güvenmiştim. Şimdi yalancı bir sülüğü yok ettiğimden ötürü niye üzülecekmişim? Boşuna oksijenimizi tüketen bir korkağı yok ettim. Peki ben nasıl bu hale geldim? Daha dün, evimde sakin sakin oturan ben; arkadaşlarına davet verip, patronumun öldürüleceği gün eğlenen ama içimde devamlı bir korkuyla yaşayan ben; karıncayı bile inciteceğinden korkan; kimseye yaklaşamayan; yaklaşanlardansa korkup kabuğuna çekilen ben şimdi nasıl oldu da böyle kusursuz, korkusuz bir katil gibi davranabiliyorum?

Biraz önce bir adam öldürdüm ve bende en ufak bir tereddüt yoktu. Gözlerim kinle, nefretle dolu; sadece avına odaklanmış bir avcı gibi bakıyordum ona. Hiçbir yaşam belirtisi göstermeden, öylece uzanmış, yatıyor şimdiyse yerde. Gözleri, karanlık gökyüzünde sanki bir kurtarıcı ararken, bir daha asla bulamayacağını anlamış gibi hüzünlü bakıyor. Alçak herif! Güya söz vermişti. Yok sana kurtarıcı falan. İşte senin hak ettiğin son buydu! Geber ulan! Bir daha yapamayacağın sözleri yerine getirmemeyi öğrenirsin belki. Bir de neymiş? Kaçmalıymışım; polis beni arıyormuş!

Polis beni yakalayamaz ki! Kaçarım. Ömrümün sonuna kadar kaçarım. Hem yakalansam da; deli numarası yaparım, kurtulurum o cezaevlerinden. Çürüyemem ben; ömrümü harcayamam oralarda. Daha hem şirkete, sevgilime gideceğim. Ölmemiş, bırakmamış beni birtanem. Onun kollarında geçireceğim tüm ömrümü ben. Her ne kadar işyerinde sevgisini gösteremiyor olsa da, biliyorum beni çok sevdiğini. O da benim için deliriyor. Hele geçen gün, beni kovma numarası yaparken, gözlerindeki o kıvılcımları görmemek mümkün değildi. Bana sırılsıklam aşık, biliyorum. Kocasının o anlayışsız halinden sonra, ben onun arayıp da bulamadığı ilacım. O da benim ilacım; hayatımı güzelleştiren, o şirkete ilk girdiğimden andan itibaren, günüme renk katan tek kadın.

İş görüşmesine gittiğim günü hiçbir ayrıntıyı unutmadan hatırlıyorum: beni kapısının eşiğinde görünce şaşırdı. Yakışıklılığımdan değildi tabii bu şaşkınlık. Sadece, hayatının aşkının gelmiş olduğunu anladı. Ben de, onu görür görmez unuttum iş görüşmesinde olduğumu. Sorduğu sorular, kulaklarımdan girip, beynimde her yana çarparak onun o güzel sesini tekrar tekrar duyuruyordu bana. Beni kaybetmemek için de, hemen işe kabul etti. Tabii, ömrünün en önemli anlamı Tanrı tarafından ayaklarına sunulmuşken, kaçıramadı.

Birbirimiz için yaratılmış olmalıyız biz. Sonsuza kadar mutlu olabileceğimizi biliyorum. Sadece bir kabul etse, bir inadından vazgeçse… Evet, gidip soramadım belki, benimle evlenir misin diye, ama en yakın zamanda soracağım. Kovmasaydı, belki sormuştum bile. Ama o da haklı. Evli, bir kocası var. Ne olmuş yani, kocası varsa? Ya da ben 29, o ise 45 yaşındaysa? Yaş neyi değiştirir ki? Benim her şeyi aşacak güçteki, yenilmez, tükenmez sevgim olduktan sonra, her şeyin üstesinden geliriz. Benim adam öldürmüş olmam da bir şey değiştirmeyecek! Onun da üstesinden geleceğiz. Tabii biraz zor olacak, iki cinayetten aklanmak ama sevgilim zengin; bana en iyi avukatları tutacaktır. Kurtaracaktır sevdiği adamı. Bensiz yapamaz, biliyorum: gördüm bana bağırırken gözlerinde. Beni çok sevdiğini haykırmasa, haykıramasa da biliyorum. Gözleri her şeyi anlatıyordu. Beni çok seviyor. Söyledikleri çok ağırdı ama, o bir patron: diğer çalışanların gözünde otoriter olmalı, gücünü kaybetmemeli. Hem kişiliği hep sertti: sivri dili her zaman vardı. Alıştım artık ona.

Hem ben onu kurtardım. Eğer, eğer ben bu alçağı öldürmeseydim gidip vuracaktı sevdiğim kadını! Hem sonra polise gider, benim isteğim üzerine yaptığını falan da söylerdi. Halbuki ben ondan öyle bir şey istemedim. Yani, o gün kızgındım. Beni kovmuştu şirketten. Çok sinirliydim, meyhanede aradım sakinliği. İçkinin de etkisiyle kendimi kaybetmiş olabilirim o gece. Ama ben sevgilime nasıl kıyarım? Bu geri zekalının iyi ki korkaklığı tutmuş; yoksa sevgilimden olacaktım. Sonra ben ne yapardım onsuz?

Yok, bu memlekette herkese dert yanmamak lazım! Sonra gider, öldürüverirler maazallah, senin geçici bir kızgınlıkla küfürler yağdırdığın, kızgınlığından “keşke ölseydi” dediğin kişiyi. Sen, elinde sevdiğinin ölüsüyle kalakalırsın ortada, katiliyse devam eder hayatına sanki hiçbir şey yokmuş gibi! İyi ki öldürdüm seni. İyi ki, o moruk patronunu da geberttim. Bilirim ben o patronları! O yaşlı kurtlar, hep kadın meslektaşlarına yan gözle bakarlar. Sonra gelecekti o moruk, benim sevgilime asılacaktı. Önledim işte, kurtardım sizin gibi yaratıklardan sevgilimi. Onun sizinle ne işi olurmuş? O beni seviyor, sadece beni. Başkasını sevemez, sevmeyecek de. Acaba, elim değmişken gidip o kocası olacak hayvanı da gebertsem mi? Artık aramızda hiçbir engel kalmaz. Bir taşla üç kuş birden vururum! Dünyayı ve kadınımı pisliklerden korumuş, kurtarmış olurum.

Aklım çok karışıyor… Evet şu an beni seviyor. Ama ya benim için kocasını bırakacağı gibi, bir gün bir başkası için de beni bırakırsa, o zaman ne yaparım ben? Ben gidip onun için, onun rahat yaşaması için insanları gözümü kırpmadan öldüreyim, o bana bağırsın, kovalasın, şirketinde yaka-paça attırsın! Beni herkesin ortasında, tüm arkadaşlarımın önünde rezil etti kaltak! Ya ben onu bu kadar severken, o beni sevmekten çoktan vazgeçtiyse? Yahut hiç sevmediğini söylerse? Gördüm gözlerinde beni sevdiğini, biliyorum ama hadi ya korkarsa, bir katili korumaktan? Ama ben onun için katil olmadım mı? Aşkımızı kurtarmak için işlemedim mi tüm bu cinayetleri? Önce bu pisliğin patronunu, sonra sevgilimi öldürecek bu pisliği öldürdüm; ya şimdi arkasına bakmadan beni bırakırsa? Acımazsa bana ve sevgimize? Kocasına dönüp, yaşadığımız her şeyi yok sayarsa? Tamam, belki sadece şirkette görebildik birbirimizi ama biz çok şey yaşadık. Toplantılarda hep beni izledi. Her soru soruşunda yüzünde bir gülümseme vardı bana karşı. Diğerlerinin benimle alay ettiğini sanmalarına rağmen, beni mest etmiştir o bakışları… sıcak, sevgi dolu, küçük bir kız çocuğunun devamlı gülen halini hatırlatır bana.

Acaba yalan olabilir mi her şey? Gidip kocasını da gebertsem, dönebileceği yer kalmaz ve bana gelir. Ne yapsam Tanrım, bilemiyorum. Çok da yorgunum. Kaç gündür şu yerdeki leşin peşindeyim. Eve mi gitsem? Ama bu polise haber vermiş olabilir gerçekten. O zaman eve girer girmez beni tutuklarlar, ömrümün sonuna kadar hapishanelerde kalırım. Patronum olacak kaltak da unutur kesin beni. En iyisi, son bir kuvvetle dayanıp, gideyim kocasını bulmaya. Onu da öldürürüm, kesin beni korur. Başka çaresi kalmaz. Haydi o zaman, çabuk olayım. Arka sokaklardan Şişhane yoluna çıkarım, oradan bir taksi çevirir, Levent’teki evlerine gider, gebertirim kocasını. Sonra yanına uzanırım sevgilimin. Sabaha kadar onu izlerim, onun kokusunu çekerim içime. Belki yorgunluktan gözlerim kapanana kadar uyanır, beni görüp “Sonunda geldin mi sevgilim?” der. Çabuk olmalıyım. Polislere rastlamadan kaçmalıyım buralardan. Gelirler birazdan zaten. Koşacak halim kalmadı ama artık. Bacaklarım tükendi. Kaç gündür bir şey de yemiyorum. Bari meydana gideyim de, orada büfelerden bir şeyler alayım. Karnımı doyururum.

Caddede ne güzel kadın fotoğrafları varmış! Her yanda güzeller. Ama benim sevgilim kadar olamaz hiçbirisi. Onun güzelliği yok hiçbirisinde, olamaz da. Şimdi gidip işimi hallettikten sonra, sabaha kadar onu izlemek… Yarabbi, ne yücesin! Sen affet birkaç kulunu öldürdüğüm için beni ama onlar da hak ediyorlardı. Son işimi de bitireyim, söz bir daha yapmayacağım. Tövbe edip, evimin erkeği olacağım. Sen yardım et bana. Yakalatma beni polislere. Meydandan çıktım mı, bitti bu iş. Az kaldı meydana. Sen yardım et bana ve sevdiğim kadına. Sen bizim mutluluğumuzu bozma!

İşte orada o güzel kokulu hamburgerler ve hemen karşıda polisler. Neyse ki, üzerimde kan man yok. Temizce geberttim herifi. Benim katil olduğumu anlayamazlar. Sakin olursam hiçbir şey olmaz.

- Kardeşim 4 tane hamburger verir misin? Çok acıktım.
- Tabii ağbiycim. Buyuuur!! Afiyet olsun abime.

Off, sıcacık bir şeyler kayıyor boğazımdan mideme doğru, kaç günün ardından. Tadı da çok güzel, her zaman ki gibi. Acaba sardırıp, biraz da eve mi götürsem?
- İyi akşamlar beyefendi! Kimliğinizi alabilir miyim?
- Tabii memur bey.

Ne uzun baktın be kimliğe. Benim işte. Adım sanım belli. Fotoğrafım da suretimle aynı. Anlamadım bu kadar neyi aradığını?
- Beyefendi, sizi şöyle arabamıza alabilir miyiz biraz?

Bunların sayısı niye arttı gene? Tanıdılar mı yoksa? Kaçmalıyım. Çabuk olmalıyım. Şimdi elimdeki hamburgeri suratına fırlatırım, en yakını bu nasılsa. Bunu elimine edersem, koşarım, bir ara sokakta kaybettiririm izimi. Al bakalım!
- Aaahh!! Bacağım. Hayır ben bir şey yapmadım. Bırakın beni. ben kimseyi öldürmedim. Sevdiğim kadına gitmeliyim, beni bekliyor. Bırakın beni! Ben onsuz yaşayamam. Bırakın beni!

Polisler karga tulumba, beni ekip arabasına sokarken, caddeye son kez bir göz gezdiriyorum da, o fotoğraftaki, benim patrona ne de çok benziyor. Yoksa o mu? Allah kahretsin! Ben onun için cinayetler işlerken, gitmiş fotoğraf çektirmiş kaltak. Rezil ettin bizi sevgilim..

m.b. 29.03.2007

Issızlık

2007-03-26T22:57:00.000+03:00

Dinle çocuğum ıssızlığı.
Dalgalanan ıssızlığı,
vadilerin kaydığı ıssızlığı,
yankıların olduğu ıssızlığı,
alınları toprağa eğilten ıssızlığı.

Federico Garcia Lorca

Ayrılık Sevdaya Dahil (Mi?)

2007-03-18T17:48:00.000+02:00

Açılmış sarmaşık gülleri kokularıyla baygın
En görkemli saatinde yıldız alacasının
Gizli bir yılan gibi yuvarlanmış içimde kader
Uzak bir telefonda ağlayan yağmurlu genç kadın

Rüzgar uzak karanlıklara sürmüş yıldızları
Mor kıvılcımlar geçiyor dağınık yalnızlığımdan
Onu çok arıyorum onu çok arıyorum
Her yerimde vücudumun ağır yanık sızıları
Bir yerlere yıldırım düşüyorum
Ayrılığımızı hissettiğim an demirler eriyor hırsımdan

Ay ışığına batmış karabiber ağaçları gümüş tozu
Gecenin ırmağında yüzüyor zambaklar yaseminler unutulmuş
Tedirgin gülümser
Çünkü ayrılık da sevdaya dahil çünkü ayrılanlar hala sevgili
Hiç bir anı tek başına yaşayamazlar
Her an ötekisiyle birlikte her şey onunla ilgili
Telaşlı karanlıkta yumuşak yarasalar
Gittikçe genişleyen yakılmış ot kokusu
Yıldızlar inanılmayacak bir irilikte
Yansımalar tutmuş bütün sahili
Çünkü ayrılmanın da vahşi bir tadı var
Öyle vahşi bir tad ki dayanılır gibi değil
Çünkü ayrılıklar da sevdaya dahil
Çünkü ayrılanlar hala sevgili

Yalnızlık hızla alçalan bulutlar karanlık bir ağırlık
Hava ağır toprak ağır yaprak ağır
Su tozları yağıyor üstümüze
Özgürlüğümüz yoksa yalnızlığımız mıdır
Eflatuna çalar puslu lacivert bir sis kuşattı ormanı
Karanlık çöktü denize
Yalnızlık çakmak taşı gibi sert elmas gibi keskin
Ne yanına dönsen bir yerin kesilir fena kan kaybedersin
Kapını bir çalan olmadı mı hele elini bir tutan
Bilekleri bembeyaz kuğu boynu parmakları uzun ve ince
Sımsıcak bakışları suç ortağı kaçamak gülüşleri gizlice
Yalnızların en büyük sorunu tek başına özgürlük ne işe yarayacak
Bir türlü çözemedikleri bu ölü bir gezegenin soğuk tenhalığına
Benzemesin diye özgürlük mutlaka paylaşılacak suç ortağı bir sevgiliyle

Sanmıştık ki ikimiz yeryüzünde ancak birbirimiz için varız
İkimiz sanmıştık ki tek kişilik bir yalnızlığa bile rahatça sığarız
Hiç yanılmamışız her an düşüp düşüp kristal bir bardak gibi
Tuz parça kırılsak da hala içimizde o yanardağ ağzı
Hala kıpkızıl gülümseyen sanki ateşten bir tebessüm zehir zemberek aşkımız

Atilla İlhan

Bitenlere, yitenlere, kaybedenlere, mantıksız işler yapana kızmak, bir insanın en doğal hakkıdır. Sevdiğiniz sizi gecenin bir yarısı tehditler savurarak cezalandırıyorsa, siz de sinirlerinizin duygularınızın önünüze geçmesi sonucu, bir alttaki gibi bir yazıyı kaleme alabilirsiniz. Önemli olan geçmiş değildir: geçmiş ytaşanmıştır ve bitmiştir. Geleceğe bakmak gerekir. Geçmişteki hatalar, yanlışlar veya doğrular, bugüne sadece ışık tutar: o gün yapılanlar bugün bir ceza olarak karşımıza çıkarılamaz, çıkarılmamalıdır!
Verilen sözlerin, tutulmak için verildiği unutulmamalıdır, her ne kadar yürek söz dinlemese de! Seçimlerinin ardında durmayı becerebilenler, seçtikleriyle mutlu olacaklarına da inanırlar. Yanlış seçim yaptığını düşünenlerse, kırdıkları kalpleri, eşyaları tamir etmeden hiçbir kabul görmezler...

m.b. 18.03.2007

Gece Mesaisi

2007-03-13T00:33:00.000+02:00

İsteyene istediğini vermek suç olamaz herhalde! Yani, trenin gara gelmesi gereken saat çoktan geride kalmış ve hala gelmemişse tren de, demek ki geçmiştir çoktan tren. Bir daha geçene kadar diye bir şey yoktur: saati geçmiştir ve yetişmek için ya zamanda yolculuk yapılmalıdır ya da boyut değiştirmek. Ama tekrar geçer diye beklemenin ne manası var? Demek ki trene yetişmemek varmış kaderde!

Peki insan kendinden beklenileni verince niye gene de suçlu oluyor? Yani niye illa doğa üstü bir güçle zamanda geri gidip, o kaçan trene yetişmesi bekleniyor? Mümkün değil ki artık. Bunu bekleyenlerin hele, metafizik ve bazı diğer konular hakkındaki görüşleri de malum: mümkün olamayacağını daha en başından, sorgulamadan kabullenmiş durumdalar. Peki bu ısrar, bu rahatsız edici beklenti ne için? Görmek bu kadar zor mu, Bor’un pazarının geçtiğini, artık eşeğin Niğde’ye sürülmesi gerektiğini?

Kabullenilmeyen sonu hem treni kaçırmakla siz yapmadıysanız peki? Sizin kaçırmanıza başlıca trene yetişmeniz gerektiğini söyleyen kişi sebep olduysa, ve bu kişi gene de yetişmenizi bekliyorsa? Nankörlüktür artık bunun adı! Bir çocuk bile bunu anlayabilir: gerçekleşme ihtimali, kendisi tarafından sonlandırılan her şeyin, siz tarafında düzeltilmesini beklemenin çok gereksiz ve ancak Pamuk Prenses’teki masallarda olabileceğini!

Bunu bile anlamadan saldırmak, kendince savaşmak nedendir? Ancak bir kadının yapacağı saçma kızgınlıkları, alınmaları, cephe alıp gereksiz ve karşı tarafta manasızlığı apaçık ortada görülen tavırlar takınmanın sonucu nereye gider? Bu davranışlar kovulmuş, terk edilmiş, fikirleri yok sayılmış; sonra acısını yalnız yaşamayı seçmişken bir an olsun rahat olmasına, kafasını toplamasına izin vermeyen; canını yaktığını bile bile, sanki canı asıl yanan kendisiymiş tavırları takınarak, karşısındakini suçlayanın; sonra sanki her bir bok bu adam yüzünden olmuş gibi kızgınlıklar, nefretler gösterisi sergilemenin ne manası vardır bu bayan için? Anlayamıyorum. Melek zannettiklerimiz, neden sonra kendi şeytanlıklarını görmeden, canını acıttıkları, benliğini, düşüncelerini, duygularını hiçe saydıkları adama top-yekün savaş ilan ederler.

Üzülüyorum: aklını başına alıp, düşünmeyen; sevgiyi sorgulayan ama sevgiye bir kerecik saygı gösterip, ayrılma isteğinin ardında durmayıp, devamlı kalpleri ayaklarıyla ezen ve bunun bile farkında olmayan bir çocukmuş, benim sevdiğim kız. Acıtıcı, yorucu… güzel her anıyı, geçmişi böyle ayağa düşürmenin ne manası vardıysa, bunu da yapanlara sormalı! Gereksiz kinlerle, cinnet nöbetleriyle uğraşamam ben. Hayat güzel; tren kaçtıysa, yarım bilemedin bir saat sonra bir başkası geçer. Onunla gideceğim, gitmem emredilen yere…

m.b. 13.03.2007 – 00.31

Tahir’le Zühre Meselesi

2007-03-05T18:22:00.000+02:00

Tahir olmak da ayıp değil Zühre olmak da
hattâ sevda yüzünden ölmek de ayıp değil,
bütün iş Tahirle Zühre olabilmekte
yani yürekte.

Meselâ bir barikatta dövüşerek
meselâ kuzey kutbunu keşfe giderken
meselâ denerken damarlarında bir serumu
ölmek ayıp olur mu?

Tahir olmak da ayıp değil Zühre olmak da
hattâ sevda yüzünden ölmek de ayıp değil.

Seversin dünyayı doludizgin
ama o bunun farkında değildir
ayrılmak istemezsin dünyadan
ama o senden ayrılacak
yani sen elmayı seviyorsun diye
elmanın da seni sevmesi şart mı?
Yani Tahir'i Zühre sevmeseydi artık
yahut hiç sevmeseydi
Tahir ne kaybederdi Tahirliğinden?

Tahir olmak da ayıp değil Zühre olmak da
hattâ sevda yüzünden ölmek de ayıp değil.

Nazım HİKMET

Aşk Bu Gece Şehri Terk Etti

2007-02-24T01:09:00.000+02:00

Zaten Yağmur da yağıyor… Bilmem havanın soğukluğu mu, yoksa kaybetmişliğin, yenilmişliğin verdiği hüzün mü tüm vücudumla hissettiğim bu soğuğun nedeni? Sabah üstümü sıkı giyindim diyemem; ama soğuk bir anda bu kadar artmış olamaz ki!

Tam tersine içeriden gelen bir ürperti gibi bu soğuk: bir boşluk, bir hissizlik halinden baş göstermekte olan; yıkıcı, kırıcı; savurup köklerinden, çok uzaklara sürükleyen bir şeyleri bir üşüme durumu… başkalarının hissetmesinin imkansız olduğu bir şey. Paylaşmakla giderilemeyecek, tamir edilmesi imkansız bir yaradan ötürü oluşan, akıl almaz bir soğuk bu. Sadece birilerinin anlayıp, üzüleceği veya sevineceği şeyler vardır ya hayatta: bu da onlar gibi. Sadece iki kişinin birbirlerini anlayıp, soğuğu sıcağa, buzu aleve çevirebileceği bir şey. Peki ya kimse yoksa ne olacak?

Hiç kimse yapmak istemezse, artık devamlı bu işten sıkılmışsa ne olur? Sevgi veya daha güçlü bir başka bağ ile bağlıyken, bağlarını kaybeden iki insan, iki birbirine ihtiyaç duyan ruh artık bağlarını koparmak isterse… istenmediği yerde, kimsenin zorla durmaya hakkı yoktur. Kimsenin zorlamaya hakkı yoktur; hele ki bu tip bir bağ koparılmışsa. Yanlışlar affedilemez, yanlışlar doğruları, sevinçleri götürecek kadar büyükse, yapılacak bir şey kalmamış demektir. Kavak hışırtılarının altında, sarı yaprakların arasında yürüyüp gitmek düşer bu iki insana. Başka şansa sebep ve gerek yoksa, tüm umutlar tükendiyse, sözlerin geri dönebileceği nokta geçildiyse…

Ne diyelim: “Dört kısa günden bana/Bir garip sızı kaldı/Bir de deli özlemin…/Dört günlük bir şey işte/’Güzeldi, yaşandı ve bitti’ diye düşündük/Oysa bir duygusal yük/Vurduk yüreklerimize, kırılıp, döküldük/Bir zamanlar gözlerimizde çiçek açardı/Biz her umudu söndürdük…” diye bir şiir geldi aklıma. Gitmek, görmemek gerekiyormuş. Kırgınlık belki bir gün unutulur ya… bu kadar yanlışla, geriye dönüş olamazmış artık. Yaralı kalbe bir özür daha…

m.b. 24.02.06 – 01:07

39 Yılda 2 Şiir

2007-01-24T20:29:00.000+02:00

İsmail Cem'e birincilik kazandıran ilk şiiri

Bambaşka olur sabah sokaklar
Çöpçü vardır sokaklarda
Ve üşüyen ameleler.
Çöpçüler vardır sokaklarda;
Hepsi sıla hasreti çeker.
Türkü söylerler
Bıyık burup, çöp kokan elleriyle
Küfrederler.
Pislik ve ümit kokar sabahleyin sokaklar,
İnsanların yüzlerinde okunur iyilik.
Çöpçülerle ameleler vardır sokaklarda,
Yüreğime dokunur
İstanbul 1956

İkinci şiiri 'Veda'

Çok ileri bir tarihte
Çok yaşlı olarak
Sessizce ayrılmalıyım
Kimseye pek gözükmeden
Ve kimseyi rahatsız etmeden.

Masamın üzerinde
Dünden kalan işler
Tamamlanmamış yazılar
Okunmayı bekleyen kitaplar
Ve anılar ve umutlar.

Filleri kuyruğundan çekerek
Tepeleri aşırtmaktı görevim
Günler bitti filler tükenmedi
Ben elimden geleni yaptım
Gerisini siz tamamlayın.

Boşa geçmedi hayatım
Daha fazlası olabilirdi ama
'Buna da şükür' demeliyim
İşte sevgili dostlar
Ben böyle veda etmeliyim.
New York, 1995

Gerisini tamamlama sözüyle... Elveda hocam!.. m.b.

'Yazmetmek'

2007-01-11T01:24:00.000+02:00

Yüz, karşımdakinin gördüğü değil, görmek istediği, görmeyi tercih ettiğidir. Tıpkı, kız kardeşimin ona baktığımda gördüğü şirinlik gibi, yakın arkadaşlarımdan birinin, güven vericilik gibi hislerle görmeleridir. Tıpkı benim, şu an kendime bakarken aradığıma benzer bir arayıştır bu.

‘Göz pencereleri’nden içeri bir yoklama çekip, ne var ne yok bakmaya yelteniyorum: sonuç başarılı! Ufukta dolu dolu, yoğun şeyler var. Ama öncelik o gözlerin sahibi suratta! Bir defa insan var o gözlerde. Saçları, Rapunsel’in ‘Bonus Card’ reklamına çıkarılmış halini andırsa da, yakışıklı birisi, bu gözlere sahip olan. Geceleri kitap okumaktan yorgun ama bir o kadar da mutlu birisi var o gözlerde. Bu iki küçük pencere, uykusuz gecelerin vazgeçilmezi kahveyi andırıyorlar renkleriyle ayrıca. Her eğilişimde içeriye, bir kahvecinin kapısından geçerken duyduğum koku geliyor burnuma: taze kavrulan kahve çekirdeği… Bazense, bir karlı kayın ormanının arasında yürümeye benziyor kahverengi pencerelerden bakmak: yüksek gövdeli ağaçların gövdesini andıran bir renkte; yapraksız; altı bembeyaz karlarla kaplı… Gözlerinin altı, bu uykusuz geceler yüzünden çökmüşse de, hafif keş havası katmış; pek de fena olmamış. Hele kirpiklerini de hesaba katınca, bir Johnny Depp durumu oluşabiliyor. Kaşlarınsa katılmaması önemle rica olunur bu benzetmeye! O ne kalınlıktır kardeşim? otoban gibi mübarek… neyse ki bir ‘m’ kavisiyle bitişmemişler birbirleriyle. Aralarından ise her görünümüyle “Keşke tüm kayak pistleri, böyle güzel olsa!” dedirten bir burun var. Oldukça orantılı bu burun, aynı ülkede yaşadığımız ve aynı ırktan geldiğimiz insanlarınkine göre: ben öyle görüyorum yahut! O güzel kayak pistinin hemen altındaysa, fazla sık olmayan bir kara orman çıkıveriyor karşıma. Ara ara boşluklarla karşılaşsak da, soğuklarda işe yarıyor: soğuktan koruyor toprağı… arasındaysa, bir pembelik var: şu aralar havaların soğukluyla ve susuzlukla baş eden; iki de bir kuraklık yaşayıp, çatlaklara maruz kalan, sonunda da için için kanayan bir pembe toprak. Hemen altında güzel bir keçinin sakallı çenesi yer alıyor. Kemiği arada çıkıp otursa da güzel bir yapısı var bu kıllı çenenin de!

Açık renkli sarı bir toprak parçasıyla; tam ortasında bir krater gibi duran suçiçeği iziyle; orman içindeki bir dereyi andıran kaşı altındaki, çocukluktan kalma yarasıyla; saf beyazlığın içindeki, güzel kokulu Türk Kahvesi gözleriyle ve yarım yamalak büyümüş çalı tadındaki sakallarıyla aynada gülümseyen, kızan, somurtan, yorulup her şeyden vazgeçmeyi dileyecek kadar umutsuzlaşan, ama bir şarkıyla yeniden dönüp, arkadaşlarına umut dağıtmaya, eğlendirmeye çalışan, amatör oyunlarda iyi işler çıkaran mimikleriyle güzel iş gören bu çocuk ruhlu adamı güzelce ‘yazmedebildim’ sanırım!?

m.b. 18/12-24/12/06

Yeni ve Umutlu Bir Yıl

2006-12-31T16:43:00.000+02:00

Geriye dönüp bakınca, daha da dolu geçmiş bir yıl var, öncekilere göre. Sihirli aynaların görüntüleriyle dolu, yeni, yepyeni tat ve kokularla, insanlarla dolu bir yıl var geride artık. Sanki hep baharda gibi, hep de baharı müjdelermişcesine umutlu ve sıcak geçen bir süreçti.
Politikada, ekonomide, sosyal hayatta fazla bir değişiklik belki olmadı gibi görülüyor şimdi bakınca. Belki sadece, insanların sınırları daha belirginleşmeye, kavgalar derinleşmeye, fikir ayrılıkları uçurumlara benzemeye başladı; fakat gene de sevgi-saygı ölmemiş. Umarım, önümüzdeki seçimlerle dolu yılda da aynı sevgi-saygı ölümsüzlüğü sürer. Rejim karşıtlarının maskesinin düştüğünü, herkes fark edebilir; rejim karşıtları bile.

Amerikan karşıtlığının en simgesel isimlerinden birinin öldürülmesiyle son bulan 2006 yılında, anlamak gereken şu ki; insan ne olursa olsun, bir katil devletin, ABD’nin eline düşmemeli. Saddam Hüseyin’in suçsuz olduğunu söylemek değil amacım: aksine, suçludur. Ama onu, bu kadar adalet dışı, hatta mahkeme görüntüsünden uzakta bir ‘ulak’ mahkemede yargılatanların yargı süreci ne zaman başlayacak? merakım ve isyanım bu konuda.
Umarım gerçeklerin daha rahat görülebileceği bir yıl başlayacak gece 00:00’dan sonra. Tüm dünya insanlarının, biraz daha az bencil olduğu; Afrika’daki açlığa çözüm olsun diye, kişisel harcamalarını birazcık kısıp, onlara yardım edeceği; eğitim seferberlikleriyle herkesin eğitime kavuşacağı; her kavgada uzlaşmanın sağlanacağı; küresel ısınmaya bir çare bulunarak, dünyanın sular altında kalmasına izin verilmeyeceği; ABD’nin artık Kyoto Protokolü’ne imza atacağı; Birinci Dünya Ülkeleri’nin diğerlerini sömürmekten vazgeçeceği ve dünya üzerinde muhalif ve eleştirel olmanın, aslında toplum yaşantısı için iyi bir şey olduğunu anlayacak insanlarla konuşulabilecek bir yıl olur.
Barışla, sevgiyle, saygıyla ve hoşgörüyle dolu bir yıl olsun hepimize…
İslam aleminin Kurban Bayramı da mübarek olsun. Sağlık ve mutluluk hep sizlerle olur umarım!

m.b. – 31.12.2006 16.38

2006-12-02T00:47:00.000+02:00

Mai'nin Oğlu

Lise yıllarındaydı; 'eski'de kalmıştı her şeyi sanki. Üzerini kapatmıştı bir el. Mai’nin yapacağı şey kalmamıştı ki, Mai’den olan bir başka dostunun söylediği türküyü duydu. Hatırlamaya yordu kafasını; zorladı, denedi, uğraştı… başka yolu yoktu, geriye, ardında bıraktığına ulaşmasının.

Arkasında yanlış veya yarım yamalak yapıp bıraktığı işleri, şimdi önünde sorun olmuştu. Lisedeki hataları, yeşiller içine girmeden halletmesi gereken bir sorundu artık. Daha çok vardı ya, geride kalanlar büyüktü: çözmek zaman alacak gibiydi. Mai’nin yanı başında birisi vardı; yoksa zordu zaten, tek başıma geriye yolculuk... Yolcuların hepsi haberli değildi ama farkındaydı o da, neden Mai’nin, yanı başında kalması için onu seçtiğini. Farkında olmasa da, en yakın zamanda olacaktı –olmak zorundaydı.
Mai, abisinin yeşillenme vakti olduğunu görünce, az kaldığını anladı herhalde zamanın kıymetli ve izafi olduğunu. Yoksa, bırakmak zorunda kalacaktı her şeyi dağınık bir şekilde. Ama, artık düzenlemesi lazımdı hayatını. Çabalaması, koşturması, yanındaki yolcuya kimliğini göstermesi gerekliydi. İlk adımı, geride bıraktıklarının gönlünü alarak yaptı. Hiçbir kırgınlık, yara bırakmadan temizlemeye çabaladı. Sonra, hatayı geçmişte aramaktansa, ileriye bakmaya başladı. Güzel yolcunun ona getirdiklerine, kattıklarına baktıkça değerini anladı. Gözlerinin içinde kaybolmaktan korktu ama bakmadan edemedi…

"Öyle derin ki gözlerin,
İçmeye eğildim de…
Öyle derin ki,

Kayboldum içlerinde…"

Aşık oldum yine… Yeşil tren, tam zamanında vardı, Aşk İstasyonu’ndan ben, Mai’yi almaya!

m.b. – 02.12.06 / 00:44

Rakı-Cıgara-Selanik

2006-11-09T23:48:00.000+02:00

Yeni kurulan Meclis'in en sıkıntılı günlerinde, "Kocatepe'den Afyon'a kayan bir yıldız gibi atlamaya" hazırken, Cumhuriyet'i ilan ettiğinde, siroz olduğunu öğrendiğinde... hepsinde güçlüydü, dimdik durdu ayakta. Sadece kendisini taşımadı; bir milleti de sırtladı o güç anlarda Mustafa Kemal. “Bir kurda benzeyen mavi gözleri” iyi ki görmedi şu anki halini kurduğu eserinin…
Ardında bıraktıklarına baktığında ne görecekti sizce? Devletin kurucusunun fotoğrafları, devlet dairelerinin duvarlarından teker teker kaldırılıp atılırken, rejimin ayaklarını oluşturan ilkeleri birer birer çiğnenirken, yok edilirken, sadece limanların, tersanelerin değil, telefon hatlarının, petro-kimya fabrikalarının, tek tek tüm özgürlük teminatlarımızın satılıp yağmalandığını görse, sizce ne dilerdi Mustafa Kemal? Bu Türkiye’yi gören gözlerinin kör olmasını mı, eserine sahip çıkamayan bizlerin onun soydaşlarımız olmamasını mı, yoksa “Ey Türk gençliği”nin biz olmamamızı mı?
Savarona’sında geçen güzel günlerini, rakısını, cıgarasını ve bir de Selanik’i özleyen Atam’a…

m.b. 10.11.2006 – 00:05

Cumhuriyet Bayramımız Kutlu Olsun

2006-10-28T23:20:00.000+03:00

Düşünme vakti şimdi...
Aklımızı başımıza alıp, doğru düzgün düşünme, doğruyu-yanlışı, tehdidi-yararı kavramamız lazım. 83 yıllık bir mirasın anlamı neymiş idrak etmemiz, "Ne yapabilirim? Ne yapabiliriz?" diye düşünmemiz lazım.
Tehdit giderek büyürken, Cumhuriyet'i nasıl koruyacağız? Rejimi, Mustafa Kemal'in ilkelerini nasıl koruyacağız?
Karar vermemiz lazım artık; yaşamaya, Dünya üzerinde var olmaya devam mı edeceğiz, yoksa un ufak olup, elimizdeki her şeyi hatta benliklerimizi bile kayıp mı edeceğiz?
Bayramımızı kutlamaya daha ne kadar devam edeceğiz?

m.b. 28.10.2006

2006-10-10T18:10:00.000+03:00

Bir bardak su içsem şimdi
Yaralarımdan dökülür
Gün ki yıkımlar günüdür
Boştur ne söylesem şimdi.

Cemal Süreya

'Sevgilisi Sustuğunda'

2006-10-08T02:21:00.000+03:00

Kara dumanlarla çevrili etraf. Göz gözü görmez böyle havada. Buralarda saat üçü geçti mi iner bulut köye, kalkmaz da. Yavaş yavaş indirir yağmur. Hafifçe ıslatır, fark etmezsin, etmek istemezsin tuzlu damlaları. Burada dışarıdaki gün biter üçten sonra. Evlere çekilir köylü, toplar, düzer, yemeğini pişirir, kileri yerleştirir…

Sonra akşam olur, hava kararır, yemek yenir, nem devam eder. Hava ağırdır, sıkıntı verir adama. Zamanı geldiyse, kaçamaz insan burada olacaklardan. Yaşar, canı yanar ama unutur, kendini işine verir. Yeşil tepelerde, çaylıklarda, fındıklılarda dolaşıp arar kendini. Köyün altındaki çaya iner, biraz dolaştı mı da, hiç birşeyciği kalmayacağını bilir. Geçer elbet; buralı insan bilir. Hep geçmiştir zaten. Karadenizli insan alışıktır acıya ve ondan kurtulmaya. Bittiyse bir şey, üstüne gitmez artık. Olacağını biliyorsa, olduğu gibi kabul eder. Karadeniz öğretmiştir yüzyıllardır ona, boşa inat etmenin faydasızlığını. Genlerine işlemiştir. Ne kadar inatçı da olsa, gereksiz çaba sarf etmez. Enerji lazımdır çünkü başka işlere, bu dağlarda. Gurbetlik gerektiğinde de, bilir buralılar. Alıp başını giderler, divane aşıklar gibi.

Söyleyeceğini sakınmaz; yoruldu mu ‘yoruldum’ der, sıkıldı mı ‘sıkıldım’. Nettir, anlaşılması kolaydır. Romantiktir, ama anlayana gösterebilir. Çekingendir Karadenizli, ama ‘yap’ denileni de yapar; kaçmaz o iş hiçbir şekilde. Olmuyorsa, oldurmaya çabalar durmadan. Ama kabullenmesi gerektiğinde durur. Çünkü inat etmek bu tepelerde, ayağının kaymasına, uçurumun dibindeki çaya düşmesine yol açar adamın. Karadenizli, boşa inat ettiğinde, cenazesini de Karadeniz’ine verir. Canını alacak sevdalardan kaçar…

m.b. 08.10.06 – 01:03 çilek başlıkla…

Durgun Deniz

2006-09-16T00:45:00.000+03:00

Hayatımın bir başka parçası daha var artık. Beni tamamlayan, benden fazlasını kendinde bulup benimle paylaşan bir parça o. Geceleri gözüme uyku sokturmayan, ama rahat rahat nefes almamı sağlayan bir katkısı var artık hayatımda o parçanın. Gözlerimin sürekli bir yerlerde arayıp durduğu, bu sıcak yaz günlerinde bile elimin sıcaklığına ihtiyaç duyduğu yeni parçamı yanıma istiyorum. Her an yanında olamamanın da verdiği can sıkıntısıyla sayfalar dolduruyorum.

Geceleri, “Belki son vapura binip bana sürpriz yapar” diye bekliyorum. Bahçe kapısının şangırtısı gelirse, bir umutla fırlıyorum yazdıklarımın başından. Ama boşuna bir heyecan olduğunu fark ediyorum, daha balkonun ucuna varmadan. “Ya bir ay sonra ne olacak?” diye sormadan da edemiyorum bazen. Bir ay, yani 30 gün var. Sonra sadece sanallaşan yüzyılın, yüzyıllaşan ilişkisi olacak diye korkuyorum. Kendimden veya ondan değil korkum: avcunu avcumda hissedememek. Kendime ihtiyaç duyduğumda alacağım Nefes’in bana yaklaşık 3000 km uzakta olması beni ürküten. Belki telefondaki sesinin kırıklığını gidermek için yanında olmak isteyip de olamamak. Yahut sevindiğinde yanında olup, gözlerindeki mutluluğu görememekten korkuyorum.

Denizin durgun olması, fırtınanın çıkmak üzere olduğunun habercisidir. Bir denizci en çok bu durgun, çarşaf gibi denizden korkar. Dalgalı, kıpır kıpır oynasa deniz, onun için daha iyidir. Gemisinde sallanmak, denizin güzel sarhoşluğunu kazandırır denizciye. Ama eğer bir kıpırtı yoksa…

Neyse ki, korkularımız bile ortak. Belki böyle atlatırız bizi bekleyen fırtınaları. Kavuşur ellerimiz birbirine nasılsa, her fırtınanın ardında. Çünkü her fırtına, her bekleyiş biter. Bir ay geçer ama, sonrasındaki 3 ayda biter nasılsa. Bizim kum saatimiz durmasında…

m.b. 09.08.06 – 01:06

Sende Ne Bulmuş Olabilirim?

2006-08-14T11:17:00.000+03:00

Hayatın bizlere ne zaman, ne getireceği ve ne götüreceği belli olmuyor. Bazen sadece küçük kazanımlar veya sıyrıklarla kurtulurken, bazen en ağır cezalara mahkum oluyor veya hayatın en güzel ağacındaki, en güzel elmayı kapıveriyoruz. Fakat değişmeyen bir şey var : her şey -insanın sade kendi çaba ve çalışmasıyla oynayabileceği- kaderle bağıntılıdır.
Belki istemeyerek çıktığımız bir yolculuktadır, kazanmayı uzun zamandır beklediğimiz ödül; belki çok istememiz ama yürekten bağlanmadığımız için kaybettiğimiz bir şans oluverir. Genellikle böyle olagelmiştir, Adem ile Havva’dan beri. Bundan sonra da böyle gitmesi, büyük ihtimaldir. İnsanınsa geleceği kendi ellerindedir; çünkü onu şu an yaptığınız bu okuma bile etkiler, değiştirir.

Hayat bir kervan artık. Gelip gidişlerle dolu, devamlı bir yer değiştirme üzerine kurulu bir düzende, kalabalıkla beraber yapılan bir hareket artık bu: bir devinim. Belki de sadee kalbimin yerinden çıkma arzusundan ibaret bir gün. Yarını değil, şu anı merak etmeye iten bir değişiklik bu kervan. Denizin sahile vuran ‘Dalga’sından sıçrayıp da, benim tenimde, küçük bir yerde ferahlamaya yol açan bir tad bu. Aynı zamanda bir vazgeçiş bu: dilenip de bir türlü elde edilemeyen dünyevi tadlardan kaçış.
Yeni bir nefesin vermiş olduğu tazeli hissi beni uyandıran bu devinim. Kervanların yola çıkış vakti geldiğindeki huzur ve çekingenliği bir arada veren bir gün bu.’İyi ki olan’a sevinme, ‘neyse ki olmayan’a yerinme günü bu. Sende, yeni bir tad, yeni bir yol bulma günü bu: senle beraber elbette. Nefesine nefesimi katıp, yorma günü bugün hayatı. Başka bir gün doğuşu gibi, başka bir ben doğuşusun sen. Gülün adı varsa eğer, onun sen olduğu günsün sen.
Kalbimin, hayata ‘merhaba’sısın sen.

27.07.06 – m.b.

A-Postmodernizm Adına

2006-07-12T16:33:00.000+03:00

Hayatımdan internetin çıkması ne de güzel olabilirmiş! Belki zorlayıcı birşey ama, hani zamanın değerini de kafana vura vura anlatmıyor değil boşluk. Öyle ki, kitap sayfaları rüzgar hızıyla dönüp duruyor.
Güzel güzel... Tatilde olmak, olabilmek güzel.

Hem ne demiş şairim:

Hayat kısa,
Kuşlar uçuyor.

Cemal Süreya

Biz de kısacık hayatımızı onun sokağında ve adada geçiriyoruz işte... Döngü bu olsa gerek baharı görene kadar.

m.b. 12.07.06

Sen, Ben, O

2006-07-04T18:10:00.000+03:00

Her ben , dolaylı bir şekilde bir seni anlatış, bir senden yakınıştır.

Çünkü benim yerim seninle onun arasındadır.

Ve o değildir bana yakın olan, sensin.

Ben ben olsam dilbilgisi kitaplarındaki tekil şahıs zamirlerini şu

sıraya göre düzenlerdim.

Sen, ben, o!

Başta sen gelir, çünkü ben diye bir şey yok sen olmadıkça.

Her ben, ben'liğini sen'le anlar

Behçet Necatigil

8.10 Vapuru

2006-06-29T01:02:00.000+03:00

Sesinde ne var biliyor musun
Bir bahçenin ortası var
Mavi ipek kış çiçeği
Sigara içmek için
Üst kata çıkıyorsun

Sesinde ne var biliyor musun
Uykusuz Türkçe var
İşinden memnun değilsin
Bu kenti sevmiyorsun
Bir adam gazetesini katlar

Sesinde ne var biliyor musun
Eski öpüşler var
Banyonun buzlu camı
Birkaç gün görünmedin
Okul şarkıları var

Sesinde ne var biliyor musun
Ev dağınıklığı var
İkide bir elini başına götürüp
Rüzgarda dağılan yalnızlığını
Düzeltiyorsun.

Sesinde ne var biliyor musun
Söyleyemediğin sözcükler var
Küçücük şeyler belki
Ama günün bu saatinde
Anıt gibi dururlar

Sesinde ne var biliyor musun
Söylenmemiş sözcükler var

CEMAL SÜREYA

İşte Tam Bu Saatlerinde

2006-06-23T02:47:00.000+03:00

İşte tam bu saatlerde bir yara gibidir su
Yeni deşilmiş uçlarına sokakların, küçük uçlarında.
Senin o güneş sarnıcı gözlerin
Ölüm yası içindeki bir evde
Olmaması gereken bir şey gibi, kırılan bir ayna gibi.
Bu saatlerde.
Çarmıhını yanından eksik etmeyen bir İsa gibi
Merdiven taşıyan bir adam görüyoruz
Bu adamı ne kadar çok seviyorum, bu kuşu ne kadar
Sen ne seviyorsun sen zaten sevince
Alnınla ayıklarsın yeryüzünü,
Çardaklar binaların ağızlarında
Aşar gider kendi sınırlarını
Köpekler gizli bir dağı havlar.

Bunlar iyidir diyorum bunlar senden haberli,
Yoksa nereden bilecekler
Korbon sınırlarında yaşayan balıklar
Kovadan sızan hicret gününü,
Peygamberin parmaklarına asıp paltolarını
Nasıl girecekler tanrı evine
Mucizesever müslümanlar,
Ve On Binlerin Dönüşü sırasında
Grek keçilerinin çiftleştiği
Dağ yolları neyle donacak?

Yine de sevişirken
Kullandığımız her kelime
Hırsızın devirdiği eşya.

Minibüsleri morarmış sokaklar
Buğdayın parayla değişildiği
Paranın ekmekle değişildiği
Ekmeğin tütünle değişildiği
Tütünün acıyla değişildiği
Ve artık hiçbir şeyle değişilmediği acının.
O sokaklarda.
Saatler yağmuru gösteriyor,
Bugün bu küçük salı günü
Her şeyi eksik İstanbul'un, tepedekilerden başka
Yalnız Galata
Galata
Gecenin bodrumlarında beslediği
O tükenmez paslanmaz tutkusu
Bir ağız mızıkası halinde
Denize yediriyor yavaş yavaş

CEMAL SÜREYA

Buluşmalar Üzerine

2006-06-19T02:35:00.000+03:00

3 yıllık, saçma bir ayrılıktan sonra tekrar buluşan iki sevgili gibiyiz şimdi. Ruhun bedenle, tenin tenle veya müziğin kulakla buluşmasında olduğu gibi bir his var her ikimizde de. Hissedebiliyorum.

Kapıyı çaldığında başladı sanki: karnımdaki son lokma değildi yer değiştiren. Onun boşluğunu doldurmaya çalışan tüm organlarımdı hareket edenler. Yeniden gelene yer açma çabasındaydılar. Kıpırtılar oldukça tehlikeliydi de: sarsıyordu beni derinden. Hislerim ‘gidip kapıyı açsana’ derken, beynim ‘dur yapma!’ noktasındaki ısrarında kararlıydı. Ayaklarım uyuştu sanki o an: bileklerimden sonrası yok oldu. Ama vücudum… dinmez bir fırtınaya kapılmışça ilerleme hevesinde.

Şu anda durduğum nokta da bile kapıdaki şıngırtıyı duymak mümkün. Gitmedi; o da beni bekliyor. Ama gidebilecek miyim, bilmiyorum. Yani, aslında gitmem lazım, biliyorum. Ama gidemiyorum işte. Bir şeylere bağlanmış gibiyim: görünmez halatlar duruyor ilerleyişime karşı. Kulağımdaki orkestra Bach’ın Air’ini çalıyor; ne yapacağımı bilemediğimde duyar gibi olduğum melodi bu: tanıyorum. Ama sonuçta kapıdakinin de fazla beklemeyeceği aşikâr. Bir şeyler yapmam lazım. Aaaah, kararsızlık! Sinir bozucu şey.

Çocukluğumdan gelen bir şey: bir ayakkabı mı alacağım. İki tane seçenek vardır hep ve ben ikisi arasında kalıp, hangisinin beni taşıyacağına bir türlü karar veremem. İkisi de sanki ‘beni al’ der gibilerdir. Sonunda birisini seçerim ve dükkanın kapısından çıktıktan sonra, hatta eve varıp, evde o yeni ayakkabıları giyene kadar “Keşke ötekini alsaydım yaa!” diye üzülmüşümdür. Sanırım biraz daha bekletirsem, kapıdaki için de aynı dileklere boğulacağım. Geliyorum o zaman yüreğim: bekle. Direnen ayaklarım olmasa da, vücudumu tutan halatlar kopmasa da gelip seni alacağım o kapı önünden. Yerine gelme vakti gelmişti.

19.06.06 m.b.

Tutankamon'un İzinde

2006-06-18T00:33:00.000+03:00

Tutankamon İstanbul’da!!! Evet, yanlış duymadınız. Adamcağız, taaa Mısır’daki mezarından kalktı ve ziyarete bize geldi. Fakat büyük lider Tutankamon’da bir değişiklik vardı. Ellerinde, gömülürken tuttuğu altın çubuklarının yerine, organik enginarlar vardı! Evet, Tutankamon, dönemindeki zenginliğinden çok şey kaybetmiş gibiydi. Sanırız Kahire’nin hızlı gece hayatına dalan Tutankamon, altın çubuklarını para uğruna sattı diye düşündük. Fakat aldığımız cevap çok düşündürücüydü! İşte, büyük lider, efsane isim Tutankamon’la İstanbul ve özel hayatı üzerine yaptığımız ilginç röportaj:

- Sayın Tutankamon Bey; öncelikle ülkemize hoş geldiniz, şeref getirdiniz. Efendim hayırdır? Hangi çöl rüzgarı attı sizi bu taraflara?

- Vallahi canım… uzun zaman olmuştu, bir gezeyim dedim. Hep aynı yerler, hep aynı şeyler. Kahire biraz küçük tabii; İstanbul kadar da modern değil. Gene de tercihim Monaco olsa da, bu sefer değişiklik olsun istedim ve bu yüzden İstanbul’u tercih ettim. Ayrıca çok bahsi geçti bizim oralarda İstanbul’un. Bir bakayım dedim, bizim Teb’den (Thebes) ne farkı varmış. Yani, merak aslında…

- Peki nasıl buldunuz efendim ülkemizi? Beğendiniz mi? Sizce en güzel yemeğimiz hangisi? En çok nereye hayran kaldınız İstanbul’da?

- Gerçeği söylemek gerekirse, İstanbul’u cidden güzel yapmışsınız. Bizim piramitlerden daha güzel binalarınız var. Ama çok kalabalıksınız yav. İç içe, dış dışa… Gecekondular bir yanda,gökdelenler bir yanda. Ayrıca trafik de çok büyük bir problem. Bazen eski günleri özlemiyor değilim: hangi ülkeye gitsem bu trafik! Adama “Keşke at arabamla Teb’den vursam yola” diye iç geçirtiyor. Bir de ıkış tıkış… zor yaşıyorsunuz siz. Neyse, tabii sizin bileceğiniz iş ama… yemeklerinize gelince: bence hepsi çok güzel. Biraz yağlılar, benim gibi bir yaşlıya fazla zararlılar ama doktorların yasağını delip gene de yedim.

- Doktor?

- Tabii evladım. Kolesterol var bende. Hiper-tansiyonum da bayağı fena. Ayrıca kemiklerimde bir kireçlenme var fakat doktorlar neden olduğunu bir türlü çözemediler.
Neyse ben yemeklere geleyim tekrar. Dolmanız çok güzel. Sonra kebaplar, dürümler, baklavalar… Rakıya ve Türk kahvesine de bayıldım. Keşke biz bulsaydık demeden de kendimi alamadım bu rakı konusunda.

- Anlıyorum. Afiyet olsun tabii sayın Kamon. Efendim, sizi de fazla yormayalım madem bu kadar gezdiniz. Efendim ayıptır sorması fakat, izleyicilerimiz merak etmesin diye sormak zorundayım: Nedir o ellerinizdeki? Biz altından çubuklarınızı bilirdik. Bu yeni bir moda falan mı? Ya da bu aralar gittikçe artan bir trend olan organik beslenmenin bir tanıtımı mı? Hani, ‘Organik-Tutan’ hesabı bir reklam mı yapıyorsunuz? Yapıyorsanız, ne kadar kazanıyorsunuz? Yoksa, mali kriz içinde olduğunuz ve tapınağınız da dahil tüm var varlığınızı sattığınız doğru mu?

- Yok yav. Saçmalamayın efendim. Sadece gereklilik. Ayrıca benim maddi durumum hala iyi maşallah. Zamanında iyi kazandık biz. Öyle iki-üç geceyle bitmez. Elimdekilerin hikayesine gelince: bugün Sultanahmet civarında geziyordum. Bir anda birisi belirdi yanımda ve alıverdi elimden çubuklarımı. Ben de ne yapayım, bunları buldum alabilecek. Ne yapayım; çaldılar çubuklarımla beraber boynumdaki altın kesemi de!

- Nasıl yani, kapkaça mı uğradınız?

- Evet, siz böyle diyorsunuz. Yardım istedim etraftakilerden ama çok alışkanlık yapmış sizde, kimse dönüp bakmadı… ayıpladım doğrusu. Adamlar çaldı kaçtı. Yaşlı mıdır, yorgun mudur, turist midir dinlemiyorlar ki bu şerefsizler. Hayır, kralı var firavunu var efendim! Yapılmaz ki canım öyle her önüne gelene! Türkiye’ye bu sebepten ötürü kızgınım. Yani, ülkenize çok ünlü bir firavun geliyor, geziyor, ülkenizi dolar manyağı yapıyor, siz ona bir sahip çıkamıyorsunuz. Ayıptır, günahtır!!!

- Anlıyorum efendim. Kusurumuza bakmayın vallahi. Biz kendimizi de koruyamıyoruz o kapkaççı arkadaşlardan. Artık geçmiş olsun. Ben size biraz para vereyim, dönmenizi için mezarınıza? Olmaz mı? Ne kadar lazımdı?

- Vallahi canım, sen at ortaya bir 1500$. Artık yetineceğiz.

- Hı??? A tabii peki. Buyrun efendim. Yine bekleriz sayın Tutankamon beyefendi. Yemeğe de gelin.

- Tabii canım, oldu! Baaaaaay!!!

m.b. 16.06.06

Manifesto - 3

2006-05-30T22:41:00.000+03:00

Kurşunlar taşındı taşınmasına: sadece bugün değil, daha önce de. Yüzyıllardır taşındı ve taşınmaya da devam edecektir. İspanya'da Francocu'ların ellerinde, Almanya'da SS Subaylar'ında, Küba'da, Vietnam'da, Irak'ta Amerikan Yankee'lerinin avuçlarındaydı. Türkiye'deyse, şeriatın gerici kafalarının ellerinde o fikir düşmanı kurşunlar. Öldürmeye yeminli, düşünen her kafayı...
Öldürülmüştü zaten 'Cumhuriyet aslında özgür olmaktır, laik olmaktır.' yıllar öncesinde.
İstemeyen herkes düşman edindi kendine onları, ve vurdular. Karşımdaki insan mı, çocuk mu, gencecik bir üniversiteli mi, ülkenin önemli beyinlerinden biri mi demeden öldürdüler. Suçları ülkelerini kurtarmak için düşünen herkesi katlettiler. Hala öldürüyorlar. Hep de devam edecekler katliamlarına. Öldürmek, onların ruhunun bir parçası olmuş. Çünkü yaşamlarını sürdürmek için, lağım farelerinin karanlığa ihtiyacı vardır ve aydınlıkları, 'aydınları' asla sevmezler o lağım yaratıkları.
Onlar öldürmeye devam etse de, bizler de karşı çıkıp yaşamalıyız onları durdurmak, aydınlığımıza sahip olmak için. Fareler yönetimi ele de geçirse, kafalarını ezmeliyiz. Karanlıklarına bizi çekip yok etmelerine izin veremeyiz. Vermeyeceğiz.
Sömürgeci Batı toplumlarının, dinci diye geçinip herkesten daha az Allah inancına sahip olan köpekleri, ülkeyi peşkeş çekmekten çekinmeyen, gaflet, dalalet ve hatta hıyanet içindeki, takiyyeci örümcek kafalı şeriatcıları, eninde sonunda bir gün yok olacaktır. Tıpkı efendileri, emperyalist canavarların yok olduğu gibi, 1922'de Anadolu'muzun, tarihi kanla yazılı topraklarında...

m.b. 28.05.06